Dieren aan de wandel

koe hermien

Vroeg of laat lees je in de krant of hoor je op het journaal dat koeien of andere dieren zijn weggelopen van hun stek. Men vindt ze dan in een naburige sloot of dolen in een voor hun onbekend terrein. Het zijn niet alleen koeien, maar vaak hoor je ook over paarden. In België was in de plaats Neeroeteren een Pony uit zijn weide ontsnapt die twee keer de brug over de Zuid-Willemsvaart overstak en in het centrum terecht kwam op zoek naar andere oorden. Het dier wandelde vanuit zijn woonkern Waterloos. Uiteindelijk is de Pony opgevangen door een jonge vrouw ene Ine Knooren. Of zij de eigenaresse is?

Koe Hermien ging aan de wandel hoorde ik op het nieuws. Vorige maand ontsnapte ze. Hermien is inmiddels na weken teruggevonden en is nu ondergebracht bij haar soortgenoten. Zij is de dans ontsprongen om naar het slachthuis te gaan. Ze liep na haar vlucht al weken vrij rond in de bossen bij Lettele in Overijssel. Om te voorkomen dat ze alsnog na haar vangst naar het slachthuis zou worden getransporteerd had de Partij voor de Dieren intussen een actie gestart om Hermien alsnog te sparen. Weken daarvoor had men verwoede pogingen gedaan haar te vangen. Tevergeefs. Wat de koe intussen gegeten heeft is vooralsnog een raadsel.
De van de slacht ontsnapte vleeskoe Hermien zal niet opnieuw naar het slachthuis worden gebracht. Het dier zal vrijgekocht worden van de boer dankzij de geldinzameling voor haar door een actie van de Partij voor de Dieren.

Op het journaal was te zien dat Hermien uiteindelijk terecht is terechtgekomen in een rusthuis aan De Leemweg in Friesland. Hier kan de nog jonge koe nog zo’n vijftien jaar de rest van haar tijd doorbrengen. “Er komen wel kosten om de hoek kijken, zo’n 150 euro per maand voor onderhoud en eten, etc. Driekwart van het benodigde bedrag is binnen”, meldt de actievoerder.
Zodra het volledige bedrag is opgehaald, kan Hermien prima worden opgenomen in de stabiele kudde ter plekke, aldus de mededeling van het rusthuis aan de krant. Bron: NU.nl.
“Er lopen hier zo’n 45 koeien rond. In de winter staan ze op stal en in de zomer kunnen ze de wei in,” aldus een medewerker. Hermien heeft haar eigen lot in handen genomen om toen het rit te nemen, zodat ze gespaard is gebleven van het slachthuis. Een slimme koe die Hermien.

Advertenties

Politieverordening

zwerver
“Straks vriezen de zwervers dood”, aldus de kreet van de burgemeester van de Brusselse gemeente Etterbeek. Hij neemt een drastische maatregel om zwervers te beschermen tegen de ijzige kou die nu heerst. Daklozen die weigeren naar een nachtopvang te gaan en alsnog buiten willen blijven slapen, worden nu gearresteerd en naar een warm zaaltje gebracht om daar de nacht door te brengen. Terecht vind ik. Het zal niet de eerste of de laatste keer zijn dat mensen door hevige kou zijn bevangen en alsnog komen te overlijden. Er zijn door de eeuwen heen mensen geweest die geen hulp kregen omdat deze er gewon weg niet was. De geschiedenis heeft dit wel uitgewezen. Vandaag de dag zijn er nu de mogelijkheden om zwervers op te vangen al blijft het bij vrijwilligheid. Deze keer is het anders. Soms moet er een arrestatie aan te pas komen om deze mensen te beschermen. Er zijn recent al een tiental zwervers meegenomen om deze reden.

• “Daklozen die in deze omstandigheden buiten blijven, dreigen onderkoeld te raken en dood te vriezen”, zegt burgemeester De Wolf op het plaatselijke Vlaamse nieuws. Daarom mag de politie zwervers die zichzelf in gevaar brengen aanhouden” vindt hij.
Zodra de daklozen naar de opvang worden gebracht, worden ze door een arts onderzocht. Is de gezondheidstoestand van de zwerver negatief, dan moet hij/zij in het zaaltje overnachten. Loopt de dakloze geen gevaar, dan mag er weer naar buiten worden gegaan. Tot 8 maart aanstaande blijft de politieverordening van kracht (bron: deels ANP).

