Weemoed en liefde n Géneve, deel 8

Ik wandelde terug naar mijn favoriete restaurant en zat even later aan het diner.
Onderweg naar mijn kunstgalerie voelde ik mij erg opgewonden. Remo, wat heb je toch met mijn gevoelens gedaan, mompelde ik? Ik wilde het van de daken schreeuwen, zo goed voelde ik mij bij hem. Het leek wel alsof ik hem al jaren kende. Nog een paar straten en dan was ik bijna bij de woning van Madame Dubois. Hoe zou het met mijn twee lieve honden zijn? Ik parkeerde de auto voor de deur van mijn galerie en stapte uit. Vrij snel, nadat ik op de deurbel had gedrukt, deed Madame Dubois open met naast haar Misty en Rocks.
‘Hallo Irene, hoe is het gegaan in de galerie en hoe is het met mijn twee lieve honden?’
‘Fantastisch Caroline, ik heb de afgelopen dagen aardig wat belangstelling gehad in de galerie. Een klant is zelfs twee keer teruggekomen om naar een beeldhouwwerk te kijken en besloot om het één dag later alsnog te kopen. Met je honden is het uitstekend, kijk maar!, zei ze met een glimlach.
‘Fijn zo, de zaken gaan dus nog steeds voorspoedig.’
Rocks en Misty begonnen te blaffen bij het aanzien van mij en sprongen tegen mij op.
‘Ik heb jullie gemist hoor!’ en ik gaf ze beiden een aai over hun kop.
‘Sorry, dat ik wat later ben dan normaal, ik heb zelf nog niet eens gedineerd!’
‘Ik had al op je gerekend met het diner, Caroline. Ik heb een groente taart gemaakt en wat uiensoep.’
‘Heerlijk Irene, ik heb een drukke dag achter de rug en ben onverwachts een goede vriend tegengekomen, waarmee ik vanmiddag onverwachts ben gaan varen.’
‘Je maakt mij wel nieuwsgierig hoor, vertel het maar tijdens het diner?’

Ik had haar gezelschap gemist tijdens het diner. Ik wist niet beter dan dat ik vaak alleen zat te eten. Hier in dit restaurant of elders in het buitenland. De hoteleigenaar en het personeel kenden mij nu al een paar jaar. Ik was hun dagelijkse vaste klant. Het leven als zakenman had zo zijn voor- en nadelen. Er was geld in overvloed. Ik had een jacht, een chateau en ging regelmatig op reis. Het nadeel was dat ik altijd alleen thuis kwam. Ik was er aan gewend, maar toch begon de eenzaamheid aan mij te knagen sinds ik Caroline had ontmoet. Er veranderde iets met mijn gevoel. Caroline was een vrouw naar mijn hart en was beslist geen oppervlakkig type. De vrouwen die ik had ontmoet wilden met mij pronken en een enkeling was niet bijster intelligent. Hun kracht was hun uiterlijk, meer niet. Ik wilde iemand waarmee ik ook een persoonlijk gesprek kon voeren, dat niet altijd over zaken ging. Door het jachtige zakenleven zou ik bijna vergeten dat er ook een leven zou kunnen bestaan met een vrouw aan mijn zijde om gezamenlijk iets te ondernemen. In haar had ik de ware gevonden, dat wist ik zeker.

Ik was nu een paar keer met hem op zakenreis geweest. Hij had mij een aantal van zijn winkels laten zien en stelde mij voor als zijn verloofde aan enkele van zijn personeelsleden, al was het dan nog niet officieel. Ik had een prachtige witte nertsmantel van hem gekregen. Het stond mij prachtig had hij tegen mij gezegd, vooral met je prachtige koperkleurige haar. Onze verliefdheid was overgegaan in liefde. Wij hadden, na de zakenreis, ook Italië aangedaan en zijn ouders ontmoet in Turijn alsook zijn jongste broer Luiz. Zijn ouders hadden mij in hun armen gesloten.

Bij thuiskomst in Zwitserland had ik samen met hem ook een bezoek gebracht aan Hans Heeren, die hij nu voor de tweede keer zou ontmoeten. Ik had gehoopt om zijn zoon Jeroen en diens vrouw Cinthia te zien. Ik wilde Remo aan hun voorstellen, maar Hans vertelde dat ze voor een korte vakantie waren vertrokken naar Lesbos, een Grieks eiland. Ook werd er een kennismakingsbezoek gebracht aan Madame Dubois die het leuk had gevonden dat ik eindelijk de ware man had gevonden in Remo.
Halverwege september zou ze 30 jaar worden had ze tegen mij gezegd. Ik had, zonder dat zij het wist een aantal gasten uitgenodigd, zoals zakenrelaties, naaste wederzijdse vrienden en familie. Het zou een groot feest worden in haar villa. Ik wilde wat speciaals gaan doen op die dag, daar had ik een goede reden voor en had contact gezocht met de hoteleigenaar van Four Seasons des Berques Geneva. Zij zouden een complete catering verzorgen. In de tussentijd had ik bij Cartier in Parijs een gouden halssieraad gekocht met een groene Jade edelsteen. De kleur van deze edelsteen paste goed bij haar groene ogen en haar koperkleurige haar. Ook kocht ik een dito gouden ring. Het moest een speciale dag worden.

Mijn verjaardag was aangebroken en de gasten waren zojuist gearriveerd. Op de oprijlaan van mijn villa stonden diverse typen auto’s. Remo had zich als gastheer over de gasten ontfermd. De hal en de grote salon waren prachtig versierd had ik gezien. Er was een overdaad aan bloemstukken gebracht, die her en der waren opgesteld. Ik had aan hem gevraagd, waarom er zoveel gasten waren uitgenodigd op mijn verjaardag en waarom al die bloemstukken waren bezorgd? Ik had het gevoel dat er iets zou gaan gebeuren, maar wat? Ik had gezien dat er links en rechts lange, gedekte tafels met zilveren kandelaars en prachtig opgemaakte schalen met de lekkerste gerechten stonden. Genoeg voor zo’n 50 gasten. Obers liepen langs met zilveren dienbladen met champagne. Remo had voor de grap Misty een rosé strik om haar nek gedaan en bij Rocks een blauw exemplaar. Ik had er om moeten lachen. Remo had zich in een zwart jacquet gestoken. Het diner zou zo dadelijk plaatsvinden. Ik was zojuist naar mijn slaapkamer gegaan om mij te verkleden in een avondjurk. Na afloop van het diner zou er worden gedanst. De muziekinstrumenten stonden reeds klaar samen met de orkestleden. Madame Dubois was met mij mee naar boven gegaan om mij te helpen met het opsteken van mijn lange haar.

‘Jouw 30e verjaardag wordt vandaag wel erg groots gevierd Caroline en wat heb je een prachtige lichtgroene japon hangen? Die zilveren lovertjes maken het helemaal af, zei madame Dubois.’
‘Ik begrijp zelf ook niets van al deze uitbundigheid Irene. Er zijn wel erg veel mensen uitgenodigd voor mijn verjaardag. Remo heeft mij werkelijk niets verteld.’
‘Ik zal je helpen met jouw jurk Caroline. Remo zal zijn ogen uitkijken alsook alle gasten, denk ik zo.’
Ik stapte in mijn nieuwe bijpassende naaldhakken en bekeek mijzelf in de spiegel van de slaapkamerkast.’
‘Kom Caroline, wij moeten nu gaan? Remo en de gasten wachten op je.’
Even later stond ik boven aan mijn witte marmeren trap. Het geroezemoes verstomde. Het leek wel of iedereen de adem had ingehouden. Gracieus liep ik de trap af naar beneden. Remo, de liefde van haar leven stond daar beneden. Hij volgde haar met zijn ogen en pakte mijn hand vast toen ik de laatste tree betrad.
‘Lieveling, wat zie je er beeldig uit in die groene avondjurk en je haar is zo mooi opgestoken.’
‘Dank je schat, ik word er verlegen van. Jijzelf ziet er ook mooi uit in je Jacquet.’
De gasten begonnen allemaal te klappen.
‘Ik zal je begeleiden naar onze tafel.’
Ik zag dat mijn gasten ons volgden en iedereen nam plaats aan de prachtig gedekte tafels.

Net voordat ik wilde gaan zitten, pakte Remo een champagneglas en gaf het aan mij. Ik wilde aan hem vragen waarom mijn verjaardag zo groots werd gevierd, maar hij nam onverwachts het woord.
‘Lieve Caroline, familie, naaste vrienden en bekenden. U zult wel hebben gemerkt dat dit niet zomaar een verjaardag is voor mijn lieve Caroline. Voor haar is dit ook een complete verrassing. Ik wilde deze bijzondere dag ook benutten om Caroline om haar hand te vragen.’
Mijn mond viel open van verbazing. Ik voelde een warmte naar mijn hoofd stijgen.
Ik schoof mijn stoel naar achteren, knielde voor haar en vroeg: ‘Lieverd zou jij met mij willen trouwen?’
Even viel er een stilte.
‘Ja, lieve schat, ik wil graag met je trouwen, antwoordde ik.’ Wat een origineel idee om dat op mijn 30e verjaardag kenbaar te maken. Nu begrijp ik dat je zoveel gasten hebt uitgenodigd.’
Ik hoorde wat mensen lachen en gniffelen.
Uit mijn jacquet haalde ik een langwerpige fluwelen doos tevoorschijn als ook een klein doosje. Als eerste maakte ik het kleine doosje open en liet haar een prachtige rosé diamanten ring zien.
‘Wat een schitterende ring Remo!’
Ik nam de ring uit het doosje en schoof hem aan haar linker ringvinger. Ik bekeek de ring aandachtig, pakte zijn kin en gaf hem een kus op zijn wang.
‘Dit is nog niet alles Caroline’ en ik opende de langwerpige doos. Mijn ogen vielen open van verbazing, wat ik daar zag liggen.
Ik nam voorzichtig het gouden collier met groene jade edelstenen eruit en hing het sieraad om haar hals. Iedereen begon te juichen en te klappen. Ik was er ondersteboven van. Het leek wel of ik in een roes te recht was gekomen.
‘Wat een prachtige ring en collier Remo’ dank je wel.
Ik hief mijn champagneglas omhoog en zei: ‘Proost Caroline op je 30e verjaardag en op ons voorgenomen huwelijk.’
‘Proost!’ riepen alle gasten in koor.

Het diner kon gaan beginnen. Er volgden wat geroezemoes.
Na het voortreffelijke diner liep iedereen naar de grote hal om te gaan dansen. Het orkest begon te spelen. Wij stonden als eerste op de dansvloer. Ik nam haar in mijn armen en zo dansten wij samen met alle gasten tot in de late uurtjes.

2 gedachtes over “Weemoed en liefde n Géneve, deel 8

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s