Het afscheid

th

 

Mimi is ziek

 

‘Ik vertrouw het niet’, zeg ik tegen mijn man. Ik ben bezorgd over onze tienjarige poes. Het is 2012 en Driekoningen. Onze dochter is 8 dagen op wintersportvakantie samen met vrienden en hun ouders. Mimi is al een paar dagen lusteloos. Wij weten dat ze sinds jaren een nierprobleem heeft en krijgt sindsdien aangepast voedsel. Ze ligt in haar mandje. Sinds gisteren kijkt ze niet naar haar eten en drinken om. Ook vandaag niet. Dat ze niet drinkt is gevaarlijk. Dat geldt niet alleen voor mensen maar ook voor dieren.

Mimi merkt dat ze aandacht krijgt, heft haar kopje omhoog en stapt uit haar mandje. Voorzichtig springt ze op de bank en komt op mijn schoot liggen. Met mijn warme handen, die ik regelmatig heb, aai ik over haar rug. Ze vind dit heerlijk weet ik. Het gaat een tijdje goed en dan komt ze langzaam overeind. Ze rekt zich uit. Al jaren hebben wij een krabpaal staan met een ruimte onderin waar ze zich in kan verstoppen. Dat laatste heeft ze nog nooit gedaan. Onverwachts kruipt ze er in. Ik ben verbaasd.

‘Dit voelt niet goed!’ zegt mijn man. Als een kat zich gaat verstoppen is er iets goed mis. Ik ben van plan om zo dadelijk de dierenarts te bellen. Nadat wij ons avondeten opgegeten hebben, bel ik op. ‘Ondanks de praktijk dicht is zijn wij een noodgeval en moeten wij meteen komen’ zegt de dierenarts door de telefoon.

 

Het is goed mis met haar.

 

Er wordt onderweg over eventuele medische kosten gesproken. Als ze moet blijven kan dat veel gaan kosten, zegt mijn man.

‘Wat kan mij dat geld schelen? antwoord ik. Mimi moet geholpen worden. Een kwartier later zitten wij bij de dierenarts. Mimi wordt opgenomen voor een onderzoek en moet voor haar bestwil twee dagen blijven, zegt de aardige arts. Wij nemen afscheid van Mimi en vertrekken. Onderweg naar huis denk ik ook aan onze dochter. Overmorgen komt ze naar huis. Net als wij is ze gek met de poes. Ik moet er niet aan denken dat Mimi intussen zal overlijden. Ze zou dan geen afscheid van haar kunnen nemen nu ze in Oostenrijk is. De rillingen lopen over mijn rug als ik mijn schuifpui open doe van ons huis.

Als wij binnenstappen rinkelt vrijwel direct de telefoon. De dierenarts zegt dat er zojuist bij Mimi een onderzoek is gedaan. Er is ook bloed geprikt dat op de kweek staat. Kort voordat wij naar bed gaan praten wij over het wel en wee van ons dier, maar ook over onze dochter, die tot heden niet weet dat Mimi in de dierenkliniek ligt.

‘Ik bel haar niet op’ zegt mijn man. Ze maakt zich zeker ongerust en wil dan meteen naar huis toe gaan.’

De volgende dag gaat al vroeg de telefoon. Mimi heeft een opleving, ze eet weer en er zit weer wat leven in, aldus de dierenarts. ‘Toch wil ik haar nog even ter observatie houden’ zegt ze. Wij gaan daarmee akkoord. Diezelfde avond komt tot onze verbazing onze dochter eerder thuis van haar wintersport. Ze vond het niet nodig om ons daarover te bellen. Door het slechte weer in de Alpen had het gezin besloten om eerder naar huis te gaan.

Het echtpaar, hun zoons en onze dochter vertellen hun skiverhalen aan ons onder het genot van koffie. Ik luister maar half merk ik. Na de koffie vertrekken ze en wij bedanken hun alsnog voor de goede zorgen.

‘Waar is Mimi eigenlijk?’ vraagt ze even later aan ons. Nu moeten wij haar over de situatie van Mimi vertellen. Ze schrikt van ons verhaal en ze zegt: ‘dat ze het al zo vreemd vond, dat ze Mimi bij haar thuiskomst niet had gezien’ en begint spontaan te huilen.

‘Weet je, dat ik al een voorgevoel had dat het niet goed met haar ging. Mimi reageerde anders dan normaal vond ik, vertelt ze ons door haar tranen heen.’

 

Het afscheid.

 

De volgende dag staan wij met z’n allen vroeg op. Eerder dan normaal het geval is. De dag duurt tergend lang. Er is nog steeds geen nieuws. Laat in de middag worden wij opgebeld. Ik wil net gaan starten met het voorbereiden van mijn avondeten.

‘U moet onmiddellijk komen?’ vraagt de dierenarts. Uit onderzoek blijkt dat Mimi nierfalen heeft. Het leek in eerste instantie goed met haar te gaan. Nu kan ze niet meer op haar pootjes staan. Zo zwak is ze’ zegt de arts. Meteen gaan wij op weg naar de dierenkliniek. Mimi ligt als een zielig hoopje op een onderzoekstafel. Ze kan haar kopje niet meer optillen en reageert nergens meer op. Ik aai over haar bol en heb een brok in mijn keel. Ik voel tranen in mijn ogen opkomen en bijt op mijn lip.

‘Voor het dier is het beter om haar in te laten slapen. Ze wordt echt niet meer beter’ vertelt de dierenarts aan ons. Een onbeschrijfelijk gevoel overkomt mij. Aan de lichaamstaal van mijn man en dochter te zien, merk ik op dat ze het er net zo moeilijk mee hebben als ikzelf.

Uit humaniteit besluiten wij alsnog om Mimi in te laten slapen. Na de tweede injectie gaat ze van ons heen en sluit de dierenarts haar ogen. Wij houden het met z’n allen niet droog en staan te snotteren naast haar ontzielde lijfje.

De dierenarts wikkelt haar in een mosgroene handdoek en wij krijgen haar mee op ons verzoek. Wij willen haar als laatste rustplaats een plekje geven onder de vlinderstruik in onze tuin. Nadat wij weer thuis zijn, graaft mijn man een diepe kuil en legt hij, in ons bijzijn, Mimi erin onder haar favoriete struik.

Hoe vreemd het voor anderen misschien ook klinkt, willen wij haar alsnog in onze nabijheid hebben, al is ze dan niet meer lijfelijk aanwezig. Kort na haar dood ontvangen wij een condoleanceberichtje van de dierenarts. Een getekend kaartje voorzien van kattenpootjes met een tekst van Mimi haar overlijden. Het kaartje doet ons goed en bewaren het als een herinnering. Inmiddels is het 2016. Wij missen Mimi nog steeds. Een gemis dat altijd pijn doet, zelfs bij het verlies van een dier.

 

 

3 gedachtes over “Het afscheid

  1. Och Gemma mooi geschreven. Je weet dat je ooit afscheid moet nemen van een huisdier, maar als het moment daar is doet het heel veel pijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s