Halloween en de achterliggende gedachte

th

 

Halloween is een feestdag voor Nederland, Ierland, Engeland, de USA en Canada. Ongetwijfeld zullen er nog wel meer landen zijn. Op 31 oktober verkleden kinderen zich, bellen bij ons aan in de hoop dat ze van de bewoners iets lekkers krijgen. De laatste jaren wordt er door de winkeliers  veel aandacht besteed aan de versieringen voor dit feest. Meestal zijn het pompoenen die uitgehold en al een bepaald type gezicht hebben. Door een kaarsje in de pompoen te doen heeft het gezicht iets griezeligs. Heksenhoeden, spinnen, verlichting, nep herfstbladen, dennenappels en speciaal voor dit feest gemaakte kleding zijn er te koop. Een enkeling geeft een Halloweenfeest voor vrienden.

Halloween is afgeleid van de Engelse term ‘All Hallows Eve’, oftewel Allerheiligenavond. Het feest werd vooral door de vroegere Kelten gevierd. De geesten van overleden familie zouden oprijzen als men voor hun woning het geoogste voedsel neer zou leggen. Om eventuele boze geesten af te weren droegen de Kelten maskers. Het feest had te maken met de oogst van het voedsel in de maand oktober.

Op 2 november, het feest van Allerzielen, gingen in vroeger tijden in lompen gehulde christenen de dorpen rond om te bedelen voor de zogenaamde zielencake (een brood voorzien van krenten) dat toentertijd werd gemaakt. Voor elk brood dat ze ontvingen baden ze voor overleden familieleden van de gulle gever. In die tijd waren mensen doodsbang voor het zogenaamde Vagevuur waarin ze na hun dood in zouden kunnen belanden. Men hoopte door hun humaniteit niet in het Vagevuur te komen, maar naar de hemel.

Pas in 1992 deed het Halloweenfeest zijn intrede in ons land en is het feest een Hype geworden waarin sommige als demonen verklede figuren mensen en kinderen de stuipen op hun lijf jagen. Toch zijn er kerkgenootschappen en instellingen, die kritiek hebben op het Halloween gebeuren, vanwege het heidense karakter ervan. De demonenkleding en horrorversierselen die overgewaaid zijn uit de Verenigde Staten hebben volgens zeggen een link me de duivel.

Vanwege de afwijzing van Allerheiligen en Allerzielen en het Vagevuur door het protestantisme wordt vooral door de reformatorisch genootschappen bezwaar gemaakt tegen elke uiting van Halloween. 31 oktober is namelijk een belangrijke gedenkdag voor de protestanten, de Hervorming dag en wordt gezien als het begin van de reformatie.

Net als het Sinterklaasfeest kent Halloween ook hun achterliggende gedachtes. Voor- en tegenstanders zullen er rond deze feestdagen altijd wel zijn.

 

Advertenties

Moment voor ons zelf

 

 

Er is veel veranderd door de jaren heen. Vroeger zat men aan tafel de krant te lezen, spelletjes of een hobby te doen. Vandaag de dag heeft menigeen een Ipad, E-reader of iets dergelijks. Als kind zag ik mijn vader gebogen zitten over zijn krant, wijdgeopend voor hem op tafel. Steevast voor het ontbijt deed hij dat. Als moeder in aantocht was om de tafel te dekken vouwde hij zorgvuldig de krant op om deze na het eten alsnog te gaan lezen. Tijden veranderen. In menig gezin kan het nu een ergernis zijn als men frequent met een IPad, E-reader of zelfs met een laptop aan de eetkamertafel zit. Er wordt niet meer gecommuniceerd met elkaar aan de dis.

 

Hoe anders was het toentertijd. Er werd na het avondeten gepraat over de dingen van de dag. Niet alleen door mijn ouders maar ook gezamenlijk met ons kinderen. Mijn jongste zus en ikzelf wilde ook weleens onze verhalen kwijt. Na het eten ging ik vaak naar mijn kamer om te gaan tekenen, muziek te luisteren of te gaan lezen. Mijn zus had haar eigen liefhebberijen. Net voordat het journaal op de TV van 20.00 uur begon, zetten mijn moeder koffie of thee en kregen wij limonade. Moeder had haar handwerkjes en ook vader deed zijn ding.

