Over poppen gesproken

 

Poppen van stof, wol, hout en plastic hebben kinderen altijd geboeid. Sinds hun bestaan hebben ze een educatieve functie over het leven en religie. In verschillende delen van de wereld was, vanaf het begin dat ze waren ontstaan, poppenspelen gewoon. Indonesië met hun Wajangpoppen. Ook schijnt het zo te zijn dat de stam van de Hopi-indianen ook een  poppenspel kende. Poppen, zoals marionetten waren populair omdat ze het verhaal van de poppenspeler uitbeelden. Sommige poppen waren zelfs nog beroemder dan de poppenspeler zelf. De poppen Jan Klaassen en Katrijn spreken tot ieders verbeelding. Later kwamen poppen in beeld waarmee kinderen konden spelen. In eerste instantie waren de poppen stijf en konden ze niet bewegen. Vandaag de dag kun je een pop laten plassen en zelfs eten geven. De marionet, het allereerste exemplaar was kostbaar door zijn makelij,  prachtige beschilderingen en zijn kleding, zoals de bekende Wajangpop die nog steeds wordt gebruikt. Omdat de poppenspeler c.q. acteur de pop kon laten bewegen kwam deze tot leven. De bekendste pop die wij als marionet kennen is Pinokkio.

Zoals ik reeds eerder in een van mijn verhalen schreef was ik geen poppenliefhebber, althans ik hield meer van poppenkast poppen. Poppen moesten in mijn ogen iets te vertellen hebben, anders vond ik het maar niets. Aan het zogenaamde ‘moedertje spelen’ daar had ik simpel weg niets mee. Ik kon de fantasie niet opbrengen om met zo’n pop te spelen die mij maar stoïcijns aankeek. Zo’n onbeweegbare pop die mij blijkbaar wilde vertellen: ‘Komt er nog wat van? Wanneer speel je eens met mij?’ Die arme poppen van weleer. Nee, poppenwiegjes en stoeltjes heb ik nooit gewild. Wel kleur- en tekenpotloden, een schildersezel, boeken en dergelijke. Daar had ik meer aan. De poppen verdwenen voorgoed  in de kast en moesten helaas hun leven slijten in het donker. Blijkbaar had mijn moeder medelijden met ze. Op een dag vroeg ze aan mij of ze mijn poppen mocht weggeven aan een nichtje. Ik had daar geen problemen mee. Alleen mijn knuffel mocht niet weg en bleef ik mijn versleten haas trouw.

Kinderprogramma’s met beweegbare poppen die spraken vond ik wel leuk. Eindelijk poppen die iets te zeggen hadden. Mijn favoriete poppenserie werd de Thunderbirds. De ontwerpers/makers van deze serie waren hun tijd ver vooruit. Het was een spannende poppenserie die de poppen en hun materieel tot leven bracht. Een goede poppenspeler geeft zijn poppen een gezicht en maakt, door ze te laten spreken en bewegen, de pop levensecht.

Of men nu wel of geen poppenliefhebber is, de pop blijft onlosmakelijk verbonden met kinderen. Dat zal altijd wel zo blijven.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s