Weemoed en liefde in Géneve, deel 9

Het was nu drie weken later. De gasten hadden enthousiast gereageerd op het feest en hadden ons diverse huwelijksgeschenken gestuurd. Ik zou in december mevrouw Rigutto-Swift worden. Mijn leven was in korte tijd in een stroomversnelling geraakt. Ik ging nu regelmatig met hem uit. Tot aan hun huwelijk zou hij voorlopig nog op zijn jacht blijven wonen had hij tegen haar gezegd. Ik had het druk met alle voorbereidingen voor ons huwelijk. In het chateau van Remo zou de huwelijksvoltrekking plaatsvinden en wij gingen daar ook wonen. Het jacht werd niet verkocht. Wel zou ik mijn villa gaan verkopen. Maar zover was het nog niet er moest een gastenlijst worden opgesteld en het belangrijkste van alles was de aanschaf van mijn trouwjurk. Daarvoor wilde ik naar Parijs gaan. Ik had aan Madame Dubois gevraagd of zij mij wilde vergezellen en ze had ‘ja’ gezegd. Mijn honden bleven tijdelijk bij Remo. Ik vond het pijnlijk dat mijn ouders mijn huwelijk niet meer konden meemaken. Ze waren reeds jaren overleden. Het was niet anders. Vanmorgen had ik een afspraak met een paar klanten in mijn galerie samen met Madame Dubois. Met twee van de drie was ik tot een akkoord gekomen met de aankoop van een paar kunstwerken. Ik had Remo opgebeld dat ik deze middag het eens wat rustiger aan wilde doen.
‘Dat komt dan mooi uit schat, dan kan ik gaan winkelen in de Rue de Rive of Rue du Rhône. In de laatste winkelstraat heb ik een chique herenkledingzaak gezien en ga op zoek naar een trouwpak. Zullen wij vanavond samen gaan dineren? Ik kom je ophalen rond 18.30 uur.’

Bij thuiskomst in mijn villa bedacht ik mij opeens om te gaan wandelen met mijn honden in Parc Moynier. Dit park had een schitterende tuin en lag praktisch om de hoek van ons favoriete hotel aan de Rue de Lausanne. Ik had geen zin om mij te verkleden en had nog steeds een rode jurk aan met een donkerblauwe blazer die ik vanochtend had gedragen in mijn galerie. Ik koos wel voor een paar gemakkelijke zwarte instappers. Nadat ik mijn honden eten en drinken had gegeven, nam ik ze mee naar buiten en sloot mijn voordeur. Bij het openen van mijn Jeep sprongen ze beiden op de achterbank. Wat moest ik toch zonder mijn lieve dieren, vroeg ik mij af. Remo hield ook van mijn honden, dat wist ik. Even later liep ik samen met hun in het park. Het was erg druk. Ik zag een jonge vrouw joggen met een vriendin, Een stel mensen waren aan het picknicken. Een ouder echtpaar zat op een bankje en kinderen waren aan het spelen met een bal. Uit mijn schoudertas haalde ik een flesje water en dronk eruit. Ik voelde mij relaxed.

Na verloop van 2 uurtjes liep ik weer richting mijn Jeep en opende even later het portier. Als eerste sprong Rocks op de achterbank. Opeens voelde ik een ruk aan de riem van Misty. In een oogwenk zag ik dat Misty een rode kat in het vizier had die onverwachts de rijbaan overstak. Misty rukte zich los en rende achter de kat aan de rijbaan op. Verstijfd zag ik wat er ging gebeuren. Ik hoorde een snerpend geluid van piepende autobanden. Er volgde een harde klap en daarna glasgerinkel. Ik zag dat de kat de overzijde had gehaald. Vol afschuw zag ik dat Misty werd geschept door een Bentley en boven op de motorkap belandde. Van schrik sloeg ik het autoportier dicht waarachter Rocks zat en schreeuwde luidkeels om hulp. Een paar mensen die het zagen gebeuren snelde naar mij toe. Ik was meteen naar de intussen stilstaande auto toegerend en gilde: ‘Nee Misty, niet mijn arme dier!’
Iemand hoorde ik roepen: ‘Bel de dierenambulance?’
In alle hilariteit had ik de bestuurder van de Bentley niet gezien die intussen was uitgestapt en zijn auto half over de stoep had neergezet. Samen met een paar toeschouwers legde ik Misty op de stoep neer in de buurt van een Bistro. Ik zag dat haar kop scheef hing en bloed uit haar bek was gelopen. ‘Oh nee, Misty niet doodgaan alsjeblieft’ jammerde ik en barste in tranen uit. Opeens voelde ik een hand op mijn schouder. Met betraande ogen keek ik op. Tot mijn verbazing zag ik een bekende staan. ‘Jeroen, jij, wat doe je hier?’
‘Oh Caroline wat vreselijk!’ Ik heb zojuist één van onze honden aangereden, die ik voor jou als pub heb gekocht.’ Ik kon niet meer remmen omdat er een hond onverwachts de rijbaan overstak, niet wetende dat het Misty was, zei hij met hese stem. Wat een noodlottige ontmoeting.’

