Liefde voor al dat leeft

Ze zijn er nog. Mensen die de natuur een warm hart toedragen in de ruimste zin van het woord. Onderweg in het stadscentrum zie ik een partij vogels laag vliegen op een bepaalde plek. Door de bocht van een straat staan twee banken. Op een daarvan zit een vrouw op leeftijd die enkele vogels voert. Naast twee meeuwen naast haar en in de lucht staan er ook twee eenden te kijken. De vrouw pakt met haar hand stukjes brood uit een plastic zak en werpt deze op het plaveisel. De in de lucht zwevende zeemeeuwen duiken als projectielen naar beneden en een van de eenden heeft het nakijken.
In gedachten loop ik verder onderweg naar mijn afspraak. De helft van onze bevolking zal ongetwijfeld als kind weleens eendjes hebben gevoerd. Als kind van vier ging ik samen met mijn vader ook op pad met een zak met broodkruimels en korstjes. Nadat het laatste stukje door een aantal eenden was verorberd, rende ik achter een eend aan die in mijn ogen een schrokop was. Een paar andere eenden hadden het nakijken. De zak was inmiddels leeg. Vader hoorde ik op de achtergrond lachen omdat hij wist dat ik de stoute eend onmogelijk kon inhalen. Uitgeput liet ik mij vallen in het gras en begon te huilen. Mijn gevoel van rechtvaardigheid was op de proef gesteld.
Zo is het altijd geweest. Uit balorigheid braken op een keer twee meisjes takken uit een jonge boom. Toen ik dat zag sprak ik ze eropaan. Het was tegen dovemansoren. Wat ze als antwoord gaven was met geen pen te beschrijven. Met dit soort excessen heb ik vaak moeite. Vernielingen in de natuur en dieronvriendelijkheid.
Dieren vechten ook voor hun hachje. Twee tortelduiven die regelmatig in onze tuin vertoeven, omdat ze van mij voer krijgen doen niet zozeer aan tortelen, althans niet in mijn nabijheid. De dominantste van de twee jaagt vaak de metgezel weg van het voer. Vanaf het moment dat ik dat zag legde ik op enige afstand twee hoopjes met voer neer om het gekrakeel te voorkomen. Ze komen met enige regelmaat terug. Als ze wat voer laten liggen is het binnen de kortste keren opgegeten door de kleine vogels in de tuin.
De vrouw die ik zojuist passeerde heeft mijn hart gestolen. Gelukkig zijn er meer mensen die de natuur en de vogels koesteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s