Oma Dien

10 jaar heb ik haar gekend, oma Dien. Een spichtig vrouwtje met benen die zo mager waren dat ik bang was dat ze zouden kunnen breken. Ze hield van zelfspot en was zeer devoot. Op een bepaald tijdstip van de dag waren de donkerrode velours gordijnen gesloten en mocht niemand de voorkamer betreden. Ze bad tot Maria en was een fervent vereerster van haar. Of het toeval was of niet, ze stierf op 15 augustus 1962. Op die dag vierde de Katholieke kerk ‘Maria ter hemelopneming.’ Haar begrafenis heb ik niet meegemaakt. Toen ze stierf was ik als oudste kleinkind, samen met mijn jongste zus, neef en nicht op vakantie. Oma was al begraven toen wij door mijn ouders en oom en tante werden opgehaald van ons vakantieadres.

‘Wij moeten jullie wat vertellen’ zei mijn moeder tijdens de autorit naar huis. Oma is een paar dagen geleden overleden. Wij begonnen te huilen en ik was boos, erg boos op mijn ouders dat ze ons niet eerder van ons vakantieadres hadden opgehaald.
‘Zie je nou wel Jo’ antwoordde mijn vader tegen mijn moeder, die het er ook niet mee eens was. Bij thuiskomst was ik niet te genieten. Oma was overleden. Een vreemde gewaarwording voor een kind van 10 jaar en haar jongere zus, neef en nicht. Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat ze ziek was. Ze bleek gestorven te zijn aan een longembolie. Opa Leo woonde nu tijdelijk alleen in het grote huis. Kort daarna ging hij inwonen bij zijn jongste zoon en zijn vrouw.
Na oma’s dood heb ik geen stap meer in het huis gezet.

Ik miste oma, die zo lekker kon koken. Ze had die rare gewoonte om haar ene been op te trekken als een ooievaar tijdens het aardappel schillen. Vaak zong ze treurige liederen, kon mooi haken en breien. Als ze per abuis een fout maakte in haar breiwerk, trok ze de wol van de naalden af en begon gewoon op nieuw. Ze had engelengeduld.

Ze was een wijze vrouw en liet zich door derden niets wijs maken. Ze had een scherpe intuïtie. Ook was ze creatief en maakte voor bruiloften en partijen papieren rozen voor een rozenboog en papieren en kartonnen hoeden en mutsen. Ze was een sterke persoonlijkheid.

Op 26 juli 1975 overleed haar man Leo, op mijn verjaardag tijdens mijn vakantie. Blijkbaar mocht ik hun beider begrafenis niet meemaken.

6 reacties op ‘Oma Dien

  1. Mooie herinneringen heb je. Ondanks het vroegere verdriet toch iets om aan terug te denken.
    Het niet mogen meemaken van de begrafenis was hard, je mist het afscheid. Vroeger dachten veel mensen er anders over dan wij nu. Frappant dat je je opa’s afscheid ook miste.

  2. Je hebt het gemis nooit een plaats kunnen geven omdat je de afscheidsrituelen niet hebt meegemaakt bij oma Dien en daar bovenop kon je de begrafenis van opa ook niet meemaken. Hoe hard het ook is ,de dood hoort bij het leven en je moet dat leven ook kunnen besluiten met afscheid nemen.
    Daarom is het bij mensen die een dierbare verloren hebben zoals vissers die op zee bleven, of bij vliegrampen waar nooit lichamen werden geborgen om een paar voorbeelden op te noemen, zo’n moeilijk rouwproces .

  3. Volgens mij wilden je grootouders gewoon niet dat jij op hun begrafenis zou zijn. Je vakantie mocht niet onderbroken worden. Zij hebben dit zo gewild en het is, hoe moeilijk ook, misschien best om dit een plaatsje te geven. Zij wisten immers dat je anders te veel verdriet zou hebben om het gemis dat je hierdoor trof. Je hebt altijd mooie herinneringen aan deze twee lieve mensen gehad en ze wilden beiden dat je alleen deze herinneringen overhoud.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s