DEEL 22 EN 23 GEKRAKEEL IN RENSLO

Het ‘open huis’ van Herman lag alweer in het verschiet. Ze had het leuk gevonden dat hij zijn oude vriendin niet was vergeten uit te nodigen. Ze woonde nu al jaren naast mevrouw Dankers. Eigenlijk was haar ouderlijk huis te groot voor haar geworden. Ze was al een tijd alleen. In het verzorgingstehuis had ze haar ouders gesproken dat ze van plan was om te gaan verhuizen naar de rand van het dorp. Het was een groene omgeving en rustiger. ‘Je moet zelf maar beslissen Tineke’ hadden ze tegen haar gezegd. Het huis wat je hebt gezien ligt wel verder verwijderd dan je werk, zei moeder. Ze had een auto en was binnen tien minuten op de zaak, had ze haar verteld. In De Dorpskrant had ze een boswachters woning te huur zien staan. Ze was op een middag op de fiets gestapt om te gaan kijken. Het huis was haar goed bevallen. Het had twee slaapkamers in plaats van drie. Groot genoeg van haar voorzien van alle benodigdheden. Ze woonde niet ver bij Heleen vandaan. Ze had de knoop doorgehakt en ging binnenkort verhuizen. Niemand wist nog van haar verhuisplannen af, behalve haar ouders. Mevrouw Dankers wist ook nog van niets. Vanavond zou ze Herman onverwachts een bezoek brengen en over haar nieuwe woning vertellen. Ook wilde ze nu eindelijk haar kant van het verhaal vertellen wat de reden tussen Johan en haar.

Na het avondeten las ik het verslag van Heleen nog eens door. Op een paar correcties na verzond ik het geheel via email naar mijn redacteur. Twee overhemden lagen nog ongestreken op de strijkplank in mijn slaapkamer zag ik en pakte het strijkijzer. Voorheen deed zijn lieve moeder dat voor hem. Nu was het tijd om een planning te maken in zijn huishouding. Daar schortte het nog aan.
Cinthia was gisteren voorgoed vertrokken naar haar geliefde Bart in Canada. Ergens had ik nog een foto van haar. Maar waar? Na het strijken liep ik terug naar de woonkamer en keek in mijn rugzak. Daar zat de foto nog in een binnenzak. Ik pakte de foto eruit die ze mij laatst had gegeven. Ondanks ze voor een ander bestemd was vond ik het fijn dat ik onverwachts kennis met haar had gemaakt. Nu had ik nog een aandenken aan haar en legde de foto op de salontafel neer. Ik deed de televisie aan, keek naar een detective en nestelde mij in een paar van mijn bruine ribcord kussens.

Ze realiseerde zich dat ze fout was geweest om Herman zijn afspraken te noteren. Het zou hem kunnen opvallen als ze hem weer zou kunnen ontmoeten bij zijn afspraak. Ze was zo verstandig geweest om na die afspraak bij de kapper hem voorlopig niet meer te zien. Af en toe regelde ze haar zaken door de telefoon met hem. Toch werd ze steeds maar onrustig als ze weer eens aan hem dacht. Wat had hij nou ook weer tegen haar gezegd. Hij wilde een keer zakelijk met haar uit eten gaan, maar alleen op een moment dat het hem uitkwam. Voor haar gevoel duurde dat zolang. Misschien kwam het er nooit van. Het werd toch weer eens tijd om het aan hem te vragen, maar niet door de telefoon. Vanavond was ze van plan om onverwachts naar hem toe te gaan en haar gevoelens voor hem aan hem te vertellen. Ze kon daarmee op haar gezicht gaan. Dat nam ze dan maar voor lief.

