Melancholie

Melancholie

 

Na jaren niet meer in mijn geboortestad te zijn geweest, bezoek ik het Gemeentemuseum. Na afloop van een interessante schilderijenexpositie, loop ik de weg over richting mijn auto die ik ergens in de wijk aan de overkant van het museum heb neergezet. Onverwachts overkomt mij een melancholisch gevoel en voel ik de tranen in mijn ogen opkomen. Het is een verdrietig gevoel. Wat overkomt mij nou? denk ik opeens. Mijn ouders die hier werden geboren, trouwden en woonden, zijn al jaren overleden en verhuisden ooit naar mijn huidige woonplaats. Familie heb ik hier ook niet meer, voor zover ik weet. De meesten ervan zijn overleden of naar elders vertrokken.

Iets tastbaars ontbreekt voel ik nu. Bij het wegrijden met mijn auto rij ik intuïtief richting mijn ouderlijk huis waar ik tot mijn vierentwintigste heb gewoond. Even een moment terug naar het huis waar ik in een warm gezin opgroeide bij lieve ouders en jongste zus. Hier en daar is de stad veranderd. Sommige straten herken ik niet meer.

Even later rijd ik mijn straat in, die ik niet meer als zodanig herken. De huizen zijn gerenoveerd of vernieuwd. Dichtbij het huis parkeer ik mijn auto. Ik bekijk de gevel van top tot teen en voel dat dit het ouderlijk niet meer is. Huisnummer 43 zie ik staan. In zesendertig jaar ben ik hier niet meer geweest. De tijd heeft niet stilgestaan. Ik vind hier niets meer wat mij bindt. Mijn jeugdjaren staan in mijn gedachten gegrift. Vooral goede tijden heb ik er gekend. Vlakbij waren mijn scholen. Ik heb er mijn eerste liefde ontmoet. Familie die in de nabije omtrek woonde. Een gevoel van geborgenheid. Jaren hield ik mij vast aan deze mooie herinneringen.

Een autoclaxon haalt mij uit mijn gedachten. Dit ouderlijk huis is mijn vertrouwde huis niet meer. De straat is veranderd. Wat doe ik hier nog waar ik niets meer tastbaars vind. Ik start de auto en rijdt even later de stad uit waar ik, nu ik het pas besef, geen binding meer mee heb. Ik ontkom er niet aan dat er tranen over mijn wangen rollen. Ik voel een gemis.

In mijn huidige woonplaats wacht mijn man en dochter op mij. De tijd van toen is er niet meer. Dat geldt voor iedereen van ons. Herinneringen blijven, maar komen nooit meer terug, omdat de tijd nu eenmaal voortschrijdt en het verleden voorgoed achter zich laat.

 

2 reacties op ‘Melancholie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s