Rookverbod

th

 

Een paar jaar voordat er een verbod werd ingesteld door de Regering, om niet in openbare ruimtes te roken, kreeg Ella een baan als secretaresse bij een groot bedrijf in de Randstad. Samen met vier secretaresses ging ze werken op het secretariaat. Een van de vier vrouwen was Corrie. Zij was directiesecretaresse. Een type vrouw waar je niet omheen kon, had ze gemerkt tijdens het tweede sollicitatiegesprek.

Nadat ze op haar eerste werkdag nader kennis met haar had gemaakt, viel het haar op dat de vrouw er zo vunzig uitzag. Het ergste was nog dat ze naar sigarettenrook stonk. Ze nam het op haar werkdag maar voor lief. De directiesecretaresse zat samen met haar andere collega’s op één kamer die eigenlijk voor een vijfde persoon te krap bleek te zijn had ze geconstateerd. Corrie had nog de meeste ruimte, terwijl de anderen met hun bureaus tegen elkaar aanzaten. Nadat ze met haar nieuwe collega’s Sonja, Kirsten en Marja had kennisgemaakt, nam ze plaats achter haar bureau die tegen het bureau van Sonja aanstond.

De directeur was keurig in het pak en zijn bureau zag er geordend uit had ze gezien tijdens haar sollicitatiegesprek. Ze begreep werkelijk niet waarom hij Corrie had uitgekozen als zijn directiesecretaresse. Ze zag er namelijk niet erg representatief uit. Het ergste was nog dat ze een bepaalde geur met zich meedroeg, die als een walm om haar heen hing.

Sonja zou haar die dag inwerken. Af en toe keek ze uit haar ooghoek naar het bureau van Corrie. Het was een chaos. Desondanks wist zij blindelings waar alles lag had ze gemerkt. Tussen de stapels paparassen viste ze de benodigde documenten eruit voor de directeur. In haar werk was ze een kei, aldus Sonja.

Al snel was ze ingewerkt. Inmiddels was het volop zomer. Kirsten, die op een ochtend samen met haar binnenkwam, deed de kantelramen open. Het rook benauwd in de kamer. Corrie was nog niet gearriveerd zagen ze. Ze wisten dat Corrie steevast de ramen dichtdeed als ze binnenkwam. Sonja en Marga kwamen tegelijkertijd binnen en namen plaats achter hun bureau. Het was nu of nooit bedacht Ella zich opeens. Ze moest met haar collega’s praten over Corrie. In die drie maanden dat ze nu werkte op het secretariaat, zat ze samen met haar collega’s in een ruimte waar volop werd gerookt. Corrie bleek een fervent roker die de ene na de andere sigaret opstak. Voordat ze binnen zou komen moest ze hun spreken.

‘Ik wil even iets met jullie bespreken zei ze tegen haar collega’s. Ik begrijp niet hoe jullie het hier in deze kamer uithouden. Het ruikt er muf omdat de ramen van Corrie bijna nooit open mogen. Ook die vreselijke sigarettenrook die hier maar blijft hangen. Ongewild ademen wij die troep in. Ook is ze niet erg okselfris.

‘Wij zijn blij Ella dat jij dit probleem nu ook ziet. Vorig jaar hebben wij er met Corrie over gesproken dat ze zoveel rookt, dat wij er onpasselijk van werden. Ze was niet blij met de opmerking. Zelfs als ze een dag verlof heeft ruik je nog steeds die geur, vertelt Marga.

‘Ik begrijp werkelijk niet dat de directeur geen last heeft van haar lichaamsgeur, die ook duidelijk aanwezig is, onderbreekt Sonja haar collega.’

‘Blijkbaar gaat hem het om haar perfectionisme. Ondanks de chaos op haar bureau, is hij uiterst tevreden over haar, zegt Sonja weer. De directeur heeft zijn eigen kamer, terwijl Corrie bij ons werkt, zegt ze weer.’

‘Ondanks ik hier nog maar zo kort werk, ben ik het zat. Er moet iets gaan veranderen?’

‘Begin er maar niet aan Ella. Madame duldt geen tegenspraak. Sterker nog, vorige jaar had ze, naar aanleiding van een opmerking van ons over het roken, een muurtje om haar heen gebouwd. Ze is zo koppig als een muilezel.’