DEEL 23

De trekbel van mijn woonboot rinkelde. ‘Vreemd, ik had toch met niemand een afspraak, mompelde ik.’
Blootvoets liep ik naar mijn deur. Bij het openen zag ik tot mijn grote verbazing Tineke staan.
‘Jij hier Tineke? is er iets gebeurd?’
‘Nee, er is niets gebeurd Herman. Wel een hele tijd heel geleden. Weet je het nog? Ik ben al een hele tijd voornemens om met je te willen praten over die kwestie in het hotel van Gerda en Jan. Steeds als ik dit wil, kom er weer iets tussen. Ik wil nu eens schoon schip maken. Omdat ik niet wist of je vanavond thuis was heb ik een gokje gewaagd.
Ik wist meteen waar ze op doelde en vroeg aan haar: ‘Kom toch binnen? Een goede vriendin kan ik niet voor mijn deur laten staan.’
‘Neem plaats? Wil je soms koffie?’
‘Graag Herman; een ‘opkikker’ heb ik wel nodig denk ik. Voordat je mij eventueel in de reden valt, wil ik graag als eerste mijn verhaal doen. Het is nogal emotioneel geweest die bewuste dag. De reden dat jij mij omstrengeld zag met Johan, was het feit dat hij mijn poes Mimi had aangereden met zijn bestelbus. Net op het moment dat ik nar mijn werk wilde gaan ging de telefoon en vroeg Johan aan mij of ik naar het hotel wilde komen. Hij opende een doos waar hij de poes had ingelegd en zag dat Mimi dood was. Ik wist mij geen raad, begon te huilen, waardoor Johan mij troostte. Tijdens de koffie zat ik verbijsterd te luisteren.
‘Toen Johan aan mij vertelde dat jij in het restaurant aanwezig was en je meteen aanstalten maakte toen jij ons zag, liep ik achter jou aan om jou te vertellen wat er aan de hand was. Ik was teleurgesteld dat je na je reis naar Zuid-Afrika, nooit de moeite hebt genomen om mij op te bellen. Ik had je nog verschillende keren gebeld op je Gsm maar je nam niet op.
‘Wat ben ik stom geweest Tineke na al die tijd dat ik niet de moeite heb genomen om jou te vragen wat de reden was. Ik voelde een steek van jaloezie en was zeer teleurgesteld in jou. Ik dacht dat je vreemd ging met Johan die van jouw leeftijd was. Wij hadden elkaar namelijk trouw beloofd, weet je nog?’
‘Wil je mij vergeven Tineke. Al die tijd heb k mij als een idioot gedragen. Wij hadden het samen zo leuk kunnen hebben.’
‘Dat kan alsnog Herman. Ik ben blij dat ik nu eindelijk het verhaal aan je hebt verteld. Er valt een hele last van mij af.’
‘En ook van mij lieverd.’

‘Ik heb je nog iets te vertellen Herman!’ Na jaren naast je moeder te hebben gewoond ga ik binnenkort verhuizen naar de rand van het dorp in de buurt van de villa van Heleen. Het ouderlijk huis is al jaren te groot voor mij. In De Dorpskrant stond recent een boswachters woning te huur en heb deze inmiddels gehuurd. De boswachter die er ooit woonde is overleden. Binnenkort ga ik verhuizen en zoek nog wat hulptroepen. Als jij iemand weet misschien?’
‘Heb je het mijn moeder al verteld? Tineke’
‘Eerlijk gezegd nog niet! Jij bent de eerste die het nu weet.’
‘Wil je nog koffie of iets sterkers Tineke?’
‘Een rosé is wel lekker.’

Ik liep naar mijn keuken met de twee lege kopjes in mijn handen. Wat een ‘sukkel’ was ik en dat was nog zacht uitgedrukt, mompelde ik zacht.’
Bij binnenkomst met een glaasje bier en een glas rosé zag ik dat Tineke wat paperassen verplaatste die op mijn salontafel lagen. Er viel wat op de vloer. Het was de foto van Cintha samen met mij. Ik zag dat ze er naar keek bij het oppakken.
‘Wie is deze knappe vrouw? Herman.’
‘Afgelopen weekend heb ik haar ontmoet op Scheveningen aan de Noordzee kust. Ik had namelijk een lang weekend verlof genomen en wilde met de trein naar het Westen van het land gaan. Daar ontmoette ik op een terras ene Cinthia. Dat is de vrouw op de foto. Geheel onverwachts zijn wij samen op stap geweest naar Madurodam.’
‘Een vlotte vrouw om te zien Herman.’
Ik hoorde een teleurstellende stem.
‘Het is inderdaad een knappe vrouw die Cinthia en ze is nog aardig ook’ Tineke.
‘Er werd een foto van ons gemaakt in Madurodam.’
‘Ze is geen vriendin hoor, als je dit misschien denkt en het is niet wat het lijkt.’
Waar had ik dit eigenlijk meer gehoord, realiseerde ik mij.

