Wintertenen en verkleumde handen

 

 

Tijdens een strenge winter ergens in de zestiger jaren reed ik van school naar huis. Onverwachts kreeg ik een klapband en ik viel van mijn fiets. Daar lag ik te spartelen in een hoop sneeuw. Een telefooncel was in de hele omtrek niet te vinden. Ik moest naar huis toe lopen. Het vroor behoorlijk. Mijn wollen wanten waren nat geworden door de sneeuw. Ik deed ze ter plekke uit en stopte ze in mijn jaszak. Gelukkig had ik geen pijn. Wel had ik het koud. Dat kwam hoofdzakelijk door de gure wind en de vlokjes sneeuw die even later over gingen in grote vlokken. Op bepaalde plekken lag er ijs onder de poedersneeuw waardoor ik soms weggleed.

Stil hoopte ik dat er een kennis of een familielid mij onderweg zag lopen met mijn fiets. Helaas! Voor mijn gevoel leek het uren te duren voordat ik eindelijk de straat waar ik woonde in het vizier had. Mijn vingers waren zo koud dat ik alsnog de vochtige wanten uit mijn jaszak haalde en deze weer aandeed. Ondanks het een onprettig gevoel gaf, beschermde de wanten mijn handen. Omdat hier en daar de sneeuw hoog lag, kwam er regelmatig sneeuw in mijn schoenen. Een enkele automobilist die langsreed keek mij verbaasd aan met een blik waarom ik niet op mijn fiets reed. Blijkbaar had de goede man niet door dat ik een klapband had.

Eindelijk stond ik voor mijn huis. Mijn voeten voelde ik bijna niet meer en mijn vingers waren zowat bevroren. Een want deed ik uit om de huissleutel uit mijn jaszak te pakken. Maar waar was de huissleutel eigenlijk? Meteen wist ik dat ik de sleutel was verloren door het gedoe met de wanten. Moeder bleek op dit moment ook niet thuis te zijn. Altijd was ze thuis, maar nu niet. De enige optie was om bij mijn grootouders langs te gaan die een straat verder woonde. Bij aankomst trof ik mijn moeder aan. Haar moeder bleek ziek te zijn en haar vader was naar de apotheek om medicijnen te gaan halen. Nadat ik mijn grootmoeder had begroet, strompelde ik naar de kolenkachel in de woonkamer en bleef net zo lang zitten totdat mijn ledenmaten weer functioneerden. De volgende dag kocht mijn vader een nieuwe fietsband en kon ik weer naar school. Vandaag de dag heeft bijna iedereen een iPhone. Had ik die toen maar gehad?  

2 reacties op ‘Wintertenen en verkleumde handen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s