Feest.

images feestmutsenFeestmutsen.

Tante Tiny was bezig om met crêpepapier en gekleurd karton een dertig tal feesthoeden en mutsen te maken voor de gasten ter gelegenheid van het 40-jarig huwelijksfeest van haar broer George en zijn vrouw Jannie. Gewapend met schaar en lijm had ze er al een paar gemaakt, zoals een hoge hoed, een gestreepte muts, geruite pet en puntmutsen. De lijmflacon was nu bijna leeg. Ergens moest ze toch nog lijm hebben, wist ze. Ze stond op van haar keukenstoel, keek niet uit en trapte met haar te grote pantoffel op de staart van de kat die onder de keukentafel heerlijk in het middagzonnetje lag te slapen. Het arme dier zetten hem op een miauwen en verdween door de openstaande keukendeur de gang in. ‘Poes, poes, kom maar? riep ze beteuterd.’ Ze was nergens meer te bekennen. Ze liep naar haar antieke buffetkast, trok een lade open en ging op zoek naar lijm. ‘Hoe kan dat nou? ik had toch nog een restant lijm staan.’ Met haar ietwat knokige vingers zocht ze tussen allerlei paperassen. Bij de nota’s en verzekeringspapieren, lagen elastieken, een paar schoenveters en een handjevol gekleurde knopen. Ze was geen opruimerig type, dat wist ze. Na de dood van haar man Jan, had ze geen behoefte meer gehad om op te ruimen. Langzaam aan verslofte ze het huishouden en stond haar huis vol met prullaria. Alles wat ze op straat vond of kocht bewaarde ze. Haar grote hobby was papieren hoeden maken voor bruiloften en partijen. Nee, soppen en zemen deed ze niet meer. Het interesseerde haar niet, ze woonde toch alleen.

Recent was ze 70 jaar geworden en vierde haar verjaardag, op verzoek van haar zwager Bas bij hem thuis, omdat haar huis zo vol lag met spullen dat geen mens er normaal kon zitten. Bas had al verschillende keren tegen haar gezegd dat ze de boel moest opruimen. Ze had haar schouders omhoog getrokken. Uit de kast pakte ze de la en liep ermee naar haar bruine tweezits bank, die in de loop der jaren was versleten. Ruimte op de keukentafel was er niet met al die papieren hoeden en repen gekleurd karton. Ze hield de la op z’n kop en de inhoud viel op de bank. Daar zag ze opeens een plastic flesje liggen. Omdat het niet doorzichtig was kon ze niet zien hoeveel lijm er in zat.

De rode dop ging met geen mogelijkheid open. ‘Verdorie nog aan toe, mompelde ze, waarom lukt dat nou niet?’ Ze hield de dop met een stevige vuist vast en probeerde met alle macht deze er af te draaien. Zou een hete waterstraal helpen, vroeg ze zich af? Ze liep meteen door naar de kraan in de keuken en liet het hete water over het flesje stromen. Met een pannenlap draaide ze de dop los. Ze zetten het flesje voor haar neer op de appelgroene keukentafel en pakte de lijmkwast. De repen karton voor de dameshoed had ze al geknipt. Nu moest ze alles nog vastlijmen. Ze schudde het flesje en hield het op de kop. Wat ze ook deed er kwam geen lijm uit. Weer schudde ze het flesje en kneep er nu hard in. Opeens floepte er een klodder witte lijm uit die niet meer smeerbaar bleek te zijn. Het leek op een witte pingpongbal die voor haar op tafel lag. Boos smeet ze de lijm bal weg, die op het grijze tapijt belandde. Peinzend keek ze voor zich uit. Opeens herinnerde ze zich dat ze boven op de eerste etage nog behangerslijm had liggen. Dat ze daar niet eerder aan had gedacht? Ze had samen met haar broer George recent de slaapkamer behangen. Er stond nog een vol pakje. Ze ging de trap op naar boven. Er lagen in de hoek nog restanten gestreept behang met een onaangebroken pakje behangerslijm. Wat later in de middag waren de laatste drie hoeden klaar. Net op tijd, overmorgen was het huwelijksfeest in de kantine van een voetbalvereniging die haar broer voor die gelegenheid had afgehuurd. Haar zwager Bas zou vanavond alle dames- en herenhoeden ophalen. Het was een kleurrijk geheel toen ze de hoeden had neergelegd op de salontafel, de enige plek in huis waar niets lag. Op een gegeven moment hoorde ze de deurbel en zag Bas staan. ‘Ik vind het knap van je Tiny, dat je verschillende hoeden hebt gemaakt, wat een werk.’ Ze knikte bevestigend. Na de koffie nam hij alles mee en vertrok. Poes lag weer op haar vertrouwde plekje onder de keukentafel, tussen de kartonsnippers.

