Een onverwachte gast

De schuifpui staat op een kier. Op een gegeven moment hoor ik gefladder en kijk ik achterom.

Daar zit hij weer de tortelduif die bij ons in de buurt vertoeft. In het voorjaar belandde hij onverwachts in onze tuin. Hij was aan het struinen op zoek naar iets lekkers. Omdat hij een tijdje in onze tuin verbleef liep ik naar de broodtrommel toe en pakte een bruine boterham. Voorzichtig duwde ik de schuifpui verder open en legde de boterham op het plaveisel. Ik ging weer zitten aan mijn eetkamertafel en keek wat er gebeuren ging.

Op z’n dooie gemak kwam de duif aanlopen en pikte in de boterham. Al met al duurde het wel even voordat hij een deel op at. Rondom bleef de korst liggen.

Tijdens het eten keek hij met zijn zwarte kraaloogjes richting de schuifpui en liet ik de vogel zijn gang gaan. Vanaf die tijd kwam hij elke dag terug. Soms ging hij zitten op de rand van de tuinstoel en keek naar binnen, terwijl ik ‘roekoe’ mompelde tegen hem. Hij bleef wachten totdat hij weer wat kreeg. Het had een blik van: ‘Kom eens uit die stoel?’ Op een dag nam hij een compagnon mee die van een ander kaliber was. De duif was zo schuw, dat toen ik het brood op de tuintafel strooide, hij wegvloog en de tamme duif met hem meeging.

De vakantie brak aan. Let maar op zei mijn man, de duif komt tijdens onze vakantie weer langs, maar dan vangt hij bot. Na de vakantie miste ik een paar dagen onze duif. Op een zekere dag hoorde ik weer het gefladder en zijn koeren. Daar was hij weer, zonder zijn bange soortgenoot. Ik deed de schuifpui open en er volgde weer hetzelfde ritueel. Het was zondag, de dag dat wij een keer per week zachte wittebroodjes eten. Het bruine brood lang nog in de vriezer. Ik pakte het broodje, maakte het klein en wierp het in de tuin. Van de rand van de tuinstoel vloog hij naar beneden, pikte een stukje, liep er omheen en keek mij aan met een blik van: ‘Waar is mijn vertrouwde bruinbrood?’

Hij liet het wittebrood links liggen en als dank vond ik tijdens het opruimen van de kruimels duivenpoep.

De duif gaf de moed niet op. Steevast komt de hongerlap soms twee keer op een dag langs voor zijn bruine brood.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s