 

Als ik uit school kwam lag de krant vaak nog geopend op de pagina waar vader was gebleven met lezen. Na zijn werk las hij meestal de rest van het nieuws. Dat was een gewoonte van  hem. Nu is het zo, dat zowel binnen- als buitenshuis de IPad bij de meeste mensen niet meer weg te denken is. Het vervelende vind ik dat je op bepaalde plekken wordt geconfronteerd met onzinnig gepraat waar ik niet op zit te wachten. In openbare ruimtes en in het openbaar vervoer is dat het geval.

 

Kinderen fietsen gebogen over hun stuur, koptelefoon op hun hoofd en met hun Gsm in de  hand.  Ook mijn generatie doet mee. Blijkbaar zijn ze vergeten hoe het ooit was. Natuurlijk heb ik ook een Gsm, die ik voor nood bij mij heb. Om lukraak te bellen is niet aan mij besteed Soms vergeet ik het ding uit mijn handtas te halen, waardoor de batterij leeg is. Gelijktijdig besef ik dat ik mee moet gaan met mijn tijd. Toch blijf ik er moeite mee hebben dat persoonlijke contacten steeds minder worden.

 

 

Kokkerellen

 

 

Na al die jaren heb ik me eindelijk erbij neergelegd. Een super kok wil ik niet meer worden. Het gevoel zit er niet meer in. Deels is het de schuld van mijn man. Voordat ik hem leerde kennen maakte ik bijna van alles in de keuken, van braden en bakken. Toen op een dag ik een uitgebreide maaltijd had bereid, gaf hij als antwoord: ‘dat het eten hem heerlijk had gesmaakt, maar al die liflafjes, zoals hij dat toen noemde, zonde was van mijn kostbare tijd. De moed zakte in mijn schoenen en de lol van koken was er op dat moment vanaf.

 

‘Jouw ballen gehakt, salades en soepen zijn prima, maar al die andere frutsels op mijn bord daar gaat veel tijd inzitten’ zei hij alsnog. Ik dacht na over zijn reactie. Deels had hij wel gelijk. Vaak haalde ik veel werk op mijn hals na mijn werkzaamheden op kantoor. Zijn moeder had hem jaren verwend met diverse stampotten, Griesmeelpudding met bessensap en dat soort kost. Hij vond dat nu eenmaal lekker. Ook bakte ik soms cake of appeltaart in het weekend. Toen hij op een keer thuiskwam met een vlaai van de bakker die hij ook erg lekker vond, bleef een tijdje mijn ovendeur dicht.

 

Eigenlijk benijd ik mijn dochter. Zij houdt van kokkerellen en maakt, net als ik toentertijd, allerlei liflafjes. Als ze tijd heeft samen met haar vriend. Jammer genoeg werkt dat niet bij mij. Mijn man is een harde werker, maar koken interesseert hem niet. Hoe anders was het bij ons thuis. Mijn vader kon uitstekend koken en hield van experimenteren. Hij vond het ook leuk om lekkere hapjes te maken uit eigen ideeën. Moeder daarentegen kon koken, maar bijzondere dingen maken was niet aan de orde. In die sobere tijd van de jaren vijftig waren levensmiddelen lang niet zo uitgebreid als vandaag de dag waar vrijwel van alles te koop is. Sommige producten waren te duur voor een gezin.

Soms vliegt het koken mij aan. Als ik jarig ben hoop ik op een speciaal cadeau. Een cateraar die mij en mijn gasten verwend met allerlei lekkernijen, zonder dat ik maar een hand hoef uit te steken, behalve dan om felicitaties in ontvangst te nemen. Misschien huur ik mijn dochter wel in?