Onzekerheid viert hoogtij

De jeugd heeft geen toekomst zolang er contracten worden gegeven voor bepaalde tijd. Voor mij een lachertje in deze maatschappij. Het is water naar de zee dragen. In principe geldt deze kwestie voor iedereen. Voor jong en oud. Zelfs afgestudeerden ervaren de onzekerheden. Dit geeft ongewild stress, vreet aan je en maakt je kapot. Eén enkeling heeft geluk op een vast contract, terwijl andere jongeren het nakijken hebben. Een druppel op een gloeiende plaat. Hoe moet je verder gaan als je als jong stel wilt gaan samenwonen. Vragen doemen op als:

Wordt mijn arbeidscontract wel verlengd;

Kunnen wij wel een huis huren en hoe hoog is de huur?

Mijn studieschuld moet ik nog afbetalen.

Je ziet nu al jongeren die voorlopig uit nood bij hun ouders blijven wonen. Studentenkamers zijn te duur. Idiote bedragen die sommige verhuurders vragen voor een krot die eruit ziet als een legbatterij.

‘Ik heb met mij vriendin een Latrelatie, hoorde ik eens een jongen zeggen tegen een paar vrienden. Wij wonen allebei nog thuis. Mijn vriendin studeert en ik hoop of mijn arbeidscontract wordt verlengd. Ik werk voor een uitzendbureau. Soms heb ik een paar weken werk, dan weer niet. Geen werk, geen geld.’

Ongewild hoorde ik het gesprek eens aan. Hij heeft gelijk. Zo zijn er velen die zich suf solliciteren, moedeloos worden. Erger nog er verandert simpel weg niets. Het demotiveert mensen. ‘Heb ik hiervoor al die jaren gestudeerd!’ roepen sommigen. Werkgevers hebben de laatste jaren een te dikke vinger in de pap.

Ik ben zeker geen pessimist maar een realist. Dit dilemma speelt zich al jaren af. Tot nu toe is er geen spat veranderd. Bewindslieden die denken dat ze alles weten. Zich liever bemoeien met buitenlandse kwesties. Hun nevenbanen in ere houden.

 

 

Horen zichzelf graag praten en zijn publiciteitsgeil. Het wordt eens tijd voor een gezonde maatschappij die mensen kansen biedt op vast werk. Helaas horen wij deze kreet al jaren, maar er verandert jammer genoeg niets. Kansen voor jongeren die nog een heel leven voor zich hebben is een must.