Het einde van de schillenboer

 

Schillen! Wie heeft er nog schillen? riep de schillenboer door de straat. Zijn oude knol had leren oogkleppen aan de zijkant van zijn ogen. Paarden zijn namelijk nieuwsgierig. Stel je voor dat het paard door iets of iemand werd afgeleid. Hij zou op hol kunnen slaan. De schillenboer bij mijn grootouders in de straat schalde met luide stem dat hij in aantocht was. Sommige schillenboeren gebruikten een zogenaamde ratel om hun stem te sparen. Kobus, zoals het trekpaard heette was een stevige knol. Tijdens de zomer sloeg hij met zijn lange staart de vliegen van zich af. Zijn baas haalde namelijk naast de aardappelschillen ook restafval op zoals groente en fruit. Als de zon scheen rook je, als zijn kar vol was, een weeïge lucht  waar je soms misselijk van werd. Aan zijn kar bungelde steevast een emmer en een schep waarmee de paardendrollen van Kobus werden opgeschept en in de emmer werden gedeponeerd.

Schillenboeren kwam je tegen tot het eind van de 20e eeuw in alle windstreken van het land. Zodra mijn oma de stem van de schillenboer hoorde kwam ze snel met haar zinkenemmer met restafval naar buiten. Daar trof ze ook de buurtbewoners aan. De man nam de emmers aan en deponeerde de voedselresten in zijn kar. Zijn trouwe viervoeter Kobus droeg vaak een haverzak om zijn hals. Zo kon hij tijdens zijn wandeling door de wijk zijn haver eten. Hoe het zat met het drinken van water was mij toen niet duidelijk. Ongetwijfeld zal de schillenboer een emmer bij zich hebben gehad die hij met water mocht tappen, of iemand bood hem wat water aan voor zijn paard.

Door de komst van de schillenboer werd er geen voedsel verspild. Hoofdzakelijk kwamen de voedselresten terecht bij boeren voor hun vee. Toch kwam er een verbod om de schillen te gebruiken voor voedsel voor het vee, zoals voor de koeien en de varkens. Langzaamaan verdween de schillenboer uit beeld, omdat er geen cent meer te makken was. Met de komst van de afvalscheiding tussen ‘gewoon’ en gft-afval is er bijna geen schillenboer met paard en wagen meer te bekennen. Misschien dwaalt er nog iemand rond in een of ander gehucht, waarvan zijn paard nog een spoor achter laat van zijn eigen restafval.

 

 

2 reacties op ‘Het einde van de schillenboer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s