Feestgedruis

blaasband-carnaval

 

Ergens in de jaren tachtig ontmoette ik Marije op een station. De trein had vertraging. Zo stonden wij met z’n tweeën te wachten. Wij raakten in gesprek en ze vertelde dat ze op familiebezoek was geweest en naar huis ging om de week daarop naar het carnaval te gaan. Het klikte tussen ons en ze nodigde mij uit om met haar naar het carnaval te gaan. Ik kon bij haar drie dagen logeren. Wij wisselde even later in de trein adressen uit. Zo vertrok ik op een vrijdagochtend naar Breda. Diezelfde dag begon het carnaval en reden wij  naar de wijk het Ginneken dat in het centrum lag. In de tussenliggende straten waren diverse cafés. De muziek kwam ons al tegemoet. Het was druk op straat maar nog drukker in haar favoriete cafés, waaronder café ‘de vrachtwagen.’ Na al dat hossen en de nodige drank, die ik en passant van de feestvierders kreeg, stapten wij de kroeg uit om naar een andere locatie te gaan.

Zo ging dat al die dagen. De nacht van vrijdag op zaterdag zei ze tegen mij: ‘Ik begrijp niet dat je niet dronken bent. Je ziet nog zo fris.’

‘Dat klopt’ antwoordde ik. Ik houd namelijk niet van alcohol. Telkens als ik een biertje kreeg van iemand, plaatste ik het volle glas terug op de bar. De persoon had het door de drukte niet door of ik er wel of niet van dronk. Ik hield het maar bij frisdrank.’

Het weekend was hetzelfde ritueel. Hossen deed ik als de beste. Toch begon de vermoeidheid mij parten te spelen. Ik bedankte Marije op zondagmiddag voor haar gastvrijheid en vertrok met de trein huiswaarts. Maandag moest ik namelijk gaan werken. Omdat ik zo moe was en amper bij haar had geslapen, viel ik bij thuiskomst als een blok in slaap op de tweezitsbank. Die maandag zat ik achter mijn bureau toen mijn ogen begonnen te prikken en ik deze niet meer open kon houden. Ik was nog erg moe. Mijn collega’s wisten dat ik naar het carnaval was geweest. Op een onbewaakt ogenblik viel ik voorover op mijn bureau en was in slaap gevallen. Omdat ik van mijn werkgever niet naar huis mocht gaan met het openbaar vervoer, bracht een collega mij naar huis met zijn auto. De trip naar huis heb ik niet meer meegemaakt, omdat een film over het carnaval in mijn droom voorbijkwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s