Weemoed en liefde in Géneve, deel 5

Ik zag dat hij terug liep naar de hal waar de houten plaat stond.
Ik tilde het paneel op en ze wees mij de weg naar de salon. Bij binnenkomst voelde ik een koude windvlaag langs mijn benen gaan en ik rilde. Ik zag het grote gapende gat van de ruit. De vitrage hing aan flarden langs de openslaande deur. Ik verwijderde de kapotte vitrage en pakte uit mijn broekzak een doosje kleine spijkers.
‘Eerst gaat het restant glas er uit Caroline. Heb jij een hamer voor mij? Als ik klaar ben kun je gaan stofzuigen. Het ligt hier bezaaid met glas.’
Als een braaf meisje liep ik naar een kast in de hal, pakte de stofzuiger en uit een gereedschapskist een hamer. In een glimp zag ik nog een paar leren werkhandschoenen liggen. Daarmee kon Remo het glas uit de sponningen halen, zonder zijn handen te bezeren. Ik bracht de spullen naar hem toe.
Op gepaste afstand sloeg ik de laatste glasresten uit de sponningen van de deur. De glassplinters lagen voor de openslaande deuren en een gedeelte lag op het terras. Het tapijt was vochtig van de regen. Hij timmerde zorgvuldig het houten paneel tegen de deur aan, zag ik. Daarna stofzuigde ik en zorgde ervoor dat alle glasresten weg waren.
‘Daar komt geen regen en wind meer doorheen Caroline, vertelde ik haar nadat de klus was geklaard.’
‘Wat fijn Remo, dank je wel.’
Door het raam van de andere deur keek ik naar buiten. De regen was zojuist gestopt. Het waaide nog wel. De takken van de lindenbomen in mijn tuin zwiepten heen en weer.
‘Ik verdien nu wel een maaltijd Caroline? grapte hij met een glimlach om zijn lippen.’

‘Dat is het minste wat ik voor je kan doen Remo’ en samen liepen wij naar de woonkeuken, waar Misty en Rocks al op ons zaten te wachten.
‘Neem maar plaats aan de ovale eetkamertafel. Ik zal wat extra aardappelen en groente klaarmaken. Salade heb ik genoeg.’
Ik zag dat ze de ovenschaal in de magnetron plaatste. Door alle hectiek had ik haar niet goed bekeken. Ze zag er sportief uit in haar denimbroek met trui. Hoe anders zag ze er uit toen ik haar voor de eerste keer had ontmoet in haar rode jurk. Ze was nog steeds een schoonheid om te zien, zelfs in deze sportieve kleding?
De bel van de magnetron bracht mij bij mijn positieven. Ik plaatste de witte borden, het bestek en twee wijnglazen samen met de rode wijn op tafel en nam tegenover hem plaats op één van de zes gestoffeerde stoelen.
‘Weet je dat ik graag kook Remo, begon ik het gesprek. Zo af en toe nodig ik wat gasten uit.’
‘Het eten ziet er heerlijk uit Caroline!’
‘Zou je binnenkort met mij willen dineren Caroline? Ik zou het erg op prijs stellen. Ik moet bekennen dat ik zelf niet kan koken daarom dineer elke dag in een restaurant.’
‘Dat is een leuke uitnodiging. Ik ben alleen over twee weken in Nederland in de stad Maastricht en bezoek daar een Internationale kunstbeurs, de TEFAF. Op de beurs zijn een aantal topstukken te zien en eventueel te koop. In twee kunstwerken heb ik interesse. Misschien kunnen wij over een maand iets afspreken?’
‘Afgesproken dame, het diner was voortreffelijk. Het is intussen al laat geworden, Ik ga terug naar mijn jacht.’
Ik stond op en liep naar de hal. Mijn jack voelde nog klammig aan. Ze deed de voordeur voor mij open en zwaaide mij gedag.
‘Dag Caroline, tot gauw!’
‘Tot ziens Remo en nogmaals dank! en ik sloot de voordeur.

De wind was intussen gaan liggen. Ik reed snel naar huis. Bij mijn vertrek naar de bouwmarkt stond er een hevige wind die deining in het water veroorzaakte. Mijn jacht schommelde heen en weer. Ik was er niet gerust op. Hoe zou mijn jacht er nu bij liggen, vroeg ik mij af? Bij aankomst zag alles er gelukkig vertrouwd uit. Binnen in de kajuit trok ik mijn vochtige jack uit. Mijn kleding voelde klam aan. Het was een onverwachte en enerverende avond geweest. Mijn ogen prikten in mijn oogkassen. Het was tijd om naar bed te gaan. Nadat ik mij had gedoucht stapte ik in mijn hemelbed en viel weldra in slaap.

Nadat Remo was vertrokken had ik mijn honden uitgelaten en stapte ik met een voldaan gevoel mijn huis binnen. Misty en Rocks bracht ik naar hun hondenmanden in de woon-eetkeuken en nam plaats op mijn sofa in de salon. Uit een kristallen kan schonk ik water in een glas en nam een slok. Ondanks het slechte weer van vanochtend had deze dag toch nog een positieve wending gekregen. Ik had nooit gedacht, dat ik Remo op korte termijn zou terug zien. Eigenlijk had ze helemaal geen verwachtingen gehad. Door haar reizen als kunsthandelaar ontmoette ik meer mensen, die ik zelden of nooit terug zag. Misschien een enkeling tijdens een bezoek aan een tentoonstelling of bij een beurs. Vandaag had ik oog in oog gestaan met een allervriendelijkste man die ik recent had ontmoet tijdens een schilderijententoonstelling van een gezamenlijke vriend. Hij was mij behulpzaam geweest toen ik hem om hulp vroeg. Dankbaar was ik voor wat hij voor haar en haar dieren had gedaan. Ik had hem gevraagd om te blijven dineren. Tijdens het diner hadden wij samen met elkaar gepraat. Onze interesses bleken dichtbij elkaar te liggen. Net als hij hield ik van watersport, lezen en reizen. Hij had mij verteld dat hij in het verleden weleens ontmoetingen had gehad met mooie vrouwen, die nooit uitmondde in een vaste relatie. Recent had hij een vrouw ontmoet waarmee hij zaken deed. Er ontstond een kort contact tussen hen dat uiteindelijk op niets uitliep.
Ik had Remo verteld dat ik bijna één jaar geleden kort had samengewoond met Jeroen Heeren, de zoon van Hans Heeren, bankier en directeur van de Nederlandse Bank. ‘Je hebt hem die middag op de tentoonstelling ontmoet, had ik tegen hem gezegd.’ Door hem had ik zijn zoon bij hem thuis ontmoet. Hans had een grachtenpand aan de Herengracht in Amsterdam en een penthouse in Genève. Jeroen en ik konden het goed met elkaar vinden. Na een korte periode van zes maanden gingen wij samenwonen in zijn huis in Genève. Wij dachten er zelfs over na om over twee jaar te gaan trouwen. Jeroen was net als zijn vader bankier. Op een zekere dag kwam Jeroen wat later thuis dan normaal. Ik vond hem die bewuste avond erg stil. Toen ik hem had gevraagd waarom hij zo laat thuis was gekomen, vertelde hij mij de reden. Sinds kort had hij de studente Cinthia van Dijcke weer ontmoet, waar hij tijdens zijn studietijd verliefd op was geworden. Na de studietijd was hij haar uit het oog verloren. Tot een paar weken geleden. Hij had het moeilijk gevonden om mij te vertellen dat hij nog steeds verliefd was op Cinthia. Oude gevoelens kwamen bij hem weer boven. Hoe moest ze nu verder, vroeg ik mij af? Ik kon niet meer in zijn huis blijven wonen en was radeloos. De plannen met Jeroen waren in duigen gevallen. Mijn toekomstige schoonvader Hans bracht uiteindelijk redding en bood mij via een bevriende relatie een appartement aan in een chique gedeelte van de stad. Mijn klantenkring vorderde gestaag in mijn kunstgalerie. Na verloop van tijd kon ik een villa kopen. Ondanks alles bleef Hans mij steunen. Jeroen en Cinthia trouwden en bleven wonen in zijn huis. Remo had aandachtig geluisterd naar haar verhaal. Dat vond ik erg belangrijk. Hij onderbrak mij geen moment. Na afloop vertelde hij mij dat hij zich goed kon voorstellen hoe ik mij had gevoeld. Ik had een relaxte avond met hem gehad. Het waterglas was leeg en ik plaatste het op de salontafel. Na zo’n lange dag was het tijd om naar bed te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s