Schoolsentiment

‘De hei en de wei’ overkijken. Dat dacht ik toen ik op een avond mijn lagere school binnenstapte wegens een reünie. Een paar leerlingen herkende ik niet meer. Van degenen die ik wel herkende wist ik van een enkele de voornaam niet meer.
Wat doe ik hier eigenlijk? Het was al zolang geleden. Was het belangstelling of toch nieuwsgierigheid? Daar zag ik Jopie, die zich tijdens het handen schudde, Joke noemde. Haar naam vond ik altijd nogal ouderwets. Dat vond zij blijkbaar ook. Jeanne, die de reünie had georganiseerd, vertelde dat Agnes er vanavond niet bij was. Tijdens het opzoeken van de leerlingen had ze vernomen dat Agnes in Amerika woonde en was getrouwd met een bemiddelde Amerikaan.
Zelf keek ik er niet vreemd van op. Agnes was altijd al een apart type. Ze viel op door haar manier van kleden. Ze was altijd al een buitenbeentje. Van haar leerden wij onszelf met make-up opmaken. Als de modetrend het dragen van een lange rok was, droeg zij bewust korte rokken. Ik had haar graag willen ontmoeten.
‘Daar hebben wij onze dromer’ zei Thea die naar mij toe kwam lopen. Ze zag blijkbaar dat ik mij wat afzijdig hield en de kat uit de boom keek. ‘Je viel nooit zo op bij ons klasgenoten’ vertelde ze mij.
‘Ik heb er niet onder geleden Thea’ gaf ik haar te kennen. ‘Ik ben nog steeds een dromer die leeft in haar eigen creatieve wereld.’
Ze knikte en nam me mee naar een groepje waarvan er twee klasgenoten ooit vriendinnen van mij waren. Wij waren elkaar uit het oog verloren nadat wij naar de middelbare school gingen. Tijdens onze gesprekken kwam er een man naar mij toegelopen. Ik herkende hem als Ton. Met hem ging ik vaak naar een theater. Zo hoorde ik op die bewuste avond hoe het iedereen was vergaan in al die jaren. Net als ikzelf hadden er een aantal de stad vaarwelgezegd. De beroepen die sommige hadden waren anders dan die ik voor hun had bedacht.
‘Jij hebt vast en zeker een creatieve baan gekregen’ vroeg Yvonne aan mij. Je kon altijd zo mooi tekenen en schrijven. Ik moest glimlachen en vertelde dat ik graag naar de kunstacademie had gewild. Het lot besliste anders en ik ging naar kantoor, vertelde ik haar. Daarvan had ik nog steeds spijt, dacht ik bij mijzelf, toen ik die avond de school verliet.

6 gedachtes over “Schoolsentiment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s