‘Ik heb het met mijn nieuwe werkzaamheden en jullie prima naar mijn zin, maar zodra ik het secretariaat binnenkom word ik weer herinnerd aan deze vunzige vrouw. Ze is een obsessie voor mij. De laatste keer trof ik haar aan bij het kopieerapparaat. Ik kreeg zowat een flauwte door haar lijflucht. Er is maar een mogelijkheid. Een gesprek aangaan met de directeur. Zo kan het niet langer. Ik kan niet werken in een ongezond leefklimaat. Eén sigaretje opsteken is nog geen probleem. Corrie is een stoommachine.’

Ze spraken die ochtend af dat Sonja, de oudste van de secretaresses een gezamenlijke afspraak wilde maken met de directeur. Corrie mocht er niets vanaf weten.

De afspraak was geregeld. Schoorvoetend vertelde Sonja en haar collega’s over Corrie haar rookprobleem. Ze hadden het ooit met haar besproken vertelde ze aan de directeur. Het was tegen dovenmansoren. Ook voelde ze zich op dat moment geschoffeerd. Er moet een oplossing komen mijnheer, zei Sonja weer. De directeur had aandachtig geluisterd. Hij begreep de kwestie wel. Ook hem en andere collega’s was het opgevallen dat het op het secretariaat niet erg fris rook. Op dit moment kon hij nog geen antwoord geven over deze kwestie vertelde hij hun. Jullie horen nog van mij, gaf hij als antwoord.

Opgelucht verlieten ze de directiekamer en gingen aan het werk.

Een paar weken waren voorbijgegaan, toen op een middag de directeur hun bij hem riep. Ik heb de oplossing dames. Ik ga verhuizen naar een andere kamer op de bovenste verdieping van ons gebouw. Eigenlijk was ik al van plan om mijn directiesecretaresse in mijn directe nabijheid te hebben. Grenzend aan mijn kamer is een kleine kamer met een tussendeur. Dat zou de kamer kunnen worden voor Corrie. Ze heeft dan haar eigen kamer en ik de mijne. Vanaf dat moment hebben jullie dan een rookvrije kamer. Ik zal de verhuizing morgen met Corrie bespreken.’

Ze waren allen in een jubelstemming. Tijdens de gezamenlijke lunchpauze waren ze blij dat ze gezamenlijk het initiatief hadden genomen om een gesprek aan te gaan met de directeur.

‘Wij hadden dit al veel eerder moeten doen Ella. Dankzij jouw initiatief hebben wij het meteen kunnen regelen. Gelukkig heeft de directeur naar ons geluisterd. Geregeld’ antwoordde Kirsten.

‘Het blijft altijd een gevoelige materie om over deze zaken te hebben. Al breng je het nog zo subtiel, het wordt nooit in dank afgenomen. De eeuwige strijd tussen rokers en niet rokers Kirsten, vertelde Marja.’

‘Zodra Corrie is verhuisd gaan wij de boel luchten.’

Corrie wist niet wat de reden was van haar verhuizing naar een andere kamer. Toen ze haar collega’s vertelde dat ze een andere kamer had gekregen naast de kamer van de directeur, lachten ze in hun vuistje.

Twee jaar later werd er door de Regering een verbod ingesteld om roken te verbieden in openbare ruimtes en horecagelegenheden. Reacties in de media van voor- en tegenstanders waren niet van de lucht.

Een ding wisten de vier secretaresses zeker. Ze werkten nu in een rookvrije omgeving dat voor hun gezondheid beter was.

 

 

 

 

 

2 gedachtes over “Rookverbod

  1. gemma, dat is nog eens een voltreffer dit verhaal. Inderdaad in ‘onze’ tijd was het heel normaal om te roken op kantoor en als je daar last van had had je pech. Laat staan dat je het bespreekbaar kon maken. Ik werkte als telefoniste met 8 andere dames, allemaal rokers is als enige niet-roker. Als ik ’s avonds thuiskwam zei mijn vader: je lijkt wel een gerookte paling.

    1. Hoi Elsje,
      Tot vandaag de dag zijn het lastige kwesties om te bespreken. Mensen voelen zich direct aangesproken. Maar het is ons uiteindelijk gelukt. Om iedere dag als een gerookte paling je werk te doen is niet prettig. Alhoewel een broodje paling niet te versmaden is. Bedankt voor je leuke feedback.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s