VREUGDE OF VERDRIET

FOTO DEN HAAG

VREUGDE OF VERDRIET

Na jaren niet meer in mijn geboortestad te zijn geweest, bezoek ik het Gemeentemuseum. Na afloop van een interessante schilderijenexpositie, steek ik de rijbaan over richting mijn auto die ergens in de wijk staat. Onverwachts word ik melancholisch en voel ik tranen in mijn ogen komen. Het is een verdrietig gevoel. Wat overkomt mij nou? denk ik. Mijn ouders die hier werden geboren, trouwden en hier hun woonplaats hadden zijn al jaren overleden. Ooit verhuisden ze naar mijn huidige woonplaats. Familie heb ik hier, voor zover ik weet, niet meer wonen. Het merendeel is overleden of naar elders vertrokken.
Ik voel dat er iets tastbaars ontbreekt. Den Haag is niet meer dat het ooit was. Intuïtief rijd ik richting mijn ouderlijk huis waar ik tot mijn vierentwintigste heb gewoond. Even een blik op mijn ouderlijk huis, waar ik in een warm gezin opgroeide bij lieve ouders en jongste zus. De stad is ook veranderd. Sommige straten herken ik niet meer.
Even later rijd ik mijn straat in, die ik niet meer als zodanig herken. De huizen zijn gerenoveerd of vernieuwd. Dichtbij het huis parkeer ik mijn auto. Ik bekijk de gevel van top tot teen en voel dat dit mijn ouderlijk niet meer is. Huisnummer 43 zie ik staan. In 36 jaar ben ik hier niet meer geweest. De tijd heeft niet stilgestaan. Ik vind hier niets meer wat mij bindt. Mijn jeugdjaren staan in mijn gedachten gegrift. Vooral goede tijden heb ik er gekend, maar ook liefdesverdriet. Vlakbij waren mijn scholen. Ik heb er mijn eerste liefde ontmoet. Familie die in de omgeving woonde. Een gevoel van geborgenheid. Jaren hield ik mij vast aan deze mooie herinneringen.
Een autoclaxon haalt mij uit mijn gedachten. Wat doe ik hier nog waar ik niets meer tastbaars vind. Ik start de auto weer en rijdt even later de stad uit op weg naar mijn woonplaats waar ik nu langer woon dan mijn geboortestad. Weer rollen de tranen over mijn wangen. Met het gemis moet ik om leren gaan.
Bij aankomst wachten mijn man en dochter op mij. De tijd van toen is er niet meer. Vergane glorie. Dat geldt voor iedereen van ons. Herinneringen blijven, maar komen nooit meer terug, omdat de tijd nu eenmaal voortschrijdt en het verleden voorgoed achter zich laat.

2 reacties op ‘VREUGDE OF VERDRIET

  1. Wat een mooi stukje Gemma. Zo herkenbaar en zo waar, ik herken je emoties.
    Het is geen reden om nooit meer terug te gaan maar af en toe doet het nog zeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s