Wanhoop lag op de loer

 

 

Thuiskomen zag Jeffrey door de glazen tussendeur van de keuken zijn vrouw Annemiek somber voor zich uit staren. Haar hoofd rustte in haar smalle handen. Hij zette zijn aktetas neer naast een lage schoenenkast en hing zijn denim jas aan de kapstok.

‘Wat zou er zijn?’ vroeg hij zich af.  Hij liep naar de deur. Met zijn trouwring tikte hij op de ruit en stapte de keuken binnen.

Ze keek op en zei: ‘Ik zat in gedachten en schrik van jou?’

‘Dat hoeft niet Annemiek.’

Onverwachts stond ze op, pakte haar lege longdrink glas en liep naar de aanrecht en tapte wat water.

‘Wilde je ook wat drinken?’ Jeffrey.

‘Graag!’

Ze zette de glazen op de keukentafel neer en ging weer zitten. Hij nam  tegenover haar plaats en ging zitten op een rieten stoel. Hij keek haar aan en zag haar tengere gezicht met haar groene ogen. Haar koperkleurige lange haar zorgde ervoor dat ze jonger leek dan ze was. Hij begreep al een tijdje dat mannen zijn vrouw aantrekkelijk vonden en had al zo vaak gezien dat ze naar haar keken. Een jaloers gevoel stak dan steeds de kop op. Het probleem werd  een obsessie, dat wist hij.

‘Wat ben je stil?’ vroeg ze aan hem.

‘Net als jij had ik zo mijn gedachten’ Annemiek.

‘Eigenlijk wilde ik je wat opbiechten Jeffrey. Er was iets dat mij al een tijdje dwars zat.’

‘Nee! Absoluut geen gepraat vanavond. Ik was nog moe van een dagdeel vergaderen.’  

‘Luister nou even?

Een lange zucht ontsnapte over zijn lippen.

‘Ons huwelijk was al slecht Jeffrey. Door jouw jaloerse karakter dreef je ons steeds verder uit elkaar. Ik had het gevoel dat je maar niet begreep hoe eenzaam ik was. Ik was de wanhoop nabij. Je wist dat ik altijd trouw was aan jou. Een jaar geleden gebeurde er iets onverwachts.’

‘Wat wilde je mij eigenlijk vertellen?’ Annemiek.

‘Laat mij uitpraten? Jeffrey, zei ze kribbig. Ze keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. Op een dag in februari ontmoette ik een man op het station CS in Utrecht, terwijl ik wachtte op de trein naar Den Haag CS. Hij passeerde mij en wij groeten elkaar. Ik liep heen en weer omdat het koud was. Onverwacht bleef een van mijn naaldhakken steken achter een richel van het perron. Ik raakte uit balans, maar kon mij nog net staande houden. Gelijktijdig voelde ik ogen op mij gericht van mensen die op het perron stonden. Ik keek achterom. De man die mij eerder passeerde, stond plotseling naast mij en hij vroeg of ik mij niet had bezeerd?’

‘Nee hoor! antwoorde ik.’

Op het moment dat hij mij nog iets wilde zeggen, schalde een stem door een microfoon die meldde dat de trein naar Den Haag CS een uur vertraging had.’

‘Ook dat nog! zuchtte de man. Ik was al laat. Rond 19.30 uur had ik thuis willen zijn. Trouwens, mijn naam is Mike.’

Ik vertelde hem, uit beleefdheid, ook mijn naam.

‘Ik ga beneden in de stationshal koffie drinken, zei ik tegen hem. Hier is het behoorlijk koud.’

‘Mag ik dan misschien met je meelopen Annemiek? Een warme kop koffie doet een mens goed.’

‘Zie je nou wel antwoorde Jeffrey: ‘Daar heb je het gedonder al. Met een wildvreemde man op stap gaan.’

‘Mijn verhaal was nog niet afgelopen? Wij liepen gezamenlijk de trap af naar beneden en liepen in de stationshal naar een restaurant. Ik liep naar een tafeltje toe en nam plaats. Mike bood aan om de koffie te gaan halen. Bij het weglopen volgde ik hem met mijn ogen. Ik zag een slanke man van rond de veertig. Zijn zwarte, gekrulde haar viel over zijn opstaande kraag van zijn beige trenchcoat. Bij terugkomst moest ik om hem lachen. Hij hield de plastic koffiebekertjes wel erg ongelukkig vast omdat ze heet waren.

‘Dank je wel voor de koffie Mike’ zeg ik tegen hem. Ik werk als verpleegkundige in een groot ziekenhuis hier in Utrecht.’

‘Ik ben bankier en werk ook in deze stad’.

‘Mag ik zeggen dat je prachtig koperkleurig haar hebt! Annemiek.’

Ik voelde een warme gloed van binnen van het compliment dat hij mij onverwachts gaf.

‘Bracht ik je in verlegenheid? Annemiek.’

‘Jazeker Mike. Mijn man was ook altijd complimenteus. De laatste tijd stond dit op een laag pitje. Helaas was hij van nature erg jaloers. Ik dacht  er over om bij hem weg te gaan. Maar eerst wilde ik nog een gesprek met hem aangaan.’

Opeens pakte hij mijn hand en zei: ‘Annemiek, als je met mij wil praten neem dan contact met mij op? Hier heb je mijn visitekaartje.’

Ik pakte het kaartje van hem aan en las: ‘Drs. M. ter Steege, Bankier en zijn telefoonnummer. Waarom ik dat deed wist ik eigenlijk niet. Ik pakte een pen uit mijn tas en schreef ook mijn telefoonnummer op mijn servet en gaf dit aan hem.

In de hal van het station klonk opnieuw de bekende stem door de microfoon die vertelde dat de trein richting Den Haag CS in aantocht was. Snel renden wij de trap op naar boven richting het perron en stapte wij net op tijd in de trein. Al puffend viel ik neer op een groene bank in een coupé, waar Mike tegenover mij ging zitten. Wij vervolgde ons gesprek. De trein reed zijn route richting Den Haag CS.

Bij het uitstappen op het perron van Voorburg het Loo, zwaaide Mike mij gedag.  Ik zwaaide terug en de trein reed verder. Ik liep in gedachten naar huis toen ik even later was uitgestapt en merkte dat ik verward was door deze onverwachte ontmoeting. Deze, voor mij nog onbekende man was aantrekkelijk. Gelijktijdig dacht ik aan jou en realiseerde ik mij dat ik nog getrouwd was.

Eenmaal thuisgekomen merkte ik dat ik steeds aan Mike moest denken. Ik probeerde deze gedachte steeds van mij af te zetten. Niets hielp.

Op een zekere dag belde ik hem onverwachts op. Wij maakten een afspraak.

‘Zullen wij na ons werk een eindje gaan rijden in mijn BMW?’ vroeg hij aan mij.

De afspraak was snel gemaakt. Hij haalde mij op bij het treinstation van Utrecht CS.

‘Wij rijden naar de Wassenaarse duinen’, zei Mike tegen mij.

Ik voelde dat mijn gezicht warm werd. Het deerde mij niet en ik vond het spannend. Sinds lange tijd gaf een man mij weer aandacht. Voordat ik het besefte reed hij na verloop van tijd een smalle weg in langs een duinpartij. Onverwachts zette hij de auto stil. Ik raakte opgewonden. Blijkbaar merkte hij dat en voorzichtig kriebelde hij in mijn hals. Hij trok mij zachtjes naar hem toe en kuste mij hevig. Met zijn vingers maakte hij mijn knopen los van mijn fuchsia bloes en streelde mijn borsten. Ik kon hem niet weerstaan en onze handen gleden over elkaars lichaam en gingen wij volledig in elkaar op. Ik keek opzij en zag wat kleding op de achterbank liggen. Er volgde een heftige  tongzoen. Nadien reden wij Wassenaar uit.’

‘Stop! Annemiek, ik wil geen details meer horen. Jij, met je sletterige gedrag. Waarom ben je eigenlijk met hem mee gegaan?’

‘Dat heb ik je toch verteld, Jeffrey. Door jouw jaloezie heb je mij in zijn armen gedreven. Bij hem had ik een luisterend oor, begrijp je? Hij gaf mij de broodnodige aandacht die ik de laatste jaren van jou heb gemist.’

‘Ik wilde het niet begrijpen, Annemiek.’

‘Op een dag vertelde hij mij dat hij zijn vrouw Saskia nooit voor mij wilde  verlaten. Dat kwam hard aan. Ik voelde tranen in mijn ogen komen. Mijn gezicht verstrakte. Eigenlijk had ik al een tijdje het gevoel dat hij er alleen voor mij was. ‘Ik was van plan om hem binnenkort te vertellen dat het afgelopen moest zijn met onze intieme escapades. Ik wilde geen derde wiel aan de wagen zijn. Ik voelde dat ik, na zijn antwoord, ook met hem geen toekomst had, net zo min als met jou. Jij deed nooit geen moeite je jaloerse karakter te veranderen, waardoor ik mij steeds eenzamer voelde. Ik haatte je Jeffrey!’

Ze sloeg met haar vuist op tafel. Het hout kraakte. Ze zag dat hij onderuit ging  zitten op zijn stoel. Er vielen tranen. Even kreeg ze medelijden met hem, maar corrigeerde zich.

‘Ik kon niet verkroppen dat je overspel hebt gepleegd met die Mike.’

‘Helaas is er geen weg meer terug Jeffrey, voor jou, voor Mike maar ook voor mijzelf niet. Nog nooit ben ik een dag vreemd gegaan en ben altijd trouw aan jou geweest. Ik trek mij terug en wil tijd hebben voor mijzelf?’

Bij het opstaan zag hij dat ze haar trouwring afdeed en op de keukentafel neerlegde. Ze opende de glazen deur van de hal en liep de trap op naar boven. Hij staarde voor zich uit. Onderwijl schoof hij zijn trouwring op en neer. Na enkele ogenblikken stond ook hij op. Hij legde zijn ring naast die van haar als symbool van een ontbonden huwelijk.

 

 

2 gedachtes over “Wanhoop lag op de loer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s