Misverstand

kruispin

 

 

Omdat mijn ouders beiden werkten, bracht tante Wil mij die bewuste ochtend naar school. Vandaag zou ik met mijn klasgenootjes drie dagen op schoolreisje gaan naar een schoolkamp in Haarlem. Het was het jaar 1962. Tante Wil ontfermde zich over mij, omdat mijn ouders geen verlof konden opnemen.

Ik was in een jubelstemming. Voor het eerst op schoolreis en naar een grote speeltuin in de plaats Bennenbroek. Mijn moeder had die ochtend een hard gekookt ei op brood samen met wat drinken in een kunststof kindertasje gedaan.

Onderweg praatte ik honderduit tegen mijn tante. Bij de lagere school aangekomen waren niet alleen de kinderen enthousiast maar ook hun begeleiders. De touringcar kwam in zicht. Ik gaf mijn tante een kus en stapte in. Aan de kant van de stoep nam ik plaats naast het raam. Via het raam probeerde ze mij iets te vertellen. Door het rumoer in de touringcar hoorde ik haar niet en ik kon niet liplezen. Omdat ik door mijn gebaren aan haar probeerde te vertellen dat ik haar niet kon verstaan, deed ze alsnog een poging. Op een gegeven moment knikte ik maar dat ik haar prevelementje begreep.

Toen de touringcar wegreed zwaaiden wij naar elkaar. Tijdens het zitten rook ik een vreemde lucht. Ik deed mijn tasje open en voelde dat het gekookte ei nog warm was. Het ei in het kunststof tasje bracht de penetrante lucht met zich mee. Enfin, ik moest het ermee doen.

De dagen waren fantastisch. Samen met een paar klasgenoten vermaakten wij ons prima in de grote speeltuin. Bij het passeren van een souvenir kiosk kocht ik voor tante Wil een kikkertje van keramiek.

Bij thuiskomst stond mijn tante en alle andere mensen ons al op te wachten.

‘Heb je het leuk gehad? En heb je mij nog een ansichtkaart gestuurd?

‘Het was erg leuk. Ik heb u geen ansichtkaart gestuurd.’

‘Ik heb nog door het raam van de touringcar aan je gevraagd of je er een wilde opsturen?’

Ik voelde mij bezwaard en gaf haar het kikkertje dat ik had gekocht, maar ze zei vervolgens: ‘ik wilde zo graag een ansichtkaart van de omgeving waar je verbleef.’

Met haar teleurgestelde blik vergat ze mij alsnog te bedanken.

Haar reactie over de ansichtkaart kwam rauw op mijn dak. Ik was nog maar een kind die haar op dat moment in de touringcar niet begreep. Hoe kinderachtig kan iemand zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s