Monoloog van een oude eik

amerikaanse_eik

Ik sta op het plein voor de kerk en ben al heel oud. Rondom mijn brede stam staat een houten bank die mijn groei nu in toom houdt. Zolang ik daar sta ontmoet ik menig mens en dier. De paard en wagens zijn verdwenen uit het dorp.  Nu rijden er auto’s. Diverse vogels nestelen hier in mijn stam  en zijn er jonge vogels uitgevlogen. Verliefde stelletjes zitten op mijn bank. Sommige kerven hun initialen in mijn bast met rondom een hart. Ik heb zelfs namen van driehonderd jaar geleden.

Wat ik minder vind zijn de honden die regelmatig tegen mijn stam plassen. Erger nog hun uitwerpselen laten vallen. Dan stink ik een uur in de wind. Niet dat ik het de honden kwalijk neem, maar wel hun baasjes. Die moeten beter weten.

Als er feest is wordt mijn boom versierd met slingers en lampions. Vorig jaar ben ik opgetuigd als kerstboom voorzien van verlichting. Menig kind heb ik zien opgroeien en zien vertrekken uit het dorp. Ze zoeken hun geluk elders.

Sinds een jaar mis ik Bart. Hij was gehandicapt en zat in een rolstoel. Samen met zijn moeder maakte ze een rondje door het dorp om vervolgens op mijn bank plaats te nemen. Veel mensen praten over hun wetenswaardigheden. Ontroerende verhalen, maar ook dramatische.

Bart is overleden aan zijn handicap. Na zijn dood zie ik zijn moeder niet meer.

Rondom het plein staat diverse winkels. Een paar zijn failliet gegaan. Op dit plein is er een brand geweest, waarbij ik bijna in vlammen opging. Een vandaal heeft tijdens een van de kerstdagen de afvalbak in brand gestoken. Het verkoolde exemplaar staat nog steeds naast mijn bank. Hij ontsiert mijn status.

De jaargetijden zijn door de jaren heen wispelturig. Soms heb ik het heet, valt mijn bladerenkleed af door een hevige wind. Dan is het weer koud of hangen er ijspegels aan mijn takken. Menig tak brak door de hoeveelheid sneeuw die erop lag. Maar ik blijf standhouden.

Men vindt mij in menig plakboek. Mijn postuur is blijkbaar interessant, vooral voor Chinese toeristen. Die hebben iets met de natuur en vooral met bomen. Ik hoor mensen zeggen dat ik fotogeniek ben. Zolang ik leef blijf ik voortbestaan in de geschiedenisboeken en hoop ik nog veel te horen en mee te maken over het wel en wee in mijn dorp.

2 gedachtes over “Monoloog van een oude eik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s