EMIGRATIE NAAR CANADA, DEEL 5

Nadat de campers zijn bevoorraad, rijdt Arjan nu voorop. Ze verlaten de highway en rijden de 1-North op. Van het vlakke land rijden ze richting de bergen. Zij kijken hun ogen uit. Onderweg zien ze nog een enkel huis. Na een aantal uren maken ze de volgende stop bij een smalle canyon. Ze parkeren de campers op een parkeerplaats.
‘Op deze plek maak ik wat foto’s’ zegt Arjan.
‘Dan maak ik intussen wat tomatensoep klaar met wat brood. En koffie gaat er ook wel in denk ik zo’ zegt Piëta.
De mannen knikken bevestigend.
Jake haalt de kunststof klapstoelen uit de campers en een uitklapbaar tafeltje. Na het maken van de foto’s, legt Arjan de camera neer en doet hij gymnastische bewegingen. Ze moeten lachen.
‘Heb je nog wat soep uit blik, vraagt Jake plagend aan Piëta?’
‘Waar wil je het hebben Jake?’ en ze houdt demonstratief het steelpannetje boven zijn hoofd. Snel rent hij weg uit zijn stoel.
‘Grijp hem Arjan?’, roept Piëta tegen hem, die zijn oefeningen meteen onderbreekt. Met z’n tweeën rennen ze achter Jake aan.
’Hebbes!’ en Arjan pakt Jake vast. Samenrollen ze over de parkeerplaats. Het is maar goed dat er nog geen andere toeristen zijn, denkt Piëta. ‘Nou dat wordt een kleding wasbeurt’ zegt Piëta die hun kleding inspecteert en loopt terug naar de camper.

Ze ziet een houten bordje staan met het opschrift Fraser rivier.
’Wij zijn hier bij de Fraser Rivier!’, zegt ze tegen Jake en Arjan. ’Zullen we een selfie maken van ons drieën?’
Na de fotosessie nemen ze weer plaats op de klapstoelen. Jake denkt intussen aan zijn grootouders die in de streek Nevada wonen. Hij heeft nu de kans ze te ontmoeten. Thuis in Zoetermeer heeft hij ze geschreven dat hij een paar dagen op bezoek wil komen. Zijn grootouders vinden dat een leuk idee omdat ze Jake alweer een paar jaar niet hebben gezien. Zij wonen nog steeds in de stad Banff. Arjan onderbreekt Jake zijn gedachten en zegt dat hij weer willen vertrekken. Voorbij Hells Gates moet onze eerste kampeerplaats zijn aan de Anderson Creek. Het is nog een eindje rijden. Dan moeten we nu wel gaan, voordat het donker wordt.

Nadat de mannen zich hebben verschoond en de klapstoelen en tafel is opgeruimd vervolgen ze hun tocht. Onderweg loopt de temperatuur in de camper van Arjan op naar 24 graden Celsius. De zweetdruppels rollen van zijn gezicht. Ook zoemt er een mug om zijn hoofd.
‘Ook dat nog!’ mompelt hij. Ik ben vergeten de deur van mijn camper te sluiten.’
Even heeft hij geen tijd om te genieten van het mooie landschap. Onderweg valt wel op dat hij grote trucks tegenkomt. De mug irriteert hem. Hij doet zijn raam open in de hoop dat de mug verdwijnt. Na een paar keer zwaaien vliegt de mug eindelijk het raam uit. Snel doet hij het raam weer dicht.
In de camper van Jake en Piëta klinkt alweer de stem van ‘Annie’ die zegt: ‘Dat ze bijna bij de Anderson Creek zijn aangekomen.’ In de verte zien ze een paar campers en wat auto’s op een veld staan. Als ze arriveren zoekt Jake een leuke plek en Arjan zet zijn camper ernaast. Het is gelukkig een schaduwrijke plek. Piëta stapt uit de camper en loopt naar Arjan toe. ‘Wat was je nou onderweg aan het doen, ik zag je maar zwaaien?’
‘Ik was bezig om een mug dood te slaan maar die liet zich niet pakken. Hij zoemde maar steeds om mijn hoofd heen. Ik werd er bijna gek van. Tot overmaat van ramp was het erg warm in de camper. Ik ben blij dat wij weer een tussenstop hebben.’

‘Na de koffie strekken wij even onze benen en daarna ga ik wat kleding van ons wassen, dat moet ook een keer gebeuren!’, zegt Piëta. ‘Dat is goed meisje, dan doen wij vanavond de afwas’ antwoordt Jake. Na de koffie lopen ze gezamenlijk een smal pad af langs een snelstromende rivier.
’Heerlijk koel is het hier, dat komt vast door het opspattende water. Ik ga hier voorlopig niet weg!’, grapt Arjan. Ze gaan zitten en genieten van het uitzicht.
‘Tot nu toe hebben wel al heel wat mooie natuur gezien het is hier zo anders dan in Nederland. Veel groen en water, zegt Jake, daarom houd ik zo van dit land. Zullen wij voorlopig op deze plek blijven staan, wij hebben namelijk nog alle tijd?’
‘Wat mij betreft wel’ antwoordt Piëta, ik ben eerlijk gezegd nog wel moe. Ik denk dat mijn biologische klok nog van slag is. Vanavond ga ik –nadat ik onze kleding heb gewassen- op tijd naar bed mannen!’

WORDT VERVOLGD

2 reacties op ‘EMIGRATIE NAAR CANADA, DEEL 5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s