Glashelder

MUSKUSRAT

Helder natuurijs werkt op dit moment, nu het stevig vriest, als een spiegel om populaties muskusratten op te sporen. Doorgaans is dit een lastig karwei voor de muskusratvangers die deze dieren doorgaans moeilijker kunnen traceren in tijden van het kabbelende water.
Het natuurijs op sloten en kanalen maakt voor rattenvangers de jacht nu gemakkelijker, aldus Muskusrattenbeheer.
De rattenvanger hoeft nu alleen maar onder het ijs een spoor van luchtbellen te volgen die deze dieren maken om te komen bij hun holen. Bij eventuele dooi zijn ze dus sneller te vangen.
Door al het gegraaf van de muskusrat richten ze al jaren schade aan oevers, kades en de dijken. Naast deze schade is het grote probleem eventuele dijkdoorbraken waar niemand op zit te wachten met als gevolg kans op overstromingen. Daarom is het zaaks om de muskusrat te vangen. De waterschappen geven de opdracht om deze schadelijke dieren te vangen en te vernietigen. Ze breiden zich in grote getalen uit. Vorig jaar zijn er maar liefst 62.000 exemplaren gevangen (Bron: RTL.Nieuws). Het zal nog wel tijden duren voordat ze definitief uit ons land zijn verdwenen. In de volksmond worden deze ratten ook ‘waterkonijnen’ genoemd. Dat klinkt vriendelijker dan ‘Muskusrat.’ Bij onze naaste buren de Belgen schijnen ze een lekkernij te zijn. Ik moet er niet aan denken. Het maakt mij misselijk. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

De vertrouwde telefoongids

De telefoongids

Recent vernam ik via het nieuws dat de bekende telefoongids dit jaar gaat verdwijnen. Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik de telefoongids niet zal missen. Vrijwel nooit heb ik door de jaren heen de dikke pil thuis geraadpleegd en lag hij in een open vak van mijn salontafel. Ik had mijn telefoon annex adressenboekje met de voor mij bekende adressen en telefoonnummers van familie en vrienden op zak. Misschien kwam het omdat op het kantoor waar ik jaren werkte de gids door veel collega’s en mijzelf werd geraadpleegd voor het opzoeken van diverse bedrijven. Mocht ik onverhoeds voor mijzelf een telefoonnummer willen hebben, dan zocht ik dit op mijn werk op, waarna ik bij thuiskomst het desbetreffende bedrijf kon bellen.
Op het moment dat ik in 1974 op mijzelf ging wonen, kreeg ook ik net als vele anderen de telefoongids in de brievenbus. De Gouden Gids met daarin vermeld diverse bedrijven bleek een dik boekwerk, waarvan ik de lay-out soms een ramp vond. Veel bedrijven uit de regio stonden er niet in vermeld, weet ik uit ervaring. Het voordeel was wel dat op kantoor alle telefoongidsen uit heel Nederland aanwezig waren.
Toen ik tijdens een van mijn vakanties kennis maakte met een leeftijdgenootje en ik haar na mijn vakantie wilde opzoeken, kwam ik tot de ontdekking dat ik nergens het kattenbelletje met haar achternaam en adres kon vinden. Waar ik ook zocht het adres was zoek. Later bleek dat het adres onderin een hoekje van mijn tas zat. Gelukkig had ik haar achternaam en woonplaats nog onthouden. De straatnaam was mij helaas ontgaan. Tijdens mijn lunchpauze op mijn werk zocht ik in de telefoongids van haar woonplaats naar haar achternaam. Natuurlijk wist ik al dat het een speld in een hooiberg zou kunnen zijn om de juiste persoon te vinden.
Omdat ze mij tijdens de vakantie had verteld dat zij nog bij haar ouders woonde, had ik niets aan de voorletters die in de telefoongids voor de achternamen stonden. Het werd dus opbellen naar diverse telefoonnummers. Nadat ik ze allen had genoteerd, belde ik thuis een aantal personen op in de hoop dat ze Thea kende. De eerste pogingen waren zonder resultaat. Bij de vijfde poging lukte het en vertelde de vrouw aan de telefoon dat Thea een nichtje van haar was.
Het contact was gelegd. Over en weer ontmoeten wij elkaar tot het moment dat ze na een paar jaar verkering kreeg en onze contacten verwaterde. Toch was de telefoongids in die tijd voor veel mensen een verademing die thuis geen aansluiting hadden. Ook kon men eventueel op straat bij een dichtstbijzijnde telefooncel een telefoonnummer opzoeken en bellen. Voor de meeste mensen bleek helaas de telefooncel net te ver verwijderd te zijn van hun woning en moest men soms een paar straten doorlopen alvorens er een voorhanden was. Door de jaren heen werden veel gidsen in de telefooncellen vernield en soms ook de telefoon zelf. Vernieling is nu eenmaal niet iets van de laatste jaren. Ook hadden sommige mensen de gewoonte om simpelweg een adres met telefoonnummer uit het boek te scheuren. Voor iemand die geen telefoonverbinding thuis had en noodgedwongen een telefooncel moest raadplegen, was het soms een drama als bleek dat het telefoonboek incompleet was of erger. Had men een postkantoor in de buurt dan had je geluk want daar kon je alsnog de gids raadplegen.
De tijden zijn veranderd. Vandaag de dag kan men met de huistelefoon of Gsm van alles terugvinden. De telefoongids is nu overbodig. Het papier van de oude telefoongidsen blijkt in combinatie met lijm, het zogenaamde papier maché, steevast gebruikt te worden voor de praalwagens voor Carnaval. Nu moet men op zoek naar ander soortgelijk papier. De 140 jaar trouwe telefoongids verdwijnt binnenkort als sneeuw voor de zon of men komt na jaren nog een exemplaar tegen, dik onder het stof.

