Weemoed en liefde in Géneve, deel 10

‘Ga hier maar zitten Caroline en hij bood mij een plaats aan in het restaurant van de Bistro. Een ober die zag dat er iets mis was kwam meteen naar ons toe en vroeg wat er was gebeurd?
‘Een dramatische aanrijding met een hond mijnheer, heeft u misschien wat water voor ons en ik vertelde het verhaal van de aanrijding aan de ober. Ik zat stil voor mij uit te staren.
Opeens zei ik: ‘Dat uitgerekend jij Jeroen onze hond moest aanrijden.’
‘Waar is Rocks eigenlijk of was je alleen met Misty aan de wandel?’
‘Ach, Jeroen, in alle consternatie ben ik Rocks helemaal vergeten, die zit nog steeds om de hoek van de straat langs het park in mijn jeep opgesloten.’
‘Ik ga hem meteen halen en bel ik onderweg meteen de politie om een proces verbaal op te laten maken.’

Ik gaf hem de autosleutels en hij verdween. Onderweg naar haar Jeep belde ik de politie en vertelde dat zijn auto een lichte schade had opgelopen door een aanrijding met een hond die onverwachts de rijbaan was overgestoken. ‘In een Bistro om de hoek van Parc Moynier zit ik samen met de bazin van de overleden hond.’ Hij was nu bijna bij de Jeep van Caroline en hoorde bij aankomst Rocks al blaffen. Het arme dier wist niet wat hem was overkomen. Nadat hij Rocks uit de auto had bevrijd, sloot hij het portier en liep samen met het dier naar de Bistro. Intussen was de politie gearriveerd en werd er een proces verbaal opgemaakt.

Jeroen had met mij afgesproken om samen met mij naar Dierenkliniek des Pontes te rijden in Grand Lancy, waar Misty naar toe was gebracht en mij daarna naar mijn villa te brengen. Remo wilde ik nog niet bellen, dat deed ik later wel. Even later besprak ze met de dierenarts, dat ze in overleg met Remo, Misty zou laten begraven. Maar eerst moest ze Remo opbellen, alvorens hij haar vanavond zou ophalen om met haar te gaan dineren. Ze pakte haar Gsm- en belde hem op. Na verschillende pogingen te hebben gedaan hing ze op.
‘Ik begrijp er niets van Jeroen, ik krijg geen gehoor. Hij had allang thuis moeten zijn!’
Er ging een signaal af op mijn Gsm. Een berichtje van Remo kwam binnen. Ze las: ‘Het diner wordt uitgesteld, ik heb voorlopig geen tijd.’ Hij had niet geschreven waarom hij geen tijd had. Ze kreeg een onbehagelijk gevoel over zich. Zo’n bot berichtje had ze nog nooit van hem gehad.
‘Zal ik je brengen bij Remo, al kent hij mij nog niet?’
‘Laat maar Jeroen, hij zal wel een reden hebben, denk ik zo’.
Diep in mijn hart voelde ik dat er iets niet klopte. Ze namen afscheid van de dierenarts en ze aaide voor de laatste keer over Misty haar kop. Binnenkort kom ik je ophalen, mompelde ze tegen haar hond. Meteen liepen de tranen weer over haar wangen.
‘Kom Caroline, ik breng je nu naar huis?’
Onderweg naar haar villa voelde ik mij eenzaam. Wat was er toch met Remo aan de hand en waarom kreeg ze zo’n vreemd bericht van hem? Eindelijk was ik thuis, gaf Jeroen een hand en bedankte hem voor alle goede zorgen. Morgen zal ik de autoverzekering bellen Jeroen.’
‘Het komt wel goed Caroline, je hebt nu andere zaken aan je hoofd. Ik houd de vinger aan de pols.’

Ik opende de voordeur en nam Rocks mee naar binnen. Het dier was ook van slag zag ik. De rest van de dag keek hij om zich heen op zoek naar Misty. Ik gaf Rocks een knuffel en vulde zijn etensbak met voer. Onderwijl keek ik naar de lege bak van Misty. Ik voelde mij akelig worden en begon opnieuw te huilen. Snel liep ik de trap op naar boven richting mijn slaapkamer en liet mij met bebloede kleding en al op mijn bed vallen. Waarom deed Remo zo vreemd, nu ze hem zo nodig had?
Thuis gekomen vertelde Jeroen Cinthia het dramatische verhaal. Dat ik uitgerekend haar hond moest aanrijden in deze wereldstad.’
‘Als ik jou was zou ik ook jouw vader Hans hierover inlichten Jeroen. Hij is haar steun en toeverlaat.’
Vóór het diner belde hij zijn vader op en vertelde wat er deze dag was gebeurd.
‘Ik zal haar meteen opbellen Jeroen. Is alles trouwens goed met jou?’
‘De vooruit van de Bentley is versplinterd pa. Gelukkig ben ikzelf ongedeerd.’
‘Je hoort nog van mij Jeroen en doe de groeten aan Cinthia.’
Ik had het fijn gevonden dat Hans Heeren telefonisch contact met mij contact had opgenomen. Ze had het hele verhaal aan hem verteld. Hij vond het frappant dat uitgerekend zijn zoon één van zijn eigen honden had aangereden.
‘De twee honden kreeg ik van Jeroen toen wij net verkering hadden, ik weet het nog goed Hans.’
‘Heb je Remo nog over het ongeluk gesproken? Caroline.’
‘Ik heb hem verschillende keren gebeld, hij neemt de telefoon niet op. Ik maak mij vreselijk ongerust. Ook reageert hij niet op mijn berichten. Het lijkt wel of hij van de aardbodem is verdwenen.’
‘Zal ik eens met hem gaan praten Caroline. Misschien is hij onverwachts voor zaken vertrokken naar Europa. Momenteel ben ik in Amsterdam, maar over 2 dagen kom ik weer naar Zwitserland. Ik neem contact met je op wanneer ik weer thuis ben.’
Nadat ik Hans had gesproken belde ik mijn goede vriendin Madame Dubois op die diezelfde avond meteen naar mij toe kwam om mij te ondersteunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s