De vloek van de hertogin, deel 4

Er ging een maand voorbij. Als huwelijksgeschenk wilde de hertog zichzelf en zijn dochter laten vereeuwigen op een doek. De kunstschilder en beeldhouwer André Beauneveu kreeg de opdracht.
De dag was aangebroken om de familie van Bronckhorst te bezoeken. Hij zou na jaren weer zijn oude rivaal ontmoetten. Het deed hem nog zeer, dat Adalbert de meeste toernooien had gewonnen en hij niet.
Net buiten het dorp stond het Kasteel Bronckhorst. Bij binnenkomst begroeten de mannen elkaar. De hertog deed zijn riem af waaraan zijn zwaard hing en gaf het aan een vazal die het op een houten bank neerlegde. Beiden families namen plaats rondom het haardvuur. Er werd rode wijn geschonken tijdens het gesprek over het aanstaande huwelijk van Jan en Elisabeth. Naarmate de avond viel het Elisabeth op dat haar vader luidruchtiger werd. Onverwachts stond hij op en sprak: ‘Beste Adalbert. Vrijwel nooit heb ik gewonnen van een toernooi samen met jou. Ik wil je ter plekke uitdagen om hier een duel met mij aan te gaan?’ Hij stond op, liep naar de bank en pakte zijn zwaard. Wankel op zijn benen trok hij zijn zwaard en zwaaide in de rondte. Elisabeth, schrok hevig en stond vrijwel direct op. Ze zei: ‘Wij zijn hier te gast vader. Hoe durft u Jan zijn familie te schande te maken?’
‘U bent dronken. Ik vervloek het zwaard, het brengt ongeluk! Riep ze luidt.’ Ze had het nog niet gezegd of de hertog richtte zijn zwaard uitdagend richting Adalbert. Elisabeth probeerde het zwaard uit de hand van haar vader te trekken. Ongelukkigerwijs werd ze door het zwaard van haar vader doorboord en zakte in elkaar.
‘Nee, niet jij, mijn lieve Elisabeth, schreeuwde Jan. Zijn stem galmde tussen de gewelven. Hij knielde op de grond en ontfermde zich over haar ontzielde lichaam. Uit haar borst vloeide bloed. Warme tranen rolde over zijn gezicht.
De hertog realiseerde zich niet direct wat er aan de hand was totdat hij zijn dochter zag vallen. Er vloeide bloed uit haar ontzielde lichaam. ‘Elisabeth, wat heb ik gedaan?’ en hij knielde naar haar neer.
Emoties gierde door het lijf van Jan. Hij schold er tierde tegen de hertog. Samen met zijn beduusde vader bracht hij zijn geliefde naar zijn hemelbed onder de donkerblauwe baldakijn. Met z’n allen stonden ze om haar heen. Wat een feestelijke dag had moeten worden werd een drama. Er werd die dag een bericht geschreven over het tragische overlijden van Elisabeth. De heraut met de boodschap galoppeerde op zijn paard de nacht in. Drie dagen van rouw werden afgekondigd.
Haar vader had besloten dat Elisabeth haar laatste rustplaats zou krijgen in de slotkapel van het kasteel. Omdat hij geen nazaten had schonk hij – na zijn dood – al zijn bezittingen aan Jan. Ook het schilderij alsook het beruchte zwaard dat hij ooit als een geschenk van hem had gekregen. Kort daarna vond een bediende hem dood onderaan de stenen trap liggen van zijn donjon.
Niet lang daarna troffen boeren Ridder Jan samen met zijn trouwe hengst in een moeras aan. Ze waren beiden verdronken. Nadat na jaren ook Adalbert was overleden gingen de bezittingen over naar zijn jongste zoon Aram.

2 gedachtes over “De vloek van de hertogin, deel 4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s