Is er nog leven naast fastfood?

hamburger-op-broodje-10049906
Als diabetespatiënt kreeg ik recent samen met een aantal andere patiënten een vrijwillige oproep om mee te doen met een 2-daagse diabetescursus. Zowel mannen als vrouwen waren aanwezig. Iedereen ontving een cursusboek waarin op een simpele manier werd uitgelegd wat diabetes zijn inhield. Naast de complicaties die zich voor kunnen doen, stonden er naast medische termen ook tips in hoe om te gaan met diabetes. Ook de medicatie en de juiste voeding met ingrediënten kwamen aan bod. Vooral het gebruik van suiker, vetten en zout. Het populaire fastfood, dat niet alleen bij de jeugd maar ook bij menig oudere gretig aftrek vindt, stond in het boekwerk genoteerd. Klip en klaar met koolhydraten, vetten, zout etc.
Vanwege de snelle bereiding en de betaalbare prijs zijn fastfoodproducten al jaren erg in trek. Vooral hamburgers, pizza’s, friet en alle in olie gebakken snacks zijn bij menigeen bekend zoals in Europa, de VS en bij ons. Naast de hapklare vette brokken, zoals ik ze voor het gemak noem, zijn zoete dranken ook erg in. Alles waar teveel suiker in zit is een streling op menig tong. Suiker fungeert als een soort drug waar maar moeilijk af te blijven is. Ook zijn er liefhebbers van hartige producten waar doorgaans teveel zout in zit.
In de jaren 1950 waarin ik opgroeide was de markt lang en na niet overspoeld met diverse lekkernijen en bijzondere producten. Het was nog kort na de Tweede Wereldoorlog. Chips, friet, mayonaise etc. kwamen een aantal jaren later. Het woord ‘fastfood’ was volslagen onbekend. Door de jaren heen namen diverse nieuwe (kantenklare) producten de overhand, gecreëerd door de fabrikanten. Sommige nieuwe producten bevatten tot vandaag de dag, teveel vet, suiker en vooral ook zout. Kans op dichtslibben van aderen, hoge bloeddruk en over de rest maar niet te spreken komen al jaren voor. Voedingsmiddelen die niet meer weg te denken zijn uit ons eetpatroon.
Fish en chips, de bekende snelle en vette hap, werd pas rond 1860 in Engeland verkocht. Vis was een product dat voorhanden was. Via de scheepvaart en het treinverkeer werd de vis vers aangeleverd. Het favoriete voedsel voor de werkende klasse. De beroemde maaltijd van vis en patat werd zo’n succes dat er rond 1910 meer dan 25.000 fish en chips winkels verschenen. In de Amerikaanse staat Missouri kwam de eerste drive-in, in de plaats Springfield. Automobilisten en andere verkeersdeelnemers die de zogenaamde ‘route 66’ volgden, kwamen aan bij de drive-in voor een hartige hamburger en bijproducten.
Sinds jaren hoeft Fastfoodbedrijf McDonalds niet meer te worden geïntroduceerd. Overal ter wereld staat er wel een concern. Het eet- en speelparadijs voor, in eerste instantie, kinderen en hun familie. Door de jaren heen heeft McDonalds bepaalde producten aangepast en zijn er min of meer gezondere producten bijgekomen. Dat geldt ook voor sommige drankjes. Sommige fabrikanten zijn mondjesmaat bezig om te minderen met suikers en zout in hun producten. Ook wordt de reclame op veel verpakte producten aangepakt, die soms de suggestie geven dat er vrijwel of geen suiker in de verpakking zit, terwijl het tegendeel waar is. Nieuwe diabetespatiënten groeien nog steeds. Het wordt zaaks dat men de vinger aan de pols houdt met gezonde producten te eten in plaats van al dat fastfood. De tijd zal het leren.

