Weemoed en liefde in Géneve, deel 7

Het kabbelen van het water tegen de boeg maakte mij rustig. Eigenlijk had ik, ondanks ik alleen was, een druk leven. Twee personen waren belangrijk voor mij: Hans Heeren en Madame Dubois. De laatste was al jong weduwe, had geen kinderen en woonde boven mijn kunstgalerie. Toni behoorde tot één van mijn zakenrelaties. In de zakenwereld ging heel veel geld om. Ik had alles wat mijn hartje begeerde door vooral hard te werken. Vrouwen waren schaars in de kunstwereld, het was vooral een mannenwereld. Soms ging ik met een zakenrelatie uit eten, maar daar bleef het ook bij. De gesprekken gingen bijna altijd over zaken en geld. Er was meer in het leven had ik gemerkt. Sinds kort had ik de Italiaan Remo ontmoet, niet via het zakencircuit maar tijdens een privéaangelegenheid. Ik had hem nu een paar keer ontmoet. Hij was knap en charmant en wij konden goed met elkaar communiceren. Dat vond ik belangrijk. Het lot wilde blijkbaar dat ik hem weer zou ontmoeten. Zijn karaktereigenschappen stonden bij mij op de eerste plaats. Ik had de indruk gekregen dat hij mij graag mocht. Ook was het mij opgevallen dat wij ons beiden op ons gemak voelden bij elkaar. Ik wilde graag bij hem zijn.

‘Caroline! Ik heb een glas jus-Orange voor ons gehaald’ onderbrak hij mijn gedachte.
‘Wat lief van je Remo!’
‘Weet je dat wij inmiddels richting Montreux varen. Ik heb zojuist mijn anker uitgegooid en vaar nu niet verder, anders ben je vanavond te laat thuis. Waarover zat je trouwens te mijmeren?’
‘Over het recente verleden Remo en dat ik jou sinds kort heb ontmoet. Iemand die zo belangrijk voor mij is, dat ik graag in zijn nabijheid wil zijn.’
Ik kreeg een brok in mijn keel door haar antwoord en kon even geen antwoord geven. Ik liet mij door mijn knieën zakken en ging naast haar zitten tegen de boeg.
‘Wat lief dat je dat zegt Caroline. Eerlijk gezegd ben ik ook blij dat ik jou hebt ontmoet. Onze ontmoeting was niet gearrangeerd maar ontstond spontaan.’
‘Nu zit ik hier samen met jou op jouw jacht. Het is een groot jacht voor ons tweeën.’
Ik strekte een van mijn benen en keek even niet uit. Ik schopte pardoes mijn glas jus-Orange omver. Het kostelijke vocht droop over een gedeelte van het achterdek. Ik stond verschrikt op en zag dat mijn short besmeurd was.
Meteen pakte ik haar bijna lege glas op en zag dat dat het glas niet kapot was.
‘Naast deze kleding heb ik gelukkig ook nog een bikini bij mij. Zou jij mij de weg willen wijzen naar de badkamer Remo?’
Ik stond op en nam beide glazen mee naar binnen en wees haar de badkamer. Uit een keukenkast pakte ik een emmer, vulde deze met warm water en wat schoonmaakmiddel en maakte de plek op het dek weer schoon met een zwabber.

Bij binnenkomst zwaaide plotseling de deur open van de badkamer en stapte ze met een lichtblauw badlaken om haar middel het woongedeelte in. Haar lange haar had ze voor het gemak in een wrong gedraaid. Het kon mij niet ontgaan dat haar volle borsten in een gebloemd bovenstukje van haar bikini zaten.
‘Na zo’n warme douche koelt mijn lijf wel erg snel af. Vind je het goed dat ik in jouw jacuzzi plaats neem Remo. Het lijkt mij heerlijk dat warme water met al die bubbels.’
‘Vind je het goed dat ik daarbij kom zitten? Caroline, Het bad is groot genoeg voor vijf personen.’
‘Ik knikte bevestigend en even voelde ik mij ondeugend.
‘Ik moet mij alleen nog even omkleden Caroline’ gaf ik als antwoord en weg was ik.
Ik liep nu heel voorzichtig naar het achtersteven van het jacht en deed de knop aan van de jacuzzi. Via een klein opstapje klom ik over de rand heen en ging voorzichtig zitten in een van de hoeken van het bad. Een spier van mijn rug was wat gevoelig. Dat kwam natuurlijk door de val van zojuist. De waterbubbels masseerden mijn lijf.
Het liefste zou ik nu naast haar willen gaan zitten, bedacht ik mij opeens. Toch besloot ik om daar nog even mee te wachten en nam tegenover haar plaats in een andere hoek van de jacuzzi.

