Gesprek met Mimi

Gesprek met Mimi

‘Kom maar bij mij zitten Mimi’ mompel ik tegen onze kat die zojuist de kamerdeur komt  binnengelopen. Blijkbaar weet ze precies wat ik bedoel. Ze staat naast mijn eetkamerstoel, springt omhoog en belandt op de brede rug. Daarna stapt ze op mijn linkerschouder. Dat doet ze weleens meer.

Zo zitten wij een tijdje gezamenlijk aan tafel. Ik ben aan het schrijven. Ze volgt mijn pen met haar ogen, maar blijft zitten. Ik zit, zoals altijd, met mijn rug naar de schuifpui van de woonkamer. Onverwachts hoor ik een hard gelach en wat gepraat in de tuin. Ik herken de stem van onze dochter. Mimi reageert niet. Dan hoor ik door het lachen heen de sleutel in het slot gaan. De schuifpui gaat met een ruk open.’

‘Ha, ha, mam! Je lijkt op een heks met de kat op haar schouder’ zegt ze tussen het lachen door. Ik moet zo hard lachen dat ik moet plassen. Zo dadelijk doe ik het nog in mijn slip. Het is geen gezicht mam, sorry! en ze loopt zo snel als mogelijk richting het toilet.

‘Meestal zeggen wij goedemiddag als wij binnenkomen?’ zei ik tegen haar als ze even later terugkomt van haar plas. Voor jou is het misschien een hilarisch gezicht, maar onze Mimi doet dit weleens meer. Je vader en jij hebben dit nog nooit gezien. Ze zit nu eenmaal graag op mijn schouder als ik iets aan het doen ben aan tafel en vind dit blijkbaar gezellig.’

Zet tien katten op een rij en ze zijn allemaal anders. Steevast slaapt ze op het voeteinde van onze dochter haar bed. Naar ons bed kijkt ze niet om. Ook niet naar speelmuizen en andere katattributen. Een plastic tas is haar favoriet als wij die en passant op de grond gooien. Ze duikt in de tas om een seconde later met haar kop door het handvat te kijken. Een simpel balletje is ook een favoriet.

Tijdens de kerstdagen plaatstnaamloos kat in het bakkieen wij een kersttreintje met wagonnetjes rondom de kerstboom. Regelmatig rijdt het treintje heen en weer. Mimi vindt het geheel wel interessant. Ze gaat onder de boom zitten en geeft steeds een mep tegen de wagonnetjes als deze weer aan haar neus voorbijrijden. Het is zo’n hilarisch gezicht dat ze dit doet. Wij liggen dubbel van het lachen.

Nu drie jaar later ligt ze in onze tuin begraven. Wij missen haar nog steeds.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s