Onderschat

 

 

In juli 1975 was ik – samen met een internationaal gezelschap –  per touringcar onderweg door Marokko. Het was verzengend heet. Langs de autobaan liepen twee waterdragers met grote hoeden op en met hun koperen kommen en drinkzak die op borsthoogte hingen. Wij hadden een plaatselijke gids bij ons. Herkenbaar aan een rode katoenen band die vastzat aan zijn mouw van zijn gewaad. Naast het Arabisch sprak hij Frans. De rit duurde lang en de hitte werd ondragelijk. De gids vertelde ons dat wij zo dadelijk aankwamen bij een douanepost. Er mochten geen foto’s worden gemaakt. Ik keek om mij heen. Veel mensen van mijn leeftijd hadden een fototoestel bij zich. Ook ik had er een bij mij die in mijn handtas zat.

Ik nam een flinke slok uit mijn fles met water die al bijna leeg was. Na verloop van tijd zag ik de douanepost opdoemen. Eerlijk gezegd stelde de post niet veel voor. Er was niets bijzonders te zien. Net op het moment dat de touringcar was gestopt maakte een van de Scandinavische jongens een foto door een van de ramen. Onze Marokkaanse gids slaakte in het Arabisch een kreet en schreeuwde tegen de jongen in het Frans dat er absoluut geen foto’s gemaakt mochten worden. Hij had het nog niet gezegd of een douanier stapte boos de touringcar in en was op weg naar de jongen. Zonder pardon nam hij de fotocamera uit zijn handen en trok meteen de foto rol eruit. Ook moest hij zijn paspoort afgeven. De verhitte douanier ging daarmee naar zijn post. Het duurde voor ons een eeuwigheid voordat de man weer terugkwam. Al die tijd stonden wij voor de kleine grensbewaking. Over en weer werd er gepraat. Met z’n allen waren wij het zat in de bus te zitten. De jongen kreeg zijn camera niet meer terug. Ook mensen uit onze groep waren boos op hem. Hij had ons bijna in de problemen gebracht. Onze aardige tolk veranderde meteen van karakter en reageerde nors als iemand iets aan hem vroeg. In Casablanca bleven wij angstvallig bij de tolk in zijn nabijheid. In deze stad kon je als toerist gemakkelijk verdwalen. Na het vorige avontuur was dit zeker niet de bedoeling. Toen wij weer terug gingen naar de boot die via Tanger richting Spanje ging, slaakte ik een zucht van verlichting. De Scandinaviër had zichzelf onderschat en waren wij bijna de dupe.

2 reacties op ‘Onderschat

  1. Eigenwijs gedrag kan je in moeilijkheden brengen en als dan ook nog je medereizigers de dupe worden is dat wel erg zuur. waargebeurd Gemma?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s