Weemoed en liefde in Géneve, deel 12, slot.

De deurbel ging. Ik stond op vanaf de bank en vouwde de geruite plaid op. Ik hoopte dat Remo zou komen samen met Hans die er voor had gezorgd om tot een gesprek te komen. Hans had in het kort tegen mij verteld door de telefoon dat alles op een misverstand beruste. Ik was hem dankbaar had ik tegen Hans gezegd. Nu was ik op alles voorbereid. Ik opende mijn deur. Remo aarzelde even om binnen te komen, zag ik. Zonder iets tegen hem te zeggen pakte ik zijn hand en nam hem mee de hal in. Hans liep langs ons heen richting de salon. Het was een heftig moment voor ons beiden. Daar hoorde hij niet bij, vond hij.
‘Caroline, wat ben ik een jaloerse idioot geweest. Toen ik jou zag met die man begreep ik niet wat er aan de hand was. Ik trok een verkeerde conclusie en dacht dat je mij bedroog met hem. Door mijn gedrag zou ik bijna ons voorgenomen huwelijk op het spel zetten. Nu Hans mij alles heeft verteld zijn de schellen van mijn ogen gevallen. Nu weet ik dat deze man de zoon is van Hans, zoals je mij ooit hebt verteld. Kun jij mij vergeven Caroline?’ Ze trok mij naar haar toe. ‘Ja, Remo ik vergeef je, ik wil jou nu ook niet verliezen.’
‘Nee, schat dat gebeurt niet. Ik zal je bijstaan bij de begrafenis van onze Misty en in december vieren wij ons huwelijk Caroline, samen met familie, vrienden en bekenden.’
Ik pakte haar bij haar middel, trok haar naar mij toe en kuste haar hevig. Wij gingen zo in elkaar op dat wij niet merkten dat Hans ons inmiddels had gepasseerd en de villa had verlaten. Eén week later brachten wij samen met Rocks Misty naar de dierenbegraafplaats. Ik had een brok in mijn keel gekregen dat Rocks tijdens de sobere plechtigheid begon te janken.

Er was nadien een koper geweest voor mijn villa, die werd gekocht door een scheepsmagnaat uit Griekenland die op vakantie was. Ook een gedeelte van mijn inboedel hoorde daarbij. Zijn vriendin, zoals hij haar voorstelde, was gecharmeerd van mijn meubels. Het andere deel verhuisde mee naar het chateau van Remo, waar ik na mijn huwelijk met hem zou gaan wonen. Mijn geliefde schilderij met Misty en Rocks werd zorgvuldig door mijzelf ingepakt. Ik had het schilderij ondertussen weggebracht naar het chateau. Remo had een muur vrijgemaakt om het schilderij op te hangen. Nadat alles door de verhuizers was neergezet, had Remo als eerste het schilderij, in overleg met mij, opgehangen in onze slaapkamer. Dat was een mooie herinnering aan onze geliefde hond, geschilderd door hun vriend Toni Le Clercq.

10 december. De trouwdag was aangebroken. Naaste vrienden hadden het chateau versierd met grote bloemstukken en guirlandes. De plechtigheid kon beginnen. Rocks zat braaf naast Madame Dubois in de grote zaal. Naast de familie was iedereen aanwezig. De stoelen waren versierd met grote witte strikken en linten. Hans Heeren gaf mij weg aan Remo, dat had ik aan hem gevraagd. Hij vond het een grote eer om mij weg te geven had hij tegen mij gezegd. Iedereen stond op toen wij samen binnenkwamen. Ze zag er schitterend uit in een kanten bruidsjurk versierd met kleine parels langs haar decolleté. Haar lange haar was opgestoken en gevlochten door een diadeem met robijnen, waaraan een lange sleep hing. Remo stond haar al op te wachten. Zijn mond viel open van verbazing.
Ik had Remo gezien in zijn bordeaux kleurige trouwpak, het stond hem mooi. Wat droeg hij op zijn arm? Zag ik het goed! Het was een pup, een hazewindhond met een rosé strik om zijn nek. Aan de strik bungelde 2 trouwringen. Ik voelde tranen opwellen, maar Remo glimlachte naar mij toen hij mijn hand had gepakt en mij overnam van Hans. Je mag zelf een naam verzinnen Caroline fluisterde hij in mijn oor, de pup is voor jou.
‘Bedankt lieverd, dit is een mooi en lief cadeau en niet te vergeten onze huwelijksdag.’
Tijdens de plechtigheid schoven wij elkaar de ringen om. Het feest kon daarna beginnen. Eerst was er een receptie met veel genodigden. Na de receptie werd door ons een taart aangesneden van drie etages. Daarna ging iedereen samen met ons aan het diner. Verschillende ongemaakte salades stonden op lange tafels alsook diverse drank en champagne. Tot laat in de avond werd er gedanst. Mevrouw Dubois paste op Rocks en de pup in de feestzaal. Rocks begon het diertje meteen te besnuffelen. Na afloop van een prachtige dag bedankte wij de familie en alle gasten.
Ik tilde haar op en bracht haar naar boven in de slotkamer van ons chateau. ‘Dit is voortaan onze eigen plek Caroline’ zei ik tegen haar. Rocks en de pup volgden ons op de voet mee naar boven. De kleine had moeite om de trap op te klimmen. Wij moesten er beiden om lachen. Ik pakte de pup op en Rocks volgde. Samen brachten wij ze naar een kamer naast onze slaapkamer. Daar stonden twee hondenmanden.
‘Die zijn voor jullie, mompelde ik.’
‘En weet je al een naam voor onze pub Caroline?’
‘Jazeker Remo, ik noem haar Missy! Rocks en Missy Rigutto.
‘Een leuke naam mevrouw Rigutto, die herinnert aan onze lieve hond Misty, die wij nooit zullen vergeten en ik deed de slaapkamerdeur achter ons dicht.

Eén dag na onze huwelijksnacht vertrokken wij met onze honden naar mijn geliefde Italië. De honden bleven tijdens onze rondreis bij mijn ouders logeren. Wij deden een aantal historische plaatsen aan. Ik had nog een laatste verrassing voor haar en had besloten om ons huwelijk te laten inzegenen in een Kathedraal in Rome. Thuis in Zwitserland waren wij alleen voor de wet getrouwd. Deze plechtigheid wilde ik haar niet ontnemen. Zo stonden wij op een zondag in een immense kathedraal en werd ons huwelijk alsnog ingezegend. Onze vrijgezellentijd was nu voorgoed voorbij.

4 gedachtes over “Weemoed en liefde in Géneve, deel 12, slot.

    1. Dank je wel voor je respons. Ik blijf je ook volgen want aast uw verhalen zie ik mooie foto’s voorbij komen. Na de zomervakantie plaatst ik weer een lang verhaal in gedeeltes.

  1. Een mooi romantisch epos Gemma. Benieuwd waar je ons de lezers en volgers van je blog mee gaat verblijden na je vakantie.

    1. Het kan bij mij, zoals je weet, twee kanten op. Of het wordt een drama of een romantisch verhaal. N.B. Ik mis je wel hoor met al je schrijverij in clubverband.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s