Hardnekkige griep

Najaarsgriep

Maakte ik mij eind januari blij dat, de griep die mij in die maand had geveld, zijn koffertje had gepakt en ik mij, na veel hoesten, niezen, etc., eindelijk beter voelde, bleek deze nog een staartje te hebben. Gisterenochtend, na een bezoek aan twee artsen, kwam ik met hoofdpijn thuis. Na de lunch kreeg ik tot 4 keer toe niesbuien, dat de tortelduif, die steevast onze tuin bezoekt, van schrik wegvloog uit ons staande vogelhuis. Vanaf dat moment was het eind zoek en bleef ik die dag niezen. Ook de kriebelhoest kwam weer terug. Omdat de papieren zakdoekjes dusdanig waren geslonken, gebruikte ik nu een toiletrol. Een probaat middel vind ik en er zit meer papier op.
In de jaren dat ik op kantoor werkte kwam een collega op dit idee, bij gebrek aan een zakdoek, om een toiletrol te gebruiken. Eerst reageerden wij hilarisch, omdat zij met toiletrol en al onze kamer binnenstapte. Al vrij snel deed iedereen dit na. Ook ik. ‘Zelfs bij de directeur staat er een toiletrol in zijn openstaande la, had de koffiejuffrouw ons verteld. Binnen de kortste keren zag ik her en der op kamers van collega’s de toiletrollen staan.
De toiletrol bleef gehandhaafd, maar de geïntroduceerde en befaamde glazen snoep pot, waar steevast door iedereen in werd gegraaid, verdween wegens onhygiënische toestanden van het bureau.
Vanochtend had ik het nog steeds koud toen ik uit bed kwam en kwamen die vervelende rillingen weer terug. Gisterenochtend, in de wachtkamer van het ziekenhuis waren ook een aantal mensen aan het hoesten. Ik zal de eerste en de laatste niet zijn dit jaar die door de griep is geveld. Maar twee keer in korte tijd is wel heftig. De toiletrol is weer mijn trouwe vriend, die sinds gisteren naast mij op een kastje staat met op loopafstand de afvalbak. Ik twijfel nog of ik dit jaar in oktober weer een griepinjectie haal, maar dat is van latere zorg.

Gsm zoek, er is een oplossing.

20180218_170459

Soms erger ik mij groen en geel aan mijzelf. 7 jaar geleden heb ik een traplift aangeschaft wegens gewrichtspijn etc. en omdat ik problemen kreeg met traplopen. Met enige regelmaat neem ik mijn Gsm mee naar boven en daarna weer mee naar beneden. Op welke verdieping ik mij ook bevind laat ik soms mijn Gsm liggen en moet ik alsnog mijn traplift weer gebruiken. Al heeft men geen traplift en moet je het doen met traplopen blijft het irritant om steeds weer heen en weer te lopen. Vorige week was ik het zat om alsnog mijn traplift voor de zoveelste keer te gebruiken. Ik heb namelijk niet altijd een spijkerbroek aan met broekzakken om mijn Gsm in op te bergen. Soms draag ik een jurk of een rok. Helaas zitten daar geen zakken in.

Gisteren heb ik, min of meer uit frustratie, een tasje gehaakt met een kort hals koord waarin ik nu mijn Gsm doe. Zodra ik weer naar de eerste of tweede etage moet pak ik het tasje op van de eetkamertafel en hang dit om mijn hals. Op Facebook, waar ik sinds een aantal jaren op vertoef, kreeg ik diverse complimenten, omdat men het tasje een goed idee vond. Wat vinden jullie er van?