In de verte hoorde ik de sirene van de ambulance. Eén van de ambulancebroeders sprong, bij het stilstaan de dierenambulance er uit en ontfermde zich samen met zijn collega over mijn hond. Samen met Jeroen nam ik plaats bij Misty. Ik pakte haar kop en legde die op mijn schoot. ‘Oh, lief dier, dat ik je nu moet missen’ jammerde ik. Mijn kleding zat onder het bloed, het kon mij niet deren. Was Remo nu maar hier?
‘Uw hond is helaas overleden. Zijn nek is gebroken mevrouw, vertelde één van de dierenambulancebroeders tegen mij. Wij nemen de hond direct mee naar een dierenarts, ik geef u het adres.’
‘Wij gaan zo dadelijk naar de dierenarts’ hoorde ik Jeroen zeggen. Ik ken deze mevrouw ze is helemaal overstuur, mijnheer. Ik breng haar binnen bij die Bistro, daar aan de overzijde van de weg, antwoordde hij weer.’
De dierenambulance vertrok. De toeschouwers verlieten langzaam de plek des onheils. Jeroen had het briefje met het adres van de dierenarts in zijn blazer gestopt, hielp mij overeind en sloeg zijn arm op mij heen. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Rustig maar meisje en gaf mij spontaan een kus op haar wang. Binnen in de Bistro geef ik je wat water Caroline. Je moet even op adem komen. Ook moet ik de politie bellen en dan gaan wij naar Misty toe. Ik gaf geen antwoord. Blijkbaar verkeerde ik in een shock en liep ik samen met hem mee.

Ik had een prachtig aubergine trouwpak gekocht met bijbehorend lila overhemd en had gekozen voor een strik en pochet in de kleur van het overhemd.
‘Fantastisch mijnheer, het staat u goed’ had de verkoper gezegd.
Keurig verpakt lag het pak op de achterbank van mijn auto en was ik onderweg naar mijn jacht. Onderweg hoorde ik een geluid van een ambulance, dat was niet zo vreemd was in zo’n grote stad. Zoals afgesproken zou ik vanavond met Caroline dineren. Ik reed langs een park en zag tot mijn grote verbazing een vrouw en man innig naast elkaar lopen die richting een restaurant liepen. Die vrouw leek verdacht veel op Caroline. Ik kon har gezicht moeilijk zien, want ik zag de vrouw alleen van de achterkant. Ze had dezelfde haarkleur als zijn aanstaande vrouw.
‘Dat kon toch niet, mompelde ik.
Ik ging langzamer rijden en zag zijdelinks dat het toch Caroline was. De schrik sloeg meteen om mijn hart. Wat moest zij met die wildvreemde man? Ik kon de man zijn gezicht niet zien. Hij had zijn arm om haar heengeslagen en gaf haar een kus. Zou ik stoppen vroeg ik mijzelf af? Opeens overkwam mij een jaloers gevoel. Nee, ik zou haar vanavond tijdens het diner met deze voor mij onbekende man confronteren. Een paar weken geleden had ik haar ten huwelijk gevraagd. Ze zou mijn vrouw worden. Ik was woedend en gaf een paar klappen op mijn stuur van mijn auto en reed door. Bij aankomst smeet ik het autoportier dicht en stapte op mijn dek. Binnen plofte ik neer op mijn bank en schreeuwde luidkeels: ‘Verdoemde Caroline, waarom heb je mij bedrogen? Ben ik niet goed genoeg voor jou!’ De tranen prikten in mijn ogen en ging languit op mijn bank liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s