De feestelijke vrijdagavond was aangebroken. Het was druk in de kantine van de voetbalvereniging. Er was familie zag ze en enkele vrienden van George en Jannie. Het bruidspaar zat in vol ornaat op hun stoelen die van boven tot onder versierd waren met ballonnen en slingers. Ze was met Bas meegereden om alle gasten te voorzien van haar hoeden. George kreeg een zwarte hoge hoed en Jannie een rosé hoed met een grote witte strik. De kantine was mooi versierd. In een hoek naast de bar stond een ijsco man met zijn kar met schepijs. Op de bar stond een koud buffet klaar met diverse drank.

Het feest kon beginnen. Na een speech voor het bruidspaar kwam er een Indische muzikant binnen die verschillende muziekinstrumenten bij zich had. Hij begon een wals te spelen op zijn orgel en verzocht het bruidspaar om als eerste de dansvloer te betreden. Enkele gasten volgden hun naar de dansvloer. Tussendoor kreeg men koffie met gebak en daarna werd er drank geserveerd. Ome John, die op een gegeven moment een slok teveel op had, nam zijn vrouw Trudy in de houtgreep. Al zwierend danste hij met haar in de rondte, totdat op enig moment hij zijn evenwicht verloor en samen met haar tussen het dansende publiek belandden. Mensen die het zagen gebeuren gierden van het lachen.

Een serveerster liep intussen naar de microfoon en zei dat het buffet was geopend. Het was een heel karwei geweest om allerlei hoeden te maken zei Tiny tegen een vrouw die naast haar aan tafel zat. De vrouw glimlachte flauwtjes en zei niets. Onverwachts voelde ze een hand op haar schouder, draaide zich om en keek in het gezicht van Joep. Ze kende hem al jaren en was een leeftijdgenoot. Hij was een verstokte vrijgezel en vriend van haar broer. ‘Wil je met mij dansen Tiny? mompelde hij.’ Graag Joep! en ze stond op. Samen liepen ze naar de dansvloer. Het dansen ging haar nog steeds goed af. Bij een bocht draaide Joep haar opeens in de rondte. Ze zag in haar ooghoek een meisje staan die beteuterd keek naar een leeg ijscohoorntje. Op hetzelfde moment gleed ze onder uit. Met een klap viel ze op haar rechter heup. Au, Au, gilde ze van de pijn. Joep, schrok hevig en kon zich nog net staande houden. Hij tilde Tiny voorzichtig omhoog die kreunde van de pijn. De muziek verstomde en een aantal gasten schoten te hulp. Ook George.

Vanaf dat moment ging alles heel snel. Er werd een ziekenauto gebeld en voor ze het wist lag ze in het dichtstbijzijnde ziekenhuis. De arts constateerde een gebroken heup. Ze werd meteen geopereerd. Nu lag ze bijna één week in het ziekenhuis en had aan belangstelling geen gebrek gehad. Naast een aantal vrienden, waren Bas, George en haar schoonzus ook op visite geweest. Bas had nog een verrassing voor haar, maar vertelde haar niets. Twee dagen na het huwelijksfeest had Bas aan George gevraagd of hij, met een aantal familieleden en vrienden, mee wilde helpen om het huis van Tiny op te ontruimen en schoon te maken. Ze kon onmogelijk revalideren in een woning dat tjokvol met spullen stond. Na zijn oproep reageerden men enthousiast en gingen ze met z’n allen aan de slag. Een groot deel van de huisraad werd opgeslagen en het huis grondig schoongemaakt.

Op de dag van haar ontslag uit het ziekenhuis had iedereen zich verdekt opgesteld in het huis van Tiny. Op verzoek van Bas hadden ze alsnog hun hoeden en mutsen, die Tiny had gemaakt voor het 40-jarig huwelijksfeest, opgezet. Na verloop van een half uur stapte ze voorzichtig uit de Volkswagen van Bas, die haar begeleidde naar haar woning. Toen ze de voordeur open deed viel haar mond open van verbazing. In haar gang stonden geen dozen meer. Haar huis had een metamorfose ondergaan. Nergens lagen er nog kledingstukken. Een torenhoge afwas was schoongemaakt en opgeruimd. De woonkamer rook naar een fris schoonmaakmiddel, waarvan ze de geur ooit had geroken. Bij het woonkamerraam was een verhoogd bed neergezet. ‘Wie heeft dit allemaal opgeruimd Bas? vroeg ze verbaasd aan hem.’ Vanachter twee deuren kwamen plotseling bekenden binnen die gezamenlijk in koor riepen: ‘Wij met z’n allen Tiny, jij bent altijd zo attent voor ons, nu zijn wij dat voor jou.’

‘Bedankt allemaal! Gelijktijdig wierp iedereen hun feestmutsen omhoog. ‘Beterschap!, zei Bas, die de champagne in de kristallen glazen had gevuld. Het geluid van klinkend kristal klonk haar als muziek in de oren.