Nietsvermoedend

3827oo109583820037.jpg

Hij zag haar staan met een roze blos op haar wang. Vandaag was de dag aangebroken dat ze elkaar voor de tweede keer zouden ontmoeten. Toen hij een datingsite had bezocht, had hij nooit durven hopen, dat hij daar de liefde van zijn leven zou vinden. Ze had een tenger gezicht met groene ogen en had koperkleurige haar toen ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet in een lunchroom aan de haven.
Aan gesprekstof hadden ze beiden geen gebrek. Ze waren eerlijk naar elkaar geweest tijdens hun gesprekken. Ze hield van wilde bloemen vertelde ze hem. ‘Het voelde vertrouwd. ‘Wij zien elkaar gauw Wendy had hij tegen haar gezegd toen hij haar naar het station had gebracht. ‘Tot ziens!’ had ze geantwoord.
Nu stond ze voor hem in een fleurig jurkje. Spontaan kreeg hij weer dat warme gevoel toen hij haar zag. Toch was er iets vreemds aan haar gezicht.
Net op het moment dat ze naar buiten wilde gaan, keek ze door het raampje van haar voordeur. Ze zag Eddy staan. Ze was hem voor. Naar wie stond hij te kijken? vroeg ze zich af. Het was haar zus die stilstond op het grindpad. Haar zus woonde tijdelijk bij haar in. Eddy stond bijna voor haar deur. Ondanks ze veel vrienden had, kon niemand haar bekoren. De vonk was overgesprongen toen ze Eddy voor de eerste keer zag, met zijn blonde krullen en zijn lachende gezicht. Het zenuwachtige gevoel was verdwenen toen ze tegenover elkaar plaats namen aan het tafeltje in de lunchroom. Ze hadden veel over zichzelf verteld. Zijn woorden leken haar oprecht. In haar enthousiasme had ze hem een ding vergeten te vertellen toen ze weer naar huis ging. Ze had een tweelingzus die sprekend op haar leek met uitzondering van een schoonheidsvlekje naast haar neus. Zo wisten de meeste mensen dat het Kirsten was.
Eddy stond nog steeds stil. Hij had zijn handen op zijn rug. Zo snel ze kon kwam ze naar buiten gelopen. ‘Hallo Eddy, mag ik je voorstellen aan mijn tweelingzus Kirsten. Helemaal vergeten om dit aan jou te vertellen.’
Even was hij verbaasd, maar moest meteen lachen. Hij gaf Wendy een kus en de wilde bloemen en stelde zichzelf voor aan Kirsten. Hij zag een schoonheidsvlekje op haar gezicht. Dat was het dus. Tot ziens! zei Kirsten. Hij gaf Wendy een zoen en samen liepen ze naar binnen. Vele afspraken volgden.

Verloren verlangen

Hoopvol was hij weggegaan om haar te ontmoeten en te zorgen om op tijd op het Centraal Station van Leiden te zijn. Hij had om 13.30 uur met haar afgesproken op perron 2. In de hal van het station had hij bij een bloemenkiosk rozen gekocht. Van rozen hielden de meeste vrouwen wel van. Om niet te overdrijven had hij er drie gekocht. Het was zijn eerste date met Sonja. Hij had via een datingsite contact met haar gezocht. Haar naam klonk als muziek in zijn oren. Op een zaterdagmiddag had hij zijn laptop gepakt en bezocht voor de allereerste keer een datingsite. Het viel niet mee om een type vrouw te vinden die het beste bij hem zou kunnen passen. Er was behoorlijk veel aanbod. Allerlei types zag hij op het scherm. De vrouw die hij zocht moest het liefst jonger zijn had hij als eis gesteld. 26 jaar was hij inmiddels en nog steeds vrijgezel. Hij had weleens meisjes ontmoet, maar hield al snel deze relaties voor gezien. Op de één of andere manier verloren de dames steeds zijn interesse. Hij wist de reden wel. Hij zag het als een sport een meisje te veroveren en zodra hij zijn prooi binnen had, verloor hij zijn interesse.

Na een avondje stappen met vrienden, ging hij weer alleen naar huis. De avond was gezellig geweest. Enkele van zijn vrienden hadden inmiddels een vaste relatie. Het was hem opgevallen, dat zijn aanwezigheid niet altijd op prijs werd gesteld bij enkele relaties van zijn vrienden. Ooit had een vriend tegen hem gezegd: ‘je bent te kritisch Sebastian, vroeg of laat keert het lot zich tegen jou.’ Hij had het commentaar weggewuifd en geantwoord: ‘dat zijn tijd wel komen zou.’

Hij had nu een uurtje de site bekeken. Er waren leuke vrouwen bij, maar qua leeftijd te oud, sommigen gescheiden of hadden kinderen. Daar was hij niet naar op zoek. Hij scrolde met zijn muis van zijn laptop naar beneden en zag opeens een foto verschijnen van een vrouw die een kort, rossig kapsel had. Ze had grote donkerbruine ogen in haar knappe gezicht. Desondanks lachte ze niet en keek ietwat droevig uit haar ogen. Toch integreerde haar gezicht hem. Hij vroeg zich af hoe ze heette? Sonja Hage, las hij. 24 jaar oud, vrijgezel, studeert pedagogie. Haar hobby’s: stijldansen en watersport. Ze schreef dat ze sinds één jaar haar hobby’s niet meer kon uitoefenen. Ze zou deze kwestie bij een eventuele kennismaking toelichten.

