GEKRAKEEL IN RENSLO, DEEL 2.

Over de reling van mijn woonboot keek ik in het spiegelende water, trok ‘rare’ grimassen en moest lachen. ‘Waarom vonden vrouwen mij toch zo aantrekkelijk? Zij zouden nu mijn gezicht eens moeten zien’ mompelde ik.
Vanmorgen zat ik in de deuropening van de kajuit met mijn laptop op schoot. Ik kreeg geen tekst meer op mijn scherm omdat ik mij niet meer kon concentreren. Mijn gedachten dwaalde af naar die middag in Februari, nu vier maanden geleden. Ik ontmoette haar op het gemeentehuis van Aalten, tijdens een interview over een komend jaarfeest.
Een kwartier voor aanvang, zat ik in de vergaderzaal te wachten met een kop zwarte koffie, toen opeens de deur open ging en er een lange, slanke, vrouw naar binnen kwam met kort, blond, haar. Ze droeg een strakke kokerrok. Haar gestreepte bloes zat strak over haar volle borsten, waar elk moment een knoopje vanaf kon springen. Zij gaf mij een ferme hand en zei: ‘mijn naam is Heleen van Dam, raadslid Gemeente Belangen van de gemeente Aalten’. Ik stelde mij voor als Herman Dankers, verslaggever. Ze nam naast mij plaats op een leren stoel, waarvan het gemeentelogo op de rugleuning enigszins was versleten. Haar vlotte babbel inspireerde mij. Soms moest ik haar corrigeren om haar verhaal wat kort te houden.
Met een schuine blik observeerde ik haar. Ze was een knappe verschijning met een fijn gezicht. Ze zag er verzorgd en een tikkeltje wulps uit. Hoe anders was ik zelf. Tijdens publieke aangelegenheden was ik netjes gekleed, maar privé leefde ik wat nonchalanter. Mijn woonboot stond vol met Afrikaans houtsnijwerk, meegenomen uit Zuid-Afrika. Ook lagen er her en der krantenknipsels, tijdschriften en lag het wasgoed soms dagen op een strijkplank om gestreken te worden. Als verslaggever van De Dorpskrant was ik aanwezig op kantoor, maar ook in het dorp en in de regio om verslag te leggen over gebeurtenissen, die dan vervolgens in De Dorpskrant werden gepubliceerd.
Opeens tikte ze met haar rood gelakte nagels op de vergadertafel, en zei:
‘Blijft u even bij de les, mijnheer Dankers, ik zie dat u het laatste gedeelte van mijn verhaal nog niet hebt opgeschreven.’
‘Sorry juffrouw, ik was even in gedachten! Wilt u de zin nog even herhalen?’
‘U mag mij ook met mijn voornaam aanspreken hoor? als u dat wilt. Ik wilde u vertellen dat er een jaarfeest georganiseerd zou worden op 6 september, vanaf 12.00 uur in een grote tent op het Dorpsplein, compleet met een braderie en entertainment voor de jeugd. Ook komt er een kermis en muziek van een dweilorkest. Als afsluiting zal er een spetterend vuurwerk plaatsvinden aan De Plas.
‘Wilt u dit bericht publiceren in De Dorpskrant? zei ze alsnog.
‘Natuurlijk Heleen, maar dan in een beknopte versie.’
Ik nam een laatste slok van mijn, inmiddels koud geworden, koffie en wilde opstaan.
‘Weet u, dat uw lichtblauwe stropdas mooi staat bij uw donkerblauwe blazer!’zei ze onverwachts.
Enigszins verrast, stamelde ik: ‘Dank u wel!’
Opeens rees ze uit haar stoel, bedankte mij voor het interview en liep naar de deur die net op datzelfde moment openging. Ze hield, met haar zwarte aktetas in haar hand, onhandig de deur open, voor een mollige koffiejuffrouw die haar koffiekar vooruit duwde, alsof ze aan het einde van haar latijn was. De vermoeide vrouw hield nu voor mij de deur open, waaruit zojuist Heleen was vertrokken. Als dank gaf ik haar een ‘korte knik’ en versnelde mijn pas richting de marmeren trap die leidde naar de uitgang van het gemeentehuis. Ik had die middag nog een andere afspraak.

WORDT VERVOLGD.

4 gedachtes over “GEKRAKEEL IN RENSLO, DEEL 2.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s