De Eiffeltoren zo dichtbij, maar toch veraf

De Eiffeltoren zo dichtbij, maar toch veraf

 

De tweede dag van een lang weekend Parijs brak aan. Die middag zou ik met een gezelschap per touringcar de Eiffeltoren gaan bezoeken. Ik had al zo vaak gelezen over het toeristische object en had foto’s bij vrienden gezien. De dag ervoor hadden wij als vakantiegangers al diverse beroemde bouwwerken in deze stad bezocht. Halverwege de rit zouden wij in een restaurant gaan lunchen. Ik kon geen touw aan de menukaart vastknopen. Bij het lezen van het woord paté koos ik dit gerecht omdat het woord mij bekend voorkwam.

Tijdens het eten bleek ik de enige te zijn die paté op haar bord had liggen. De gerechten van de anderen kwamen mij niet bekend voor. Ik at een deel van mijn paté op die anders smaakte dan ik thuis gewend was. De helft liet ik staan. Tijd om uitgebreid te gaan lunchen was er niet. Voordat wij het wisten stapten wij met z’n allen onze bus in op weg naar de Eiffeltoren. Er was nog geen tien minuten voorbijgegaan, toen mijn darmen in opstand kwamen. Naar het toilet hoefde ik nog niet. Gelijktijdig werd ik kotsmisselijk. Een reisgenote die merkte dat het niet goed met mij ging liep snel richting de Nederlandse tolk die in de touringcar aanwezig was. Ik was zo misselijk dat ik op het punt stond om over te geven. Snel rende ik naar het toilet die in de bus aanwezig was. Onverwachts remde de buschauffeur en stond bijna stil. Hij opende de deuren. Net op tijd. Ik kon niet voorkomen dat er ergens in een van de arrondissementen van de wereldstad Parijs restanten van mijn lunch op straat lagen. Op dat moment kon het mij niet schelen. Ik voelde mij zo beroerd en liep terug naar mijn stoel. Ondanks de goede bedoelingen van een aantal passagiers en de tolk in de bus, wilde ik met rust gelaten worden. Het stadsgezicht ging geheel aan mij voorbij. Wij waren aangekomen bij de Eiffeltoren. Ik was zo ziek dat niets mij nog interesseerde. Een mevrouw gaf mij onverwachts een rol Mariakaakjes omdat mijn maag leeg was, vertelde ze. De buschauffeur bleef samen bij mij in de bus. Hoe vreemd het ook klinkt, door het eten van de Mariakaakjes knapte ik op. De misselijkheid was verdwenen. Terug in het hotel voelde ik mij beter. Een paar jaar later bezocht ik alsnog de Eiffeltoren.

2 reacties op ‘De Eiffeltoren zo dichtbij, maar toch veraf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s