Die laatste regel wekte zijn nieuwsgierigheid. Wat zou de reden zijn dat ze haar hobby’s niet meer kon uitoefenen? Hij las haar karaktereigenschappen: een doorzetter, lief en geduldig. Deze laatste karaktereigenschap had hij zeker niet. Hij was het ongeduldige type, wilde graag de dingen naar zijn hand zetten en was snel verveeld. Tot heden had hij geen vrouw gevonden waar hij zijn leven mee wilde delen. Hij wist dat hij deze nadelige karaktereigenschappen had, maar ook een paar positieve, zoals behulpzaamheid, trouw aan zijn vrienden en hij legde gemakkelijk contacten. Hij had een goede baan als accountant en sinds één jaar een leuk appartement gekocht in de buurt van het centrum van Leiden zijn geboortestad.

Sonja kwam uit Haarlem las hij verder. Zijn interesse was gewekt en hij nam via de site contact met haar op. Op zondagochtend had ze gereageerd. Er volgde over en weer gesprekken en emailberichten.

Ze repte tijdens al deze gesprekken niet over de kwestie waarom haar hobby’s op een laag pitje stonden. Alles spookte door zijn hoofd. Zou ze ziek zijn, invalide of was er een andere reden? Hij moest geduld hebben. Wat had ze ook weer in haar personalia geschreven: ‘ze zou een toelichting geven bij een eventuele ontmoeting.’ Ondanks alles wilde hij haar graag ontmoeten. De dag was aangebroken om elkaar te ontmoeten. Twee dagen van te voren had ze met hem afgesproken dat ze met de trein naar Leiden zou komen. Ze wilde hem graag ontmoeten.

‘Ik draag een zwarte pet en heb rode rozen bij mij had hij haar verteld. Hij zou op het perron op haar wachten.

De avond voor de kennismaking lag hij op zijn groen leren tweezitsbank. Hoe zou ze daadwerkelijk zijn. Ze was aantrekkelijk om te zien. Hij kon zijn ogen niet van haar foto afhouden. Waarom was hij toch zo’n ongeduldig type en wilde hij altijd alles weten. Een spontane ontmoeting was toch de bedoeling? Het werd hem allemaal even teveel. Zou hij haar op de valreep alsnog vragen wat haar geheim was? Hij moest het weten, alvorens ze met de trein naar hem toe zou komen. Hij stond op van de zitbank, ging zitten aan de grenen eetkamertafel en belde haar op met zijn Gsm die op tafel lag. De gesprekken liepen in eerste instantie vlot.

‘Tot morgen Sebastian hoorde hij haar zeggen, het is al laat.’

Onverwachts viel hij haar in de reden en zonder er goed over na te denken vroeg hij aan haar waarom ze haar hobby’s niet meer kon uitoefenen? Er viel een paar seconden een stilte tussen hen. Meteen had hij spijt dat hij het aan haar had gevraagd. ‘Waarom heb je geen geduld Sebastian?’ Gelijktijdig werd het telefonisch contact verbroken. Zou hij haar terugbellen? De situatie voelde opeens niet goed meer. Later op de avond in zijn bed kon hij de slaap niet vatten. Wat had hij gedaan? Zou het lot zich nu tegen hem keren, zoals een vriend hem ooit voorspelde? Ze had hem tenslotte beloofd om te komen. Ze leek hem wel een type die zich aan haar woord hield.

Nu zat hij hier op een kille bank op het station. De afgesproken tijd was inmiddels vervlogen. Het was inmiddels al 14.20 uur. Een onzeker gevoel maakte zich van hem meester. Er waren al twee treinen gestopt. Ze had hem nog verteld dat ze een rode handtas bij zich droeg. Het was een komen en gaan van mensen maar Sonja was niet in zicht. Er bekroop hem een ongemakkelijk gevoel en kneep onverwachts in de stelen van de rozen. Een doorn prikte in de muis van zijn hand. Er verschenen wat druppels bloed zag hij. Hij likte aan zijn hand en liet de rozen naar beneden hangen. Zijn gedachten dwaalden af. Zijn karakter was het dilemma. Hij was te ongeduldig, te kritisch naar vrouwen en nam ze vaak niet serieus. Sonja kwam niet meer had hij het gevoel. Het had geen zin om haar te bellen. Zij had hem de ogen geopend en hem nu aan de kant gezet.

Hoe anders had het kunnen lopen als hij niet zo nieuwsgierig en ongeduldig was geweest. Intussen was het schemerig geworden. Wat deed hij hier nu nog op het verlaten perron. Bij het opstaan van de stalen bank liep hij naar de dichtstbijzijnde prullenbak die aan een paal bevestigd zat en deponeerden de rozen erin. In gedachten liep hij de trap af naar beneden. Al het verlangen naar Sonja was definitief verloren gegaan. Toch was er nog iets positiefs: Zij had hem zijn ogen geopend.