De sleutel

 

 

 

Het was bijna zover. De overdracht van onze oude huissleutel was inmiddels geschied. De verhuisdozen stonden nog ingepakt in ons nieuwe huis. Boeken, huisraad, beddengoed, keukenspullen etc.

Een mens kon toch niet zonder hulptroepen. Een goede vriend, zou zoals afgesproken, met zijn grote vrachtwagen bij ons langskomen. Vrijwel dagelijks bracht hij in diezelfde vrachtauto zijn ficussen naar de veiling. Nu had hij onze meubels  bij zich.

Het nieuwe huis was nog zo goed als leeg op de dozen na, die wij van ons oude huis eerder hadden meegenomen in onze auto. In de tussentijd dat onze vriend in aantocht was, had ik nog wat post liggen op het aanrechtblad van onze nieuwe aanbouwkeuken, die naar de brievenbus moest worden gebracht. Dat kwam later aan de orde had ik mij voorgenomen. Eerst moesten er een paar dozen worden leeggemaakt. Wij gingen nu wonen aan de rand van onze stad.

De naam van onze nieuwe straat bleek de achternaam te zijn van een stedenbouwkundige. Leuk om te weten. Ergens in de verte hoorde ik een vrachtwagen aankomen rijden. Omdat de wijk nog in aanbouw was, oogde de omgeving wat rommelig. Stratenmakers waren bezig met de bestrating. Er stonden een aantal auto’s schots en scheef in de straat geparkeerd. Sommige deels over de nieuwe stoepranden. Sjaak, onze vriend, maneuvreerde vakkundig zijn vrachtwagen langs de geparkeerde auto’s die in een smalle zijstraat stonden. ‘Het was millimeterwerk’ vertelde hij ons bij binnenkomst. Uiteindelijk lukte het hem om de vrachtauto in de buurt van onze woning neer te zetten.

De meubels konden nu naar binnen. Halverwege het gezamenlijk meehelpen,  bedacht ik mij opeens dat ik de post nog moest wegbrengen naar de brievenbus. Met mijn nieuwe huissleutel in mijn hand en de post liep ik een paar straten verderop richting de brievenbus. Twee brieven moesten worden gedeponeerd in de gleuf van ‘overige bestemmingen’ en de andere aan de rechterzijde. In mijn haast deed ik de laatste brief in de brievenbus. Ik merkte meteen dat er iets niet klopte. Met de post verdween ook mijn nieuwe huissleutel. Ik schrok en raakte even in paniek. Wachten op de postbode had geen zin. De eerste lichting was pas over drie uur. Ik kon onmogelijk hier blijven staan. Het zou een toevalstreffer zijn dat ik over een paar uur de postbode tegen zou komen bij het legen van de brievenbus. Gelukkig was mijn man en onze vriend in ons huis. Ik kon dus altijd naar binnen.

Op een draf ging ik terug naar huis. Thuisgekomen vertelde ik het probleem aan mijn man.

‘Gelukkig heb ik nog een reservesleutel in mijn zak zitten zei hij. De huistelefoon was nog niet aangesloten en wij hadden nog geen Gsm op zak. Sjaak bracht hulp en bood mij zijn Gsm aan. Ik belde het regiokantoor van de post, waar een medewerker mij vertelde: ‘dat ik de eerste en de laatste niet was wiens sleutel in de brievenbus verdween.

‘Wij vinden soms zulke vreemde dingen! mevrouw, antwoordde hij. ‘U moet wel even geduld hebben. U krijgt uw sleutel over de post thuisgestuurd naar uw nieuwe adres, nadat wij het een en ander hebben uitgezocht.’ Na het opgeven van ons adres ontvingen wij inderdaad een week later keurig verpakt in een enveloppe onze nieuwe huissleutel in de  brievenbus.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s