De vertrouwde telefoongids

De telefoongids

Recent vernam ik via het nieuws dat de bekende telefoongids dit jaar gaat verdwijnen. Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik de telefoongids niet zal missen. Vrijwel nooit heb ik door de jaren heen de dikke pil thuis geraadpleegd en lag hij in een open vak van mijn salontafel. Ik had mijn telefoon annex adressenboekje met de voor mij bekende adressen en telefoonnummers van familie en vrienden op zak. Misschien kwam het omdat op het kantoor waar ik jaren werkte de gids door veel collega’s en mijzelf werd geraadpleegd voor het opzoeken van diverse bedrijven. Mocht ik onverhoeds voor mijzelf een telefoonnummer willen hebben, dan zocht ik dit op mijn werk op, waarna ik bij thuiskomst het desbetreffende bedrijf kon bellen.
Op het moment dat ik in 1974 op mijzelf ging wonen, kreeg ook ik net als vele anderen de telefoongids in de brievenbus. De Gouden Gids met daarin vermeld diverse bedrijven bleek een dik boekwerk, waarvan ik de lay-out soms een ramp vond. Veel bedrijven uit de regio stonden er niet in vermeld, weet ik uit ervaring. Het voordeel was wel dat op kantoor alle telefoongidsen uit heel Nederland aanwezig waren.
Toen ik tijdens een van mijn vakanties kennis maakte met een leeftijdgenootje en ik haar na mijn vakantie wilde opzoeken, kwam ik tot de ontdekking dat ik nergens het kattenbelletje met haar achternaam en adres kon vinden. Waar ik ook zocht het adres was zoek. Later bleek dat het adres onderin een hoekje van mijn tas zat. Gelukkig had ik haar achternaam en woonplaats nog onthouden. De straatnaam was mij helaas ontgaan. Tijdens mijn lunchpauze op mijn werk zocht ik in de telefoongids van haar woonplaats naar haar achternaam. Natuurlijk wist ik al dat het een speld in een hooiberg zou kunnen zijn om de juiste persoon te vinden.
Omdat ze mij tijdens de vakantie had verteld dat zij nog bij haar ouders woonde, had ik niets aan de voorletters die in de telefoongids voor de achternamen stonden. Het werd dus opbellen naar diverse telefoonnummers. Nadat ik ze allen had genoteerd, belde ik thuis een aantal personen op in de hoop dat ze Thea kende. De eerste pogingen waren zonder resultaat. Bij de vijfde poging lukte het en vertelde de vrouw aan de telefoon dat Thea een nichtje van haar was.
Het contact was gelegd. Over en weer ontmoeten wij elkaar tot het moment dat ze na een paar jaar verkering kreeg en onze contacten verwaterde. Toch was de telefoongids in die tijd voor veel mensen een verademing die thuis geen aansluiting hadden. Ook kon men eventueel op straat bij een dichtstbijzijnde telefooncel een telefoonnummer opzoeken en bellen. Voor de meeste mensen bleek helaas de telefooncel net te ver verwijderd te zijn van hun woning en moest men soms een paar straten doorlopen alvorens er een voorhanden was. Door de jaren heen werden veel gidsen in de telefooncellen vernield en soms ook de telefoon zelf. Vernieling is nu eenmaal niet iets van de laatste jaren. Ook hadden sommige mensen de gewoonte om simpelweg een adres met telefoonnummer uit het boek te scheuren. Voor iemand die geen telefoonverbinding thuis had en noodgedwongen een telefooncel moest raadplegen, was het soms een drama als bleek dat het telefoonboek incompleet was of erger. Had men een postkantoor in de buurt dan had je geluk want daar kon je alsnog de gids raadplegen.
De tijden zijn veranderd. Vandaag de dag kan men met de huistelefoon of Gsm van alles terugvinden. De telefoongids is nu overbodig. Het papier van de oude telefoongidsen blijkt in combinatie met lijm, het zogenaamde papier maché, steevast gebruikt te worden voor de praalwagens voor Carnaval. Nu moet men op zoek naar ander soortgelijk papier. De 140 jaar trouwe telefoongids verdwijnt binnenkort als sneeuw voor de zon of men komt na jaren nog een exemplaar tegen, dik onder het stof.

14 reacties op ‘De vertrouwde telefoongids

    1. Hoi Karien, ik baalde dat het briefje met haar adres was zoek geraakt. Thea en ik hadden een leuk contact opgebouwd in die week vakantie. Ik was vastbesloten haar op te zoeken. In die tijd was ik inwonend en had nog geen eigen telefoon, wel mijn hospita van in de tachtig die beneden woonde en ik boven.

  1. Ach ja, de telefoongids, ik heb hem elk jaar dikker zien worden en nu gaat hij verdwijnen, katten hoeven niet meer bang te zijn dat ze zo een zwaar ding op de kop krijgen als ze op de mat liggen te slapen. Mooi als men dit later leest en niet meer weet wat het was.

      1. Dat mensen die er nu nog werken ontslagen worden dat is heel erg. De tijden veranderen. De kranten en tijdschrjften hebben het ook al jaren moeilijk.

    1. Goed van jou. Mijn kantoortijd ligt ver achter mij. Dit jaar ga ik met pensioen. Ik zou niet weten of ik ergens nog een telefoongids heb liggen. Ik denk het niet. Groetjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s