Herkenning

4559306_19_y

 

Een melancholisch gevoel overkwam haar tijdens een vakantie in Zuid-Engeland. Het was al wat jaren geleden. Ze wist het nog als de dag van gisteren. Met een aantal toeristen reden ze per touringcar door Zuid- Engeland. De chauffeur reed toen door een glooiend gebied.

Wat vreemd dacht ze toen. Het leek wel of ze daar ter plekke was geweest. Hoe kwam ze erbij? Ze corrigeerde zichzelf en zette deze vreemde gedachte meteen uit haar hoofd. Het was namelijk de eerste keer dat ze Zuid-Engeland bezocht.

Toch kwam dat onverwachtse gevoel weer naar boven. Op de een of andere manier voelde ze zich hier thuis. Die emotie bracht onverwachts tranen met zich mee. Ze kon zich niet beheersen. Na een aantal minuten doemde er aan de linkerzijde van de weg een vervallen huis op. Ze kende het huis. Ondanks de verpaupering van de voorbijgaande eeuwen wist ze dat het ooit een statig huis was geweest.

Nogmaals overkwam haar dat gevoel. Blijdschap maar ook verdriet. Haar verstand zei dat ze ter plekke wilde blijven, maar gelijktijdig voelde ze angst. Waarom ze opeens moest denken aan een jongeman begreep ze niet. De buschauffeur reed verder. De mooie natuur ging deels langs haar gezichtsveld voorbij. Ze was confuus door deze onverwachte gedachten.

Diezelfde avond in het hotel vertelde een gids over het gebied waar de hotelgasten diezelfde middag doorheen waren gereden. Niet ver van Salisbury woonde een landgraaf. Een gezin uit een dorp met twee zoons en een dochter werkten op zijn land samen met anderen. De jonge vrouw viel op bij een van de zoons van de adellijke heer. Ondanks het verschil in afkomst kon de zoon haar niet vergeten. Hij werd niet alleen tegengewerkt door de graaf, maar ook door een rivaal. Een van de landarbeiders koesterde ook een heimelijke liefde voor haar. Hij gunde de jonge graaf zijn liefje niet. Onderweg naar haar werd hij gedood door een messteek van de arbeider. Het meisje was ontroostbaar en overleed kort daarna door zelfmoord. Ze verdronk zich in een watertrog van de paarden.

Het verhaal had haar geboeid. Weer overkwam haar dezelfde emotie van die middag. Warme tranen liepen over haar gezicht. Was het daadwerkelijk een herkenning of bleek ze overgevoelig te zijn voor bepaalde emoties die zich blijkbaar lang geleden ter plekke hadden afgespeeld. Een wonderlijke ervaring die soms in haar gedachten kwam als ze er weer eens aan dacht.

 

2 reacties op ‘Herkenning

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s