‘Ik zal het je vertellen. Ten eerste is ze de vriendin van een Canadees. Recent is ze verhuisd van Den Haag naar Vancouver Island in Britisch Columbia. Op het moment dat ik haar ontmoette op het terras raakten wij met elkaar in gesprek. Wij hadden aan gespreksstof geen gebrek. Omdat het klikte tussen haar en mij, nodigde ik haar uit om de volgende dag met mij mee te gaan naar Madurodam. Ze vertelde mij dat ze over mijn verzoek nog na moest denken. Ze was tenslotte verloofd. Dat wist ik toen nog niet. Tijdens ons bezoek in Madurodam vertelde ze dat ze ging trouwen met haar Canadees. Ze had inmiddels haar appartement verkocht.’
‘Zo zie je maar weer Herman, soms oordelen mensen te snel, net zoals die kwestie van ons.’
‘Weet je lieverd, eigenlijk ben jij mij net voor. Ik heb ook over onze situatie nagedacht en kreeg zelfs een tip van Cinthia. Eigenlijk heb ik dit besluit te danken aan haar. Ik had haar over jou verteld en over het incident. Zij adviseerde mij om met jou te gaan praten over alles wat mij dwarszat. Door haar gesprek vielen de schelven van mijn ogen af! Ik weet nu dat wij er samen veel verdriet van hebben gehad en ben bij bewust geweest dat ik nog altijd van je heb gehouden.’
‘Ik houd al die tijd van jou en ben je nooit uit mijn gedachten geweest. Wij zijn samen opgegroeid aan de Klinkweg tegenover het Dorpsplein. Na je terugkeer uit Zuid Afrika kwam het tussen ons nooit meer tot een diepgaand gesprek en bleef het bij oppervlakkig geleuter. Het gaf mij altijd een onbevredigend gevoel. Het huis waar ik nu woon werd een obsessie voor mij en moest ik steeds denken aan de goede herinneringen die wij samen hadden. Nu ga ik binnenkort verhuizen naar een andere buurt.’
‘Het zou jammer zijn voor mijn moeder. Maar zo lopen de dingen nu eenmaal.’

‘Weet je Tineke, er is nu een hele last van mijn schouders afgevallen en het is fijn te horen dat onze gevoelens voor elkaar al die tijd nog steeds hetzelfde zijn gebleven. De tijd zal leren hoe een en ander zal verlopen. Wel wil ik je nog even zeggen, dat al een hele tijd jouw vriendin Heleen steeds maar om mijn aandacht vraagt. Ik heb gemerkt dat ze er van alles aan doet om mijn aandacht te trekken. Laatst vroeg ze aan mij of ik met haar uit eten wilde gaan en heb toen in principe ‘ja’ gezegd tegen haar, maar alleen op zakelijk gebied en als ik tijd had. Haar opdringerige gedrag geeft mij een negatief gevoel en een relatie met haar is het laatste waar ik aan denk. Om haar tevreden te stellen, dacht ik er wijs aan te doen om binnenkort met haar uit eten te gaan om haar tevreden te stellen en haar daarna te vertellen dat ik geen relatie met haar wil.
‘Volgens mij is ze al een tijdje verliefd op jouw Herman. Ze heeft het zo vaak over jou. Ze is een goede vriendin, maar ik weet dat ze met mannen speelt en daar heb ik eerlijk gezegd moeite mee. Het is een schreeuw om aandacht, denk ik.’
‘Degene van wie ik eigenlijk al jaren hou dat ben jij. Onverwachts pakte ik haar vast om haar middel en trok haar naar mij toe.’
‘Mag ik je kussen Tineke? het is alweer zo lang geleden’
‘Daar heb ik zolang op gewacht Herman en ze legde haar handen om mijn hals en trok mijn hoofd naar haar toe. Er volgde een lange en innige kus.

6 reacties op ‘DEEL 22 EN 23 GEKRAKEEL IN RENSLO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s