Acceptatie of niet?

 

 

Stad of platteland, wat is het verschil? Ik werd geboren in de Randstad en groeide er op. Vanaf mijn vierentwintigste vertrok ik naar het zogenaamde boterdorp omdat de Brinkers margarinefabriek er stond. Het dorp werd een stad. Wonen op het platteland was toen voor mij onbekend. Ik was er in eerste instantie lyrisch over. Toch had mijn geboorteplaats meer voordelen. Je had er theaters, bibliotheken en het uitgaansleven. Nadelen waren, dat je in de stad vrijwel niemand kende, behalve de mensen in de straat en de naaste buren. Natuurlijk woonden er ook mijn collega’s en vrienden.

 

Jaren later ontmoette ik een jongen die uit een Westlands dorp kwam. Zo goed hij zijn dorp kende, zo slecht kende hij de stad. Wij trouwde en het halve dorp kwam op onze bruiloft. Ik legde snel contacten met deze mensen en had er opeens allerlei vrienden bij. Althans dat dacht ik. Er werd gelachen, gefeest, gedronken en gegeten. Iedereen genoot.

Na ons huwelijk kwam ik regelmatig in het dorp, deed mee aan diverse feesten die jaarlijks terugkwamen. Van al die dorpsgenoten die mijn man goed kende, bleef er maar een handjevol over. Misschien kwam het omdat wij niet in het dorp woonde.

 

Het begon mij op te vallen dat, tijdens ontmoetingen en gesprekken, de dorpsgenoten met mijn man spraken en amper met mij. Uit beleefdheid zeiden ze mij gedag, maar soms ook niet. Echt opgenomen werd ik niet. Ik voelde mij een vreemdeling. Op een keer sprak ik een kennis.

‘Ik vind sommige mensen in het dorp maar hypocriet’ zei ik tegen haar. Op onze bruiloft was iedereen attent en gezellig en werd er volop met ons gepraat. Sommigen zien mij niet meer staan. Ik heb daar best wel moeite mee’ zei ik weer. Het zijn notabene vrienden van mijn man?’

 

‘Ik denk wel dat ik het begrijp’ antwoordde ze. ‘Het klinkt misschien vervelend, maar je komt   niet uit ons dorp, maar uit de grote stad’ begrijp je?

 

‘Ik wil het niet begrijpen. Net doen of je iemand niet kent’ gaf ik als antwoord.

 

Meteen dacht ik aan een toenmalige jeugdvriend die op Scheveningen was geboren. Hij stelde mij aan zijn familie voor. Toen ik door hun was geaccepteerd, zei hij: ‘Gefeliciteerd! je hoort nu bij de familie ondanks je niet van Scheveningen komt.

 

Verschil zal er altijd wel blijven. Men accepteert je wél of niet, waar je ook vandaan komt.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s