Campinggasten

626px-Camping_Flumet_F.jpg

 

 

‘Doet u mij nog maar een kop koffie?’ zei Leon. Hij veegde met zijn zakdoek zijn lippen droog. De barman van de kantine bracht hem zijn tweede kopje. Voor het zesde jaar kwam hij op deze camping en vertoefde er soms drie weken.

In Utrecht, de stad waar hij vandaan kwam, was het altijd druk. Vooral in de zomer als de toeristen gingen varen in de grachten. Hij hield van de stilte. Als het hoogzomer was en de zon scheen rook je soms de uitlaatgassen van de auto’s, waardoor hij dan hoofdpijn kreeg.

Nee, hier op deze camping had hij het prima voor elkaar. Het was wel een aardig eindje tuffen met zijn auto, maar dan was hij op het Franse platteland. Hij sprak de taal. Dat moest wel. Stel je voor dat hij onderweg pech zou krijgen. Hoe moest hij zich dan verstaanbaar maken.

Er was ook een campingwinkel voor de broodnodige boodschappen. De camping had geen vaste staanplaatsen. Het was elk jaar een verrassing wie er dan naast hem kwam staan.  Vaak trof hij het met zijn buren, maar een enkele keer ook niet. Hij nam het dan maar voor lief.

Zijn toercaravan stond er nu bijna een week. Gisteren was er een stel van middelbare leeftijd aangekomen met opgeschoten pubers. Hij had de jongens geobserveerd. Aan hun lichaamstaal te zien beloofde het niet veel goeds. Het waren twee rauwdouwers.

Enfin, hij stond er nu eenmaal en moest de situatie maar nemen zoals het was.

Voor alle zekerheid had hij zich aan hun voorgesteld.

‘Hallo ik ben Leon’ had hij gezegd op een vriendelijke toon.

‘Theo en Joke van Vliet’ uit Schiedam, antwoordde ze en dit zijn Jos en Mik, onze zoons.’

‘Hoelang staat u hier al? vroeg Joke meteen aan hem.

‘Krap een week’ had hij geantwoord.

‘Eigenlijk staat u op onze favoriete plek van vorig jaar’ zei ze weer.

Meteen gingen de alarmbellen rinkelen bij hem. Die lui willen natuurlijk mijn plek inpikken.

‘Elk jaar sta ik op een andere plek op de camping’ zei hij weer. Niemand heeft hier een vaste plek, vandaar. Hij zag dat Theo nogal nors naar hem keek.

‘Als het goed is heeft u van de eigenaar het huishoudelijk reglement gekregen.’

‘Wilt u trouwens een kopje koffie bij mij drinken?’ had hij hun aangeboden om de pijn iets te verzachten.

Maar daar gingen ze niet op in. ‘Ze moesten hun spullen nog uitpakken’ hadden ze tegen hem gezegd.

Een bedankje kwam er niet af. Net op het moment dat hij wilde teruglopen naar zijn caravan, zei een van de jongens: ‘Hoe lang blijft u hier nog?’

‘Nog twee weken’ zei Leon eerlijk. De jongen gaf geen antwoord meer en liep weg.

Bij binnenkomst had Leon er geen goed gevoel over de nieuwe campinggasten. Vorige jaar stond hij op een andere plek met naast hem een jong stel met een baby. Ze hadden een leuk contact met elkaar. Zo leuk dat hij in de veronderstelling was dat hij het dit jaar weer zou treffen. Die middag liet hij zich niet meer buiten zien.

Eigenlijk was het te zot voor woorden dacht hij, toen hij zijn eten opzetten. Hij moest toch kunnen gaan en staan waar hij wilde. Het was zeker niet de bedoeling om zichzelf op te sluiten in zijn caravan vanwege campinggasten.

De volgende ochtend hoorde hij een hoop lawaai. Het leek wel op een voetbal. Die Jos en Mik waren nota bene naast zijn terrasje aan het voetballen, waardoor de voetbal af en toe onder de tuintafel kwam.

‘Niks tegen de jongens zeggen Leon’ mompelde hij in zichzelf. Zo dadelijk Krijg je mot met die lui. Dat was het laatste waar hij op zat te wachten. De volgende dag was het weer hetzelfde ritueel. Nu moest hij er iets over zeggen of hij het nou leuk vond of niet. Hij kon niet eens rustig zijn krantje buiten lezen. Tot twee keer toe was de bal op zijn terrasje gekomen.

‘Zeg jongens zouden jullie bij jullie caravan willen voetballen?’ ik kan hier niet eens rustig.’

Ze zeiden niet en dropen beiden af met een gezicht als een oorwurm, zag hij. Hij zag Theo even later naar buiten komen. Een van de jongens sprak met hun vader. Leon voelde zich daardoor ongemakkelijk. Eigenlijk wilde hij dit geharrewar niet. Deze mensen waren niet erg toegankelijk had hij gemerkt. Hij was allang blij dat Theo op zijn terrasstoel ging zitten. Toch was hij er niet gerust op.

De dag daarna was het weer zover. Volgens mij pesten ze mij hier weg. Hij stond meteen op en liep naar de campingeigenaar toe. De man was gelukkig aanwezig en zat achter zijn bureau. Leon legde uit wat er de afgelopen twee dagen was gebeurd.

‘Het is goed dat u dit meldt Leon. Vorig jaar waren dezelfde  mensen ook niet al te vriendelijk tegen een echtpaar die naast hun stond. Ik heb het toen even aan gezien. Als het weer gebeurt Leon, dan roep je mij maar?’

Alsof de duvel er mee speelde was het stel met hun zoons blijkbaar een dagje weggegaan. Maar de ochtend daarna was het weer raak. Tijdens het kopen van zijn krantje vertelde hij tegen de eigenaar dat hij de indruk kreeg dat hij werd weggepest.

‘Toen die lui net arriveerden zeiden ze tegen mij dat mijn plek hun favoriet was.’

‘Ze kunnen blijkbaar het huishoudelijk reglement niet lezen’ denk ik zo. Ik loop gelijk met je mee.’

Na een heftige woordenwisseling tussen het stel en de eigenaar verzocht hij het echtpaar en hun zoons dat ze meteen moesten vertrekken. Nadat de mensen waren vertrokken was het weer rustig.

Het weekend was voorbij. De volgende ochtend ging Leon verse broodjes halen bij de supermarkt. Daar trof hij ook de eigenaar aan van de camping. ‘Zeg Leon, vanmiddag komt er een ouder echtpaar naast je staan. Als trouwe campinggast heb ik er speciaal voor gezorgd dat deze mensen naast je komen te staan. Ze zijn rond de tachtig en hebben maar een zoon.

‘Ik hoop dat die zoon niet van voetballen houdt’ antwoordde Leon met matte toon. De campingeigenaar zag dat Leon zijn gezicht boekdelen sprak.

‘Je hoeft niet bang te zijn voor overlast hoor. Die zoon van het echtpaar dat ben ik.’

‘Dat is een goeie grap’ zei Leon tegen hem. Samen moesten ze om het antwoord lachen.

 

 

 

 

 

2 reacties op ‘Campinggasten

  1. He getver altijd van die lui die het leven van een ander zuur denken te moeten maken. Je hebt het mooi geschreven vanuit het perspektief van de verteller.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s