Ome Aart

oude%20Horn%20leerdam

 Leerdam

Jaren geleden ontmoette ik een zekere ome Aart. Zo mocht ik de tachtig jarige man noemen. Hij had een rijzig gestalte, grijs haar en een smal gezicht. Een alleraardigst persoon. Steevast kwam hij in mijn dorpscafé jenever drinken. Hij werd een van mijn favoriete klanten.

Ik had al snel door dat hij een probleemdrinker was. Na verloop van tijd kwam het hoge woord eruit. Zijn vrouw was nogal het  overbezorgde type. Ze was bang dat hem wat overkwam en claimde hem teveel. Dat vertelde hij mij in vertrouwen. Omdat ik zijn vrouw niet persoonlijk kende, nam ik zijn verhaal maar voor lief.

´s Morgens kwam Aart meestal als eerste binnen en ging halverwege de middag weg. Ik had altijd met de man te doen. Het was een goedzak. Altijd betaalde hij keurig zijn rekeningen. Als hij te lang bleef zitten in het café, belde steevast zijn vrouw Alie op.

‘Zou u alsjeblieft Aart naar huis willen sturen?’ vroeg ze dan.

‘Het is zeker weer mijn vrouw die belt? Zeg maar dat ik er niet ben.’

Deze gesprekken waren steeds een terugkerend ritueel. Als ik hem weg zou sturen ging hij zeker naar een ander café in het centrum. Op het oog kon men nooit aan hem zien of hij teveel had gedronken. Hij sprak nooit met een dubbele tong. Ik zag het aan zijn gezicht, dat steeds rode werd. Zolang hij op zijn kruk bleef zitten ging alles goed.

Op een namiddag ging hij weer naar huis. Nadat hij had betaald stapte hij van zijn kruk af en zwalkte richting de uitgang. Al een paar keer had ik hem gewaarschuwd om niet te veel te drinken. Dat deed ik uit bezorgdheid voor hem.

‘Ik denk niet dat het goed gaat met Aart’ zei ik tegen mijn ober  Marc. De fiets van Aart stond op zijn vertrouwde plek tegen de gevel. Hij liep ernaartoe en raakte uit balans. Even later stapte hij op zijn fiets.  

‘Ik denk dat ik ome Aart maar naar huis toe breng’ Marc. Ik vind dit veel te gevaarlijk worden.’

‘Dat lijkt mij een beter idee’ antwoordde hij.

Net op het moment dat ik op de drempel van de deur stond, reed ome Aart inmiddels in het midden van de straat. Ik kon hem lopend niet meer inhalen. Tenslotte ging ik maar weer naar binnen. Het zat mij niet lekker.

“Gelukkig woont hij in de buurt’ mompelde een andere klant bij mijn binnenkomst.

Rond 16.00 uur ging de telefoon.

‘Het is Alie voor jou’ zei Marc.

Verbaasd nam ik de telefoon aan en hoorde Alie haar stem.

‘Is Aart nog bij jullie?’ vroeg ze. Ze klonk bezorgd.

‘Hij is al ruim twee uur geleden naar huis gegaan’ Alie. Tijdens ons gesprek hoorde ik, op een gegeven moment, haar deurbel rinkelen.

Er staat politie voor mijn deur zei ze, lichtelijk in paniek en ze hing op. ‘Wat was er gebeurd?’ vroeg ik mij inmiddels af.

Die nacht kon ik niet slapen en moest ik maar aan ome Aart denken. Het antwoord kwam sneller dan ik had verwacht.

De volgende ochtend rinkelde de telefoon. Het was een verdrietige Alie die aan mij vertelde dat een voetganger Aart bewusteloos had gevonden bij het water. Zijn fiets was in de Linge gevallen. Zelf lag hij op de rand van de kade. Door de val van zijn fiets, was hij met zijn hoofd tegen een betonnen paaltje aangevallen.

‘Voