DEEL 9 EN 10 EMIGRATIE NAAR CANADA

DEEL 9

‘Wat jammer’ zeggen ze in koor. Jake vertelt hun wat zijn bedoeling is. Ze besluiten dat ze elkaar weer zullen treffen aan het einde van de reis in Calgary en dan gezamenlijk weer terug te rijden naar Vancouver. ‘Ik houd jullie op de hoogte per telefoon.’
Vanavond blijven ze nog in Fields. Het is al donker buiten. Nog dezelfde avond belt Jake zijn grootouders dat hij niet ver van Banff verwijderd is en zoals afgesproken op bezoek komt. Hoe laat en wanneer weet hij nog niet, dat ligt aan de reis. Voor het naar bed gaan, vertelt Arjan, Jake: ‘dat ze met hem meerijden tot aan Banff en daarna hun eigen weg vervolgen.’

Die ochtend staan ze vroeg op en Piëta brengt haar spullen naar de camper van Arjan en na een stevig ontbijt rijden ze volgens ‘Annie’ naar Takakkaw Falls. De weg is alleen open van juni t/m oktober als de sneeuwcondities het toelaten, leest Arjan in een brochure. Dit is nu niet van toepassing. Onderweg bezoeken ze nog de 254 meter hoge waterval van Canada. De weg is 17 km lang en heeft haarspeldbochten leest Piëta. Jake draait zijn raam open en sommeert Arjan te stoppen, steekt zijn arm uit en rijden verderop een parkeerterrein op bij de waterval. Daar aangekomen maakt Arjan nog gauw een paar foto’s. Piëta voelt wat neerslag op haar gezicht van het opspattende water van de waterval. ‘Wij zullen je wel missen hoor Jake.’ ‘Ik ook jullie hoor. Wij zijn toch alweer een tijdje samen onderweg.’

Na het bezichtigen van de waterval maken ze nog verschillende stops. Vanaf de weg zien ze het uitzicht van gletsjers op de toppen van de bergen. Het landschap van Canada is werkelijk schitterend denkt Piëta. Via Lake Louise rijden ze door naar de stad Banff en komen er in de namiddag aan. Op een grote camping rond de stad parkeren ze weer hun campers en nemen hartelijk afscheid van elkaar en beloven elkaar binnenkort weer te zien. ‘Ik neem nog contact met jullie op wat precies mijn bedoeling is’, zegt Jake tegen hun.
Piëta stapt weer in bij Arjan. Jake zwaait naar hun en rijdt met zijn camper de camping af naar het huis van zijn grootouders. Dichtbij het centrum van de stad parkeert Jake zijn camper en ziet wat exclusieve winkels. Hij koopt in een van de winkels een zijden shawl voor zijn grootmoeder en een mooie wollen das voor grootvader. ’s Avonds kan het hier behoorlijk koud zijn heeft hij gemerkt. Voor al in de Rockies komt de temperatuur vaak boven het vriespunt. Bij een supermarkt koopt hij een braadkip in zak en een verpakte sandwich met ham voor hemzelf. De kip is voor vanavond bij het avondeten. Hij neemt een hap van zijn sandwich en loopt terug naar zijn camper. Alles is hier zo groot denkt hij. Wat een verschil met Nederland en vooral in de Randstad waar hij woont. In zijn huidige woning woont hij wel prettig en zijn ouders wonen niet ver bij hem vandaan in een stadsvilla.
Na zijn scheiding van Kitty heeft hij besloten om deze reis te gaan maken. Achteraf pasten zijn vrouw en hij niet goed bij elkaar. Ze is een dominante vrouw die hem weinig vrijheid biedt. Kinderen zijn er niet gekomen. Ik kan nu gaan en staan waar ik wil, denkt hij. Hij wil zelfs gaan emigreren naar Canada. Voor het zover is moet hij nog veel regelen.

DEEL 10

In de camper programmeert hij het adres van zijn grootouders Na een half uur komt hij aan bij het grote huis van zijn grootouders John en Anna Gardener. Er is in al die jaren niets veranderd. Hij rijdt het grindpad op en parkeert de camper naast het huis. Hij pakt zijn rugzak, kip in de zak en de cadeaus. Zijn grootvader, die net uit de parkeergarage komt gelopen, ziet Jake aankomen lopen en zegt: ‘dat is lang geleden jongen en wat zie je er goed uit. Ze omhelzen elkaar. ‘Je was 18 jaar toen wij jou voor het laatst hebben gezien. Wat fijn dat je er bent.’ ‘Ik weet het nog als de dag van gisteren grootvader’, antwoordt hij. ‘Kom gauw naar binnen en zeg alsjeblieft ‘John’ tegen mij hoor, Jake, Anna wacht al op je!’
Jake loopt John achterna het houten trapje op. Via de veranda gaan ze naar binnen. De metalen hordeur klapt hard dicht. ‘Hallo Jake!’, roept Anna vanuit de keuken. Ze ziet een slanke man met blonde krullen. Hij is nu een volwassen man geworden. ‘Dag Anna, zegt Jake en hij omhelst haar, wat vind ik het fijn om weer hier te zijn’ en hij geeft haar een kus.
‘Waar zijn je reisgenoten? vraagt ze aan hem. ‘Die rijden nu door tot aan Calgary. Daar treffen wij elkaar weer en rijden dan de hele tocht weer terug naar Vancouver en vliegen weer terug naar Nederland. Maar zoals afgesproken blijf ik een paar dagen logeren.’
‘Ga zitten jongen?’, zegt John tegen hem. Anna zet een pot koffie voor ons en maakt een broodje klaar’. Hij kijkt John aan en ziet dat hij niet veel is veranderd alleen heeft hij nu een grijze baard. Voor zijn 72 jaar ziet hij er wel wat ouder uit, maar dat kan ook door de baard komen. Anna is 70 jaar, weet hij zich nog te herinneren. Zijn vader had Jake eens verteld, dat John had gewerkt in een mijnwerkersstadje Lower Bankerfield en dat de mijn inmiddels al wat jaren is gesloten.
Intussen heeft Anna de koffie en de broodjes op de eetkamertafel neergezet. ‘Ik heb wat cadeaus bij mij en voor vanavond heb ik een kant en klare kip in een zak.’
‘Dat is een verrassing’ John en Anna nemen hun cadeaus in ontvangst. ‘Kijk eens John wat een mooie zijden blauwe shawl en hij is nog gesigneerd ook met de naam Cartier. John ziet een mooie wollen shawl en zegt: ‘Die komt mooi van pas. In de avond kan het vrij koud zijn. Dank je wel hoor Jake voor de prachtige cadeaus.’

Die middag hebben ze elkaar heel wat te vertellen. Onder het diner vertelt Jake zijn emigratieplannen aan John en Anna.
‘Zal je jouw leven in Nederland en je ouders niet missen Jake?’ vraagt Anna. ‘Het is een hele stap om te gaan emigreren’.
‘Ik heb er goed over nagedacht Anna. Ik ben nu 36 jaar en wil mijn leven nu anders gaan plannen.’ ‘Ik spreek perfect de Engelse taal, wel moet ik op zoek naar onderdak, werk en een visum om hier te blijven wonen.
‘Voordat je kwam hebben wij jouw brief eens goed doorgenomen en wij hebben besloten dat je voorlopig in ons huis mag blijven wonen, totdat je iets anders hebt gevonden. Het huis is groot genoeg Jake!’. ‘Dat is fantastisch John en Anna, dat aanbod sla ik niet af.’ ‘Realiseer je wel dat je alle procedures moet doorlopen hier in Canada en je op zoek moet gaan naar werk. Wij staan borg voor je. Er gaat veel tijd inzitten en met dit korte bezoek redt je het niet. Je zult dus nog naar Nederland terug moeten gaan’ vertelt John.
‘Ik zal mijn reisgenoten opbellen dat mijn plannen zijn veranderd John. Ik reis nu alleen terug naar Vancouver en tref ze daaraan om gezamenlijk naar Nederland te vliegen Ik ga de komende dagen informatie vragen aan de Immigratiedienst in Canada. Ook bel ik mijn reisgenoten op dat mijn plannen zijn veranderd. Eenmaal terug in Nederland houd ik jullie op de hoogte van mijn bevindingen John en Anna.’
‘Genoeg gepraat voor vandaag. Morgen gaat John met jou op stap naar zijn oude werkplek.’
‘Dat lijkt mij interessant Anna, dan kan ik eens zien wat die werkzaamheden waren John.’

WORDT VERVOLGD

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s