DEEL 11 EN 12 (SLOT) VAN EMIGRATIE NAAR CANADA

DEEL 11

Ze besluiten de volgende ochtend met de camper van Jake op weg te gaan. Anna geeft ze een lunchpakket mee voor onderweg. ‘Annie’ hoeft voor vandaag de weg niet te wijzen. Ze rijden naar Lower Bankerfield naar de oude mijn. Bij aankomst ziet Jake een paar ruïnes van een mijnwerkersdorp. Bij het uitstappen vertelt John: ‘dat er aan het begin van de 20e eeuw 900 mensen woonden en werkten in dit stadje.’ Jake ziet ook nog restanten van grote gebouwen zoals het lampenhuis, kolencompressor en een elektriciteitshuis en lopen een van de gebouwen binnen.
‘Hier stond eens een stoommachine’ zegt John tegen Jake en ik zie dat er een permanente tentoonstelling is gewijd, ingericht met werktuigen en oude foto’s.’
John ziet een foto waar het voltallige oude personeel op staat. Na enig speurwerk ziet hij een van zijn oude kameraden op de foto staan.
‘Kijk, Jake, dit is mijn oude kameraad en hij wijst naar een stevige man, met de naam “Teddy Bear” en kijk die tweede man aan de rechterzijde dat ben ik, zonder baard.’
Jake moet glimlachen. Zo kent hij zijn grootvader helemaal niet. Ze lopen het tentoonstellingsgebouw uit en wandelen tussen wat oude vervallen gebouwen. Het lijkt wel op een spookstad, denkt Jake.
‘Weet je Jake, dat ruim 100 jaar geleden hier een hele gemeenschap hard werkte onder vaak moeilijke omstandigheden, vooral in de wintertijd! Toen de kolenmijnen niet meer rendabel waren werden de mijnen gesloten. De grote houten huizen die hier stonden zijn op een gegeven moment met een stoommachine in zijn geheel verplaatst rond en in de stad Banff.’ Dat was nog een hele operatie.’ ‘Dat zal een spektakel zijn geweest John’ antwoordt Jake. ‘Dat klopt en die verplaatsing is ook met ons huis gebeurd.’
‘Het was een interessante belevenis vandaag grootvader.’ Ze lopen terug naar de camper waar Jake aan John vraagt of hij wil lunchen. John gaat zitten in het woonkamergedeelte van de camper en haalt uit een rugzak een lunchbox met boterhammen die Anna heeft meegegeven. Jake zet intussen de waterkoker aan voor de thee. Na de lunch vertrekken ze weer huiswaarts.

Tijdens het avondeten vertelt Jake aan Anna wat hij vandaag allemaal heeft gezien. Na het avondeten belt Jake zijn reisgenoten op. Arjan neemt de telefoon op en zegt blij verrast, ‘Hallo Jake, wat leuk je stem weer eens te horen. Het was even wennen zo zonder jou.’
‘Hoe is het daar met jullie? vraagt Jake.
‘De tocht loopt voorspoedig en ik ben blij dat ik Piëta nog bij mij heb, anders was het wel erg stil.’
‘Hoe is het eigenlijk met haar?’
‘Uitstekend! Wil je haar even aan de telefoon?’
‘Jazeker, ik moet jullie wat vertellen. ‘
‘Oké, ik hoor wel van haar wat je te vertellen hebt.’
‘Tot ziens Jake’ en hij geeft de telefoon aan een ongeduldige Piëta.
‘Hallo Jake, hier met Piëta. Hoe is het bij je grootouders?’
‘Erg leuk om ze na al die jaren weer te zien. Ik wil jullie iets vertellen: ‘Ik heb besloten om te emigreren naar Canada.’
Even viel er een stilte.
‘Wij hadden al een vermoeden dat er iets in de lucht hing.’
‘Is deze beslissing niet te overhaast genomen Jake?’
‘Ik heb er goed over nagedacht. Omdat het kort dag is moet ik nu iets regelen bij de naar de Immigratiedienst. Ik kan helaas niet met jullie terugrijden naar Vancouver. Ik ga dus alleen terug naar Vancouver en treft jullie pas in Hotel ”Inn” in Vancouver.’
‘Ik begrijp het maar wij vinden het toch jammer dat ons programma is gewijzigd. Nu moet je de lange rit alleen terug.’
‘Het is niet anders, maar wij treffen elkaar toch in het hotel. Vertel zo dadelijk maar het relaas aan Jake. Een goede reis naar Vancouver en ik volg jullie wat later op de voet. Die Arjan de groeten en tot ziens en hij hangt op.

Nadat hij de telefoon heeft neergelegd zegt John dat hij samen met hem een bezoek brengt aan de Immigratiedienst. In de dagen die volgen heeft Jake het prima naar zijn zin bij John en Anna en maken ze er gezellige dagen van. Jake heeft van de ambtenaar van de Immigratiedienst gehoord dat hij zich na het inschrijven moet melden voor een ”antecedentenonderzoek”, want met een eventueel strafblad kom je Canada niet in. In zijn geval is dit laatste niet van toepassing. Ook moet hij een werkvergunning aanvragen en dat is niet zo gemakkelijk. Zijn Canadese werkgever moet kunnen aantonen, dat hij niemand kan vinden voor dezelfde functie. Kan de werkgever dit aantonen dan krijgt hij toestemming om in Canada te mogen werken. Jake kiest voor het zekere en schrijft zich in voor docent Engels en Geschiedenis, dan heeft hij twee kansen hoopt hij. Nu maar afwachten hoe de procedure verloopt en thuis in Zoetermeer moet hij ook nog een en ander regelen.

DEEL 12, SLOT

Het afscheid nadert en Jake vertelt zijn grootouders dat hij ze binnen een paar maanden weer hoopt te zien. Er volgt een warm afscheid. Voor vertrek belt Jake Arjan en Piëta op dat hij nu vertrekt. De 17-daagse rondreis zit er nu bijna op. Zijn grootouders geven hem nog ruim voldoende voorraad mee voor onderweg. John en Anna lopen samen met Jake mee naar zijn camper en neemt hij de bagage van hun over. Hij programmeert Annie’ weer, want zonder haar zou hij zeker verdwalen in dit immense land. Hij zwaait naar zijn grootouders totdat ze uit het gezicht zijn verdwenen.

De terugreis valt Jake zwaar, hij mist de gesprekken van zijn grootouders en het gezelschap van Arjan en Piëta, maar de natuur met al zijn variatie doet hem goed en de reis loopt voorspoedig. Binnenkort zal hij zijn grootouders weer zien en neemt hij afscheid van zijn ouders. ‘Ik heb een geluk dat mijn ouders financieel onafhankelijk zijn. Zij kunnen zich een reisje naar Canada wel permitteren’ mompelt hij.
Na een aantal dagen rijdt Jake rond 11.15 uur eindelijk Vancouver binnen, brengt de camper terug naar de Firma Fraserway en haalt zijn koffer op uit het magazijn. Zijn borg krijgt hij terug na de inspectie van de firma. Hij belt een taxi om terug te keren naar Hotel “Inn” waar hij Arjan en Piëta hoopt te treffen. Vanavond vliegt hij met ze terug naar Nederland. Het is een hele onderneming geweest, vooral de terugreis was hem wel tegengevallen.
Bij de receptie van het hotel vraagt Jake aan de manager ‘of de heer Verbeek en juffrouw Barendse al zijn gearriveerd?’
‘Dat klopt mijnheer. Ze zijn even het hotel uitgegaan.’
‘Wilt u mij bellen op mijn kamer als zij weer terug zijn?’
‘Akkoord mijnheer.’ Vermoeid van de trip neem hij de lift in plaats van de trap. Bij binnenkomst zet hij zijn bagage neer en laat het ligbad vollopen met warm water. Na het bad stapt hij in bed en valt weldra in slaap.

Ongeveer een uur later rinkelt de telefoon op zijn nachtkastje en hoort hij van de manager dat mijnheer Verbeek en mevrouw Barendse zijn gearriveerd. Hij kijkt op zijn horloge en leest 13.20 uur. Snel doet hij schone kleding aan, deponeert zijn vuile was in een plastic tasje, doet deze samen met zijn jack in zijn koffer. De hotelkamerdeur valt achter hem in het slot. De reisepisode is bijna voorbij. Het is de reis van zijn leven geweest en wat heeft hij veel gezien onderweg. Binnenkort hoopt hij er te wonen en wordt hij Canadees staatsburger als de procedures goed verloopt.

Jake stapt op de begane grond uit de lift en ziet op een grote loungebank Arjan en Piëta zitten. Wat ziet Piëta er goed uit ziet hij, niet meer zo’n magere spriet. Haar smalle gezicht heeft plaatsgemaakt voor een voller voorkomen. Er staan glazen met een fles wijn op tafel en hun bagage staan naast de bank.
‘Hallo vrienden, leuk jullie weer te zien!’
Ze staan beiden op en groeten hem. Ze raken in gesprek wat er de afgelopen dagen wederzijds is gebeurd.
‘Zullen wij voor vertrek dineren in de buurt van het vliegveld’ vraagt Arjan aan Jake en Piëta?’ Ze knikken bevestigend. ‘Dan zal ik nu gaan reserveren.
Na een kort, maar gezellig diner zitten ze afzonderlijk van elkaar weer in hetzelfde vliegtuig elk met hun eigen gedachten. Na een aantal uren nemen ze afscheid op Schiphol in Amsterdam en beloven dat ze, voor dat Jake definitief vertrekt naar Canada, contact met elkaar op zullen nemen.

Bijna 9 maanden later na zijn rondreis door Canada krijgt Jake toestemming om te emigreren naar Canada. Hij vertelt zijn ouders en grootouders dat hij als docent Engels en Geschiedenis gaat werken niet ver van de stad van zijn grootouders vandaan. John vertelt aan Jake dat ze als cadeau hem in hun testament hebben laten opnemen en dat na hun overlijden hun huis voor Jake is. Jake is erg blij met die gulle gave en vertelt het zijn ouders. ‘Nu zijn de rollen omgedraaid’ zegt zijn moeder tegen hem. Pa en ik zullen je missen, maar wij zoeken je beslist op hoor.’ Jake ziet dat zijn moeder natte ogen heeft en krijgt het zelf ook even te kwaad. Zijn vader geeft Jake een schouderklopje en zegt: ‘Alles komt goed jongen. Een nieuwe fase in je leven breekt aan.’
Nadat Jake zijn baan en huur van zijn appartement heeft opgezegd, organiseert hij voor zijn ouders, familie en bekenden een party bij zijn ouders thuis. Arjan en Piëta geven Jake een fotoalbum met de foto’s van de rondreis die ze gezamenlijk hebben gemaakt.
‘Dat is een leuke herinnering van een stel goede vrienden’, zegt Jake tegen hun. Jullie kunnen altijd logeren bij mij in Canada, want er is plek zat in het huis van mijn grootouders.’
‘Wij houden in ieder geval contact met elkaar Jake zegt Arjan tegen hem en dat geldt natuurlijk ook voor Piëta, ze knikt. Vroeg of laat zien wij elkaar weer.’

Op een zonnige dag in augustus arriveert Jake, na een lange reis, weer op Canadese bodem. Zijn grootouders halen hem op van het vliegveld en begroeten hem. Jake roept hardop: ‘Er ligt een nieuwe toekomst voor mij open, maar nu een Canadees avontuur.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s