Tussen haar donkere wimpers observeerde zij mij. Plagend ging ik onverwachts kopje onder en pakte ik haar rosé gelakte tenen vast toen ik weer boven water kwam. Spontaan gaf ik er een kusje op. Het kriebelde en onverwachts sloeg ik met een van mijn benen plotseling hard op het wateroppervlak, waardoor Remo zijn gezicht en haren kletsnat werden.
‘Ha, ha, die Remo, nu heb ik jou te pakken’ schaterde ik.
Het prikkelde mij dat ze zo ondeugend was. Onverwachts steeg het bloed naar mijn hoofd. Opeens trok ik haar naar mij toe. Onze gezichten kwamen dichtbij elkaar. Haar groene ogen keken mij vragend aan. Op het moment dat ik haar wilde gaan kussen duwde ze mijn hoofd met haar beide handen speels onder water. Proestend kwam ik boven en schaterde van het lachen.
‘Dekselse Caroline, ik zal je pakken!’ zei ik hardop.
Ze liet zich door het water glijden naar één van de andere hoeken van het bad. Al spartelend ging ik haar achterna. Het water om ons heen gutste over de rand.
‘Kijk eens wat je hebt gedaan tijgerin, het dek is kletsnat.’
Ik schoof langzaam haar kant uit, trok haar opeens naar mij toe en likte zachtjes aan haar rechter oorlel. Daarna ging mijn mond op haar lippen. Ik wilde nu het heft in eigen hand nemen. Gretig kuste ze mij, haar tong drong zich bij mij naar binnen. Speels maakte ze het bovenstukje van haar bikini los, waardoor haar borsten onder water hingen. Ze kreunde zachtjes toen ik haar beiden tepels streelden en ze spontaan stevig aanvoelden.
‘Caroline, Mi Amore! Ik fluisterde zachtjes in zijn oor: ‘Ma Chérie.’

De tijd verstreek. Ik draaide de hendel van de kraan dicht zodat het water niet meer ging borrelen. Ik keek op mijn rolex horloge en zag dat het rond 16.30 uur was. Tijd om weer richting Genève te varen.
‘Wij moeten gaan Caroline? Ik vaar weer terug naar mijn ligplaats. Zoals afgesproken ga jij je honden ophalen bij Madame Dubois. Ik stapte voorzichtig over de rand van de Jacuzzi. Het dek was glibberig. Ik tilde haar uit het water, sloeg een badlaken om haar heen en legde haar neer op een hoekbank op het dek. Liefkozend trok ze mij weer naar haar toe. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd.
‘Ik moet nu echt gaan varen schat, anders zijn wij niet op tijd terug?’
In een roes nam ik plaats achter mijn stuurrad, trok het anker naar binnen en vertrok. Bij aankomst liepen wij samen hand in hand naar haar Maserati die nog steeds voor het hotel geparkeerd stond. Bij het openen van haar portier plaatste ik haar reistas op de autostoel naast haar.
‘Helaas is er geen tijd voor ons om samen te gaan dineren, daar is het te laat voor Caroline.’
‘Dag Remo, tot ziens! Ik heb genoten van jou en van het mooie weer.’
Ik wierp haar een kushandje toe en zei: ‘My love, spoedig zie ik je weer.’
Ik startte mijn Maserati en verdween de hoek om van de Rue du Lausanne.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s