Weemoed en liefde in Géneve, deel 3

Een paar maanden waren verstreken. Vanmorgen was ik wat email aan het versturen en kon mij niet meer concentreren. Ik deed mijn laptop dicht, stapte mijn kajuit binnen en ging languit op mijn bank liggen. Er was onverwachts een andere vrouw in mijn leven gekomen. Ik moest denken aan die middag in juli toen ik haar had ontmoet bij een schilderijenexpositie in de lounge van Hotel ‘Four Seasons des Berques Geneva’. De schilderijen waren geschilderd door mijn goede vriend en buurman Toni Le Clercq. Hij nodigde mij uit om samen met hem de expositie te openen. Een kwartier na aanvang, zat ik in de ruime lounge te wachten van het hotel, toen er opeens een lange, volslanke vrouw naar binnen kwam met rossig haar dat op haar taille viel. Ze droeg een laag uitgesneden rode jurk. Elegant liep ze langs de genodigden en kwam regelrecht op mij aflopen. Ze gaf mij een hand en zei: ‘Mijn naam is Caroline Swift, kunsthandelaar. Ik ben op zoek naar Toni Le Clercq, heeft u hem misschien ergens gezien?’
‘Hij moet hier ergens zijn. Samen heb ik zojuist met hem zijn tentoonstelling geopend. Mag ik mij even voorstellen, Mijn naam is Remo Rigutto.’
‘Aangenaam! ik ben hier op uitnodiging. Ik had wat oponthoud en heb helaas de opening gemist.’
‘Jammer voor u! Ik keek om mij heen en zei: ‘Mijnheer Le Clercq bevindt zich ergens tussen de andere gasten. Volgens mij zie ik hem staan bij een groepje belangstellenden.’
‘Het is die man met zijn gekrulde snor en zwarte baret’ en ik wees met mijn wijsvinger naar een hoek van de lounge.
‘Ik ken Toni persoonlijk hoor!’ glimlachte ze. ‘Alsnog bedankt’ en ze liep van mij weg.

Ik observeerde haar. Wie was deze onbekende vrouw en waar kwam ze vandaan?
‘Mijnheer, wilt u misschien iets drinken? onderbrak één van de aanwezige obers mijn gedachten. Ik keek omhoog. De ober stond naast mij met een blad vol met champagne, rode- en witte wijn.
‘Geen champagne alsjeblieft, ik heb liever een whisky. Heeft u die misschien?’
‘Jazeker, ik kom de whisky zo dadelijk bij u brengen.’
Tot mijn verbazing kwam even later Caroline weer teruggelopen en nam naast mij plaats.
‘Het is hier behoorlijk druk zie ik. Andere bekenden in de kunstwereld heb ik hier nog niet gezien.’
Ze had iets guitigs over zich. Af en toe moest ik haar afremmen om haar gesprek korter te houden. De ober bracht intussen mijn whisky.
‘Wilt u misschien ook iets drinken Caroline?’
‘Ik heb zojuist champagne op, dank u.’
Hebt u de schilderijen van Toni al bekeken? Er zijn aparte doeken bij. De mooiste heb ik een paar dagen geleden bij hem gekocht. Hij heeft mijn twee hazewindhonden geschilderd. Elk moment kan er een bevriende bankier binnenkomen om de aankoop van het schilderij af te handelen. Ik heb het schilderij cadeau gekregen van hem. Mijn honden zijn drie maanden geleden geschilderd in Toni zijn atelier in Parijs.’
‘Waar zijn uw hazewindhonden nu?’
‘Thuis in mijn villa. Ik woon in deze stad en heb ook een kunstgalerie. Regelmatig bezoek ik beurzen om weer eens inkopen te doen voor mijzelf en voor mijn klanten. Naast schilderijen koop ik ook beeldhouwwerken in.’
‘Voordat ik antwoord kon geven vroeg ze: ‘zal ik u een rondleiding geven langs alle schilderijen, dan ziet u vanzelf het schilderij van mijn twee hazewindhonden hangen?’
‘Ik neem uw aanbod graag aan. Ik was eigenlijk al van plan om de schilderijen te bewonderen, u bent mij net voor. Weet u trouwens dat Toni een goede vriend van mij is?’
‘Hoe hebt u elkaar ontmoet? in Parijs soms?’
‘Nee, hier in de stad. Ik heb een jacht op het Meer van Géneve. Toni is mijn buurman. Hij bezit net als ikzelf een jacht. Hij is als een vader voor mij. Mijn ouders wonen namelijk in Italië.’
‘Zullen wij nu gaan? mijnheer Rigutto, vroeg ze ongeduldig.
‘Alleen als u mij bij de voornaam noemt Caroline?’ Dat laatste had ze blijkbaar niet gehoord want ze was al vooruit gelopen.

Ik stond op en liep haar achterna. Wij bekeken alle schilderijen. Naast abstract werk hing er ook realistisch werk. Ik hield van kunst, maar niet alles vond ik mooi. Ze praatte honderd uit en ik merkte dat ze veel van kunst af wist. Opeens stond ze stil en wees naar een groot doek waarop haar twee hazewindhonden waren geschilderd.
‘Hoe vind u het schilderij Remo? Dit zijn mijn honden Misty en Rocks. De laatste heeft een zwarte vlek boven zijn neus.’
‘Prachtige honden Caroline, ik begrijp dat u trots op ze bent.’
Over haar schouder zag ik dat er een warm- en koud buffet staan op een lange gedekte tafel.
‘Ik heb van de rondleiding wel wat eetlust gekregen Caroline. Ik zie daar een uitgebreid buffet staan. Gaat u mee?’
Samen liepen wij naar het buffet en sloten ons aan in de rij van de genodigden.
Er stonden zilveren schalen, waarop verschillende salades waren uitgestald, met diversen desserts en soepen. Ook was er een schotel met Mediterrane hapjes. Ik bood haar een bord aan met couvert en wij liepen langs allerlei lekkernijen. Op een andere plek in de lounge, namen wij plaats op een klein zitje. Het eten smaakte voortreffelijk. Ik zag dat ze genoot.

Op een zeker moment kwam er een kleine man onze richting uitgelopen met in zijn hand een zwarte aktetas. Hij ging voor Caroline staan en zei: ‘Hallo Caroline!’
‘Dag Hans! Wat fijn dat je tijd kon vrijmaken?’
‘Jazeker Caroline, ik heb met kunstenaar Le Clercq afgesproken om vandaag het schilderij te kopen. Zoals je weet is het een cadeau voor jou van mij.’
‘Ik ben er verguld mee Hans. Mag ik je intussen voorstellen aan Remo Rigutto? Hij is een zakenman.’
‘Hans Heeren, is de naam’ en wij gaven elkaar een hand.
‘Hans is een bevriende Nederlandse bankier. Hij woont in Amsterdam en heeft hier ook een penthouse, waar hij soms verblijft als hij voor zaken in Zwitserland is.’
Ik zag dat de man knikte. Hij was van middelbare leeftijd en had een vriendelijk gezicht. Zijn haar, dat van origine blond bleek te zijn, had grijze tinten bij zijn slapen. Hij oogde jonger dan hij daadwerkelijk was.
‘Ik keek op mijn horloge en zag dat het al laat was. ‘Ik ga nu vertrekken Caroline. Leuk om je ontmoet te hebben. Hier heb je mijn visitekaartje, wie weet ontmoeten wij elkaar wel weer en ik gaf haar een hand.’
‘Je weet maar nooit Remo.’
Alvorens ik zou vertrekken, had ik besloten om Toni alsnog te bedanken voor de geweldige tentoonstelling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s