Vriendschap

Recent werd mij een vriendschap ontnomen toen Ida overleed. Met haar hadden mijn man en ik zesentwintig jaar contact. Wij deelden lief en leed met elkaar totdat zij ernstig ziek werd en de hoop op genezing op nul kwam te staan. In plaats van een rouwproces na haar overlijden begon dit bij mijzelf vanaf het moment dat zij te horen had gekregen over haar ziekte. Haar relatie met haar betekende veel voor ons.
De ene vriendschap is de andere niet. Een vriendin die je al een tijd kent is weer anders dan iemand die je recent ontmoet. Die laatste moet je beter leren kennen. Zelf heb ik gemerkt dat door de jaren heen enkele vriendschappen doodbloeden vanwege een verhuizing, een andere partner van een vriendin of zonder duidelijk eindpunt.
Naarmate men ouder wordt komt er vaker een einde aan vriendschappen, hetzij door overlijden, echtscheidingen of anders. Met Ida had ik eindeloze gesprekken die ik met anderen niet of nauwelijks had. Een vriendschap betekent ook elkaar niet claimen of beter gezegd elkaar ten dele vrijlaten. Indien nodig waren wij er voor elkaar. Dat was onze vriendschap.
Natuurlijk ontstaan vriendschappen soms onverwachts en komen er weer nieuwe mensen op je pad. Kort voor haar overlijden kwam een oud-collega, die later ook een van mijn beste vriendinnen werd, bij mij op visite.
‘Hoelang kennen wij elkaar nu al?’ vroeg ze aan mij.
‘In 2020 veertig jaar’ antwoordde ik.
Meteen moest ik denken aan Ida, die zij tijdens een verjaardag bij ons thuis ook had leren kennen.
‘Eigenlijk zouden wij langdurige vriendschappen moeten vieren? zei ik alsnog.’
Ze knikte bevestigend.
Toen ze weer huiswaarts ging mijmerde ik in mijn tuinstoel in de zon. Wij mensen vieren allerlei feestjes, maar bij vriendschappen doen wij dit onbedoeld niet. Uitzonderingen daargelaten. Pas als je iets hebt verloren realiseer je je pas hoe kostbaar vriendschappen zijn. Het is nog niet te laat om een lange vriendschap te vieren.

N.B. Uit respect heb ik haar naam veranderd.

8 gedachtes over “Vriendschap

  1. Op mijn werk had ik een paar collega’s van mijn leeftijd. Ons werk lag mijlenver uit elkaar , maar bij de koffiepauze kropen we toch dikwijls bij elkaar om wat te kletsen. Toen ging de een na de ander op pensioen en zagen we elkaar sporadisch. Op een bepaalde dag door een uitnodiging van onze vroegere werkgever kwamen we elkaar tegen op een filmavond. Eén van de twee had pas borstkanker achter de rug en beklaagde zich erover dat we elkaar zo weinig zagen . Op die dag maakten we een afspraak om elke maand op de laatste donderdag een namiddag samen door te brengen. Dit was in 2011 ! We doen dat tot heden nog altijd!! De oudste van de twee is ondertussen mijn beste vriendin geworden en we zien elkaar geregeld( meer dan één keer per maand 😉 ).

    1. Fantastisch Magda en wat fijn voor die vriendin dat de borstkanker is verdwenen. Leuk om gezamenlijk iets te ondernemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s