Vergeten

 

 

Bij binnenkomst in het café-restaurant viel de warmte als een deken over haar heen. Het was erg druk, zag Irene. Zou er nog een plekje vrij zijn? Even twijfelde ze of ze plaats wilde nemen. Signalen vanuit haar maag gaven aan dat ze trek had. Ze was toe aan een lunch. Ze keek in de rondte. Een serveerster kwam naar haar toegelopen.

‘Heeft u gereserveerd?’ vroeg ze aan haar.

‘Dat niet. Ik ben hier voor het eerst in deze stad’ gaf ze als antwoord.

‘U heeft geluk, er is nog een tafel vrij. Zal ik u voor gaan?’ Voordat ze iets terug kon zeggen was de serveerster al weggelopen. Ze volgde haar op de voet.

‘Wilt u misschien iets drinken?’ juffrouw.

‘Een kop koffie smaakt nu wel lekker met dit kille weer. Neemt u de lunchkaart ook maar voor mij mee?’  

De serveerster knikte. Irene haar koffie werd al snel gebracht samen met de lunchkaart.

Door het geroezemoes heen in het café-restaurant, riep een geïrriteerde stem: ‘Waar blijft mijn lunch?’

De man stond vrijwel direct op, zag Irene.

‘Sorry mevrouw, zei de serveerster tegen haar. ‘Ik kom zo dadelijk bij u terug om uw bestelling op te nemen. Ik loop even naar die mijnheer toe’ en weg was ze.

Irene bekeek intussen aandachtig de lunchkaart. Ze koos voor een kop pompoensoep en een broodje. Eigenlijk was het niet haar bedoeling om in dit restaurant te gaan lunchen. Ze had zojuist een afspraak met een voor haar onbekende mevrouw, die tot haar verbazing niet thuis bleek te zijn. Twee dagen geleden had deze vrouw haar telefonisch benaderd.

‘Of ze belangstelling had voor een map met foto’s van haar moeder die samen met haar had gewerkt als coupeuse bij een gerenommeerde kledingzaak.’  Tijdens haar leven had de moeder van Irene haar veel over mevrouw van der Steen verteld. ‘Als ze belangstelling had dan kon ze het fotoboek komen ophalen en mocht ze komen lunchen, had de vrouw gezegd.’

‘Ik woon wel buiten de stad Irene!’

Irene haar nieuwsgierigheid was gewekt naar deze onbekende vrouw. Nu was ze hier en stond ze met lege handen.

Het bleef rumoerig in het restaurant. Onverwachts voelde ze een koude windvlaag langs haar benen gaan. De deur van het café-restaurant ging open. Een dame op leeftijd kwam binnen en keek om haar heen.

Niemand van het personeel had blijkbaar in de gaten dat de vrouw was binnengekomen. Haar boodschappentas had ze naast zich neergezet. Irene stond op en liep naar de vrouw toe. ‘Aan mijn tafel is een plaats vrij? vertelde ze tegen haar.

‘Wat aardig van u juffrouw!’ antwoorde ze tegen Irene en ze nam even later aan haar tafel plaats.

‘Ik kom zojuist van de supermarkt. Ik verwacht zo dadelijk bezoek. Buiten is het zo koud en ik dacht ik neem hier even een kop thee, zei ze tegen Irene. ‘Normaal kom ik hier nooit.’

‘Ik zit hier alweer twintig minuten’ mevrouw. Wegens de drukte is de serveerster blijkbaar vergeten mijn lunch op te nemen’ gaf Irene als antwoord.

‘Dan hoop ik maar dat ze mij ook niet vergeet, anders ben ik te laat voor mijn visite.’

Wat frappant dacht Irene. Net als deze grijze dame had ook zij een afspraak. Waar bleef die serveerster nou?’

‘Ik heet trouwens Irene van Vliet en ben hier voor het eerst in deze vreemde stad.’

‘Van Vliet? Ik heb in mijn jonge jaren een zekere Gerda van Vliet gekend?’

Irene keek de vrouw stomverbaasd aan. ‘Hoe is dit nu mogelijk mevrouw? Die Gerda, waar u het over heeft is mijn moeder. Dan moet u mevrouw van der Steen zijn?’

‘En jij Irene van Vliet. Wat een wonderlijke situatie, vind je niet? Irene, dat wij elkaar hier moeten ontmoeten.’

Tussen beiden vrouwen viel er even een stilte.

‘Ik ben zojuist bij u aan de deur geweest, maar u was niet thuis. Ik had een lunchafspraak met u om 12.30 uur? zei Irene.’

‘Vijf minuten daarvoor ben ik weggegaan om boodschappen te doen. Onze afspraak stond op 12.45 uur. Wat vind ik dit nou vervelend Irene. Als wij elkaar hier niet hadden ontmoet was je voor niets naar mij toegekomen.’

‘Eerlijk gezegd zit ik nu alweer een tijdje op de serveerster te wachten. Ik was toe aan een lunch na mijn trip met de trein.’

‘Kom Irene, wil je alsnog meegaan naar mijn huis? Zoals de bedoeling was maak ik alsnog een lunch voor ons.’

‘Graag mevrouw van der Steen, wij laten hier de boel de boel.’

Uit haar portemonnee haalde Irene wat euro’s en legde deze op de tafel neer voor de koffie die ze had gedronken.

Ze stonden beiden op. ‘Zal ik uw boodschappentas dragen? mevrouw van der Steen.’

‘Dat zou fijn zijn, Irene!’

Samen liepen ze naar de uitgang van het café-restaurant.

‘Begrijpt u dat nou mevrouw van der Steen. De serveerster heeft nog steeds niet in de gaten dat wij nu weggaan.’

Irene opende de deur en ze stapten beiden naar buiten. Ze was nog steeds verbaasd om deze wonderlijke ontmoeting die voor hun beiden anders was gelopen dan ze hadden gedacht.

 

 

 

Advertenties

2 reacties op ‘Vergeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s