Waar vind je nog een leuke man tegenwoordig?

Moeder Riet werd er hopeloos van. Haar oudste dochter Lies werd dit jaar 30. Ze had nog steeds geen leuke man ontmoet. Dat gold ook voor haar jongste dochter Annet. De laatste leek jongens niet zo te interesseren. Ze had haar vriendinnen die ze van school kende. Langzamerhand kregen een paar vriendinnen verkering en van het gezamenlijk stappen kwam niet veel meer terecht. Dat vond ze wel jammer had ze tegen haar gezegd. Toch bleef ze niet bij de pakken neerzitten. Ze leefde haar leven en ging er regelmatig alleen op uit. Ze hield van dansen en van reizen wist ze. Daarentegen was haar oudste dochter van nature introvert en legde wat moeilijker contacten. Ze was niet het type om regelmatig uit te gaan. Liever bleef ze thuis, naaide wat kleding, las in boeken en hield niet van dansen zoals Annet. Als het in het weekend mooi weer was stonden ze weleens buiten voor hun voordeur. Zelf hield ze zich op de achterwacht. Haar dochters waren nog jong en ze wilde ze graag aan de man brengen. In het dorp was het vaak de gewoonte dat mensen buiten leefden. Zondags had menigeen hun mooiste kleding aan. Na de kerk maakte de meeste dorpelingen een praatje met elkaar en gingen daarna huiswaarts.
Op die bewuste zondag in Mei verzocht ze haar dochters om weer eens in de deuropening te gaan staan. Lies vond dit alles maar niets. Ze wist de reden wel had ze tegen haar gezegd. Ze had het gevoel dat haar jongste zus en zij te koop werden aangeboden aan elke mannelijke passant die hun huis voorbijliep. Ze werd er chagrijnig van, ze had nog wat naaiwerk liggen. Toch deed ze braaf wat er van haar werd verwacht. Als moeder was ze blij, want haar wil was wet, na de dood van haar man.
‘Zo komen jullie nooit aan een man Lies en Annet, als jullie je buiten niet laten zien’ had ze recent tegen haar dochters gezegd. Dat geldt vooral voor jou Lies, Annet gaan nog weleens op pad. Ze had als moeder moeite om haar oudste dochter uit haar isolement te halen. Na de dood van haar man had Lies veel verdriet gehad en miste haar vader. Hij was de enige binnen het gezin die haar nam zoals ze was. Eigenlijk leek ze qua karakter op hem. Haar man was ook niet zo’n prater. Op een keer besprak ze met haar man Henk over eventuele relaties voor hun dochters.
‘Het is van de zotte dat je onze meiden als handelswaar te koop aanbiedt voor onze deur. Komt tijd komt raad Riet, als de tijd rijp is strijkt er vroeg of laat wel een vogeltje op ons dak’ had hij geantwoord. ‘Je kunt de liefde niet afdwingen. Misschien blijft onze oudste wel alleen en wil ze helemaal geen man.’
Dat laatste had ze liever niet gehoord. Ze had het er maar moeilijk mee. Door de tijd heen raakte ze verbitterd omdat er geen verandering in de situatie kwam. Hoe graag had ze schoonzoons gehad.
Op een dag veranderde Lies van werk en ging als coupeuse werken bij een naaiatelier. De eigenaresse was tevreden en had gemerkt dat ze erg vlijtig was en de mooiste kleding maakte. In het atelier werkte ook een man. Hij heette Ad en was kleermaker. Na verloop van tijd raakte hij en Lies met elkaar in gesprek. Lies vertelde haar over deze man. Ze zag dat haar oudste mondiger werd. In plaats van zich afzijdig te houden sprak ze nu met veel plezier over de man die haar sinds kort positieve aandacht gaf. Hij maakte zelfs grapjes met haar.
´Ad is zo´n lieve man´ moeder had ze tegen haar gezegd. In stilte hoopte ze dat de prille liefde voor haar oudste zou blijven. Een ding was zeker, die Ad had een positieve uitstraling op haar dochter. Wat was ze blij als moeder om te horen dat Lies en Ad, na verloop van tijd, met elkaar verder wilde. Eindelijk was er een positieve kentering gekomen. Ze had Ad leren kennen als een goede schoonzoon. Ook Annet vond het fijn dat Lies een goede man had ontmoet en dat ze binnenkort zouden gaan trouwen.
Voor Annet veranderde er niet zoveel, althans dat dacht ze. Op een zeker moment vertelde ze aan haar dat ze op reis wilde gaan. ´Nederland wordt voor mij te klein´ moeder had ze tegen haar gezegd. Het loslaten van haar jongste vond ze nu wel heftig. In eerste instantie wilde ze graag dat haar beide dochters hun eigen leven wilde gaan leiden met een partner. Nu had Annet te kennen gegeven dat ze op eigen benen wilde staan zonder enige levenspartner. Toch brak onverwachts de dag aan dat ze afscheid van haar moest nemen. Annet ging op reis naar een aantal landen en wilde zich later gaan vestigen in Noorwegen. Het afscheid viel haar zwaar. ´Vroeg of laat zie ik u wel weer moeder´ had ze tegen haar gezegd.
Nadat Annet was vertrokken realiseerde zij zich hoe tegenstrijdig haar gevoelens in al die jaren waren geweest. Eerst wilde ze haar dochters loslaten zodat ze een nieuw leven konden opbouwen met een man en tegelijkertijd had ze moeite met het vertrek van Annet. Haar oudste dochter en schoonzoon woonden niet ver bij haar vandaan. Voor Annet was het anders. Haar jongste was nu ver weg. Of ze nog een tweede schoonzoon zou krijgen wist ze niet. De toekomst lag nog in het verschiet.