Een tramrit met een staartje

foto-06

 

Het was de zomer van 1969 toen ik Esmeralda leerde kennen. Ze was een nichtje van onze Spaanse bovenburen. Op een keer vertelde de buurvrouw dat haar nichtje die in San Sebastian woonde vier weken bij hun kwam logeren.

‘Is het misschien een idee dat jullie oudste dochter kennis met haar maakt? Ze zijn van dezelfde leeftijd. Diezelfde middag na school vroeg mijn moeder of ik tijdelijk met haar op wilde trekken en ik zei ‘Ja’

Zo maakten wij kennis met elkaar. Ondanks wij elkaars taal niet spraken, vertaalde haar tante, die in die zestien jaar in Nederland woonden’ mijn vragen en antwoorden. Het leek mij een goed idee om wat Nederlandse en Spaanse woorden te leren. Dat lukte na verloop van tijd..

Op een zaterdag had ik aan Esmeralda haar tante gevraagd of ze wilde dansen in een dancing op Scheveningen. Daar had ze wel oren naar. Omdat ik nog geen rijbewijs had gingen wij met de tram. Op de een of andere manier begrepen wij elkaar wel.

Het was druilerig weer toen wij vertrokken. Bij de tramhalte aangekomen zag ik in de verte een inktzwarte lucht opdoemen. Dat voorspelde niet veel goeds. Esmeralda had een ingevouwen paraplu bij zich in haar schoudertas. Plotseling begon het hevig te regenen. Net op tijd kwam de tram aan en stapten wij in. Als haringen in een ton zaten wij opgepropt met veel mensen. Esmeralda en ikzelf stonden vlak bij een paal waaraan wij ons stevig vast konden houden. Een aantal mensen begonnen opeens  te duwen. Wij stonden dichtbij een man van middelbare leeftijd die er niet al te fris uit zag. Ik vermoedde dat hij een borrel op had.

Onverwachts raakten wij uit balans omdat de tram een scherpe bocht nam. Het regende pijpenstelen zag ik en baalde dat ik geen paraplu bij mij had. De tram corrigeerde zich weer in zijn rails waardoor Esmeralda een moment tegen de beschonken man aanviel. Blijkbaar had hij daar geen moeite mee. Hij pakte haar onverwachts bij haar heup en grijnsde. Razendsnel pakte ze haar paraplu uit haar tas en sloeg met haar paraplu de man op zijn hoofd. Meteen schreeuwde ze en met een paar bruine ogen die hem indringend aankeken, het woord CARAMBA! De man was zo beduusd dat hij in plaats van op te staan, bleef zitten.

Net als ikzelf moesten er mensen hardop lachen. Gelijktijdig was ik bang dat de man alsnog zou opstaan. ‘Vamanos Esmeralda’ riep ik tegen haar, dat zoveel betekent als ‘Kom wij gaan?’ Ik drukte snel op de knop om even later uit te stappen. In de stromende regen en als twee verzopen katten kwamen wij na drie kwartier bij de dancing aan. Wij zagen er niet uit met onze doorgelopen mascara en natte haren. Niemand vroeg ons die avond om te gaan dansen. Dat mocht de pret niet drukken. Ik zal haar vriendschap nooit vergeten en ook het woord Caramba niet, dat in het Spaans een scheldwoord blijkt te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s