Emigratie naar Canada, deel 4

De volgende ochtend rinkelt bij Jake de telefoon van de wekservice. Hij neemt de hoorn op en hoort een allervriendelijkste stem die zegt: ‘Good morning sir, wake up!’
‘Thank you madame!’ antwoordt hij terug en zit meteen met een zwaai rechtop in zijn bed. Uit zijn koffer pakt hij zijn ondergoed, denimbroek en een blauw geruite overhemd. Hij kiest voor zijn sportschoenen. Na een korte douche voelt hij zijn maag rammelen.
Met zijn bagage loopt hij naar de lift en ziet dat hij zijn horloge heeft vergeten. Snel loopt hij terug. Het horloge ligt nog op het nachtkastje. Bij aankomst bij de lift gaan net de deuren open. De lift brengt hem naar beneden naar de lounge. Zijn koffer en rugzak zet hij in de hal neer waar meer bagage staat. Over 17 dagen komen ze hier weer terug in dit hotel.
De geur van koffie komt hem tegemoet en hij loopt richting het restaurant. Er zitten al aardig wat gasten aan het ontbijt. Hij kijkt om zich heen en ziet opeens een opgestoken hand die hem wenkt. Dat is Arjan ziet hij. Hij loopt naar zijn tafel. ‘Goedemorgen! Arjan.’
‘Ook voor jou Jake!’ antwoordt hij. ‘Had hij ook zo’n groot bed?’ vraagt hij alsnog.
‘Heerlijk man, ik ben vrijwel direct in slaap gevallen. Waar is onze ziekenverzorgster eigenlijk, die magere spriet?’
‘Laat ze dat maar niet horen Jake, ze lijkt mij een type die niet op haar mondje gevallen is, heb ik al gemerkt.’
‘Volgens mij staat ze bij het buffet!’, vervolgt Arjan zijn gesprek.
‘Dat buffet ziet er verzorgt uit ’Arjan, ik ga snel wat halen!’
Hij loopt naar het buffet en ziet een geschreven tekst op een krijtbord staan “Continental breakfast” en hij kiest voor een geroosterde maiskolf, broodjes, gebakken ei, koffie en een glas jus Orange. Met zijn dienblad loopt hij terug naar de tafel.
Intussen heeft Piëta aan hun tafel plaatsgenomen.
‘Ook al vroeg uit de veren Jake?’
‘Zeker weten Piëta, stel je voor dat ik mij zou verslapen. Ik hoef je niet te vragen of je goed hebt geslapen want je ziet er uitgerust uit’ lacht ze.
‘Kom mensen, het wordt tijd dat wij gaan ontbijten’ valt Arjan hun in de reden. Zo dadelijk gaan wij met de taxi naar Camperbedrijf Fraserway in Vancouver!’ Ze raken nog even met elkaar in gesprek over hun wonderlijke ontmoeting. Na een goed ontbijt stopt Piëta nog wat extra fruit in haar rugzak. ‘Dat is voor ons voor onderweg!’ zegt ze.

Bij de balie van het hotel checken ze uit en nemen hun bagage mee. Voor het hotel stappen ze in een taxi en rijden even later door het drukke verkeer richting het camperbedrijf. De taxi rijdt na verloop van tijd het terrein op waar het bedrijf zich bevindt. Ze zien hun campers al klaar staan. Na het invullen van de benodigde papieren en het betalen van borg, installeren ze hun spullen in de campers. De koffers blijven leeg achter in het magazijn van Camperbedrijf. Een Nederlandssprekende vrouw geeft hun uitleg over het gebruik van de campers en vertelt dat er in iedere camper een routeplanner zit.
Ze besluiten onderling dat Arjan voorlopig alleen rijdt en Jake en Piëta samen rijden.
‘Jullie mannen moeten dan maar bij elkaar in een camper slapen, dan heb ik het rijk alleen’ grapt ze.

Nadat ze hun routeplanners hebben geïnstalleerd, rijden ze rond 11.00 uur de parkeerplaats af. Vrijwel direct draaien ze de snelweg op en rijden over een grote brug in oostelijke richting.
‘U volgt de Canadese/Amerikaanse grens!’, zegt een prettige vrouwenstem in de routeplanner.
‘De komende tijd noemen wij haar ‘Annie’!’, lacht Jake tegen Piëta. Ze reageert niet en is verzonken in een boek over wildlife in dit land. Ze leest over de zwarte- en grizzlybeer.
Ach, laat maar denkt hij, wij kunnen de hele reis nog met elkaar praten. Hij kijkt in zijn zijspiegel en zwaait naar Arjan, die terug direct terugzwaait.
‘U rijdt nu Chilliwack binnen’, zegt ‘Annie’ weer. Jake kijkt weer in zijn zijspiegel en zet zijn richtingaanwijzer aan voor Arjan. Ze stoppen wat later bij een groot winkelcentrum en parkeren de campers naast elkaar. Bij het uitstappen zegt Arjan, ‘Wat is het groot hier!’ Bij winkelketen ‘Safeway’ doen ze boodschappen.
‘Kijk dan!’ zegt Piëta veel artikelen prijzen ze dubbel met verschillende bedragen, waar is dat nou goed voor? Ook hebben ze enkele Nederlandse producten, zoals pindakaas, hagelslag, beschuit en pasta chocolade van bekende merken. Die neem ik mee en ook een pak wasmiddel voor onze kleding!’ De boerenkool laat ze liggen en kiest voor andere groente. Het valt haar op dat bijna alles in grote verpakkingen en potten zitten, zelfs de boter en mayonaise. Ze moet eraan wennen, heel anders dan thuis.
Jake loopt intussen naar de servicebalie en vraagt aan een jong meisje, ‘Waarom sommige artikelen dubbel zijn geprijsd?’
‘Als u onze gratis clubkaart neemt, krijgt u namelijk korting!’ vertelt het roodharige meisje tegen hem. Ze laden de boodschappen in de kar en Jake ontvangt bij de kassa 16 dollar korting op zijn aangeschafte clubkaart. Dat is mooi meegenomen denkt hij.

2 reacties op ‘Emigratie naar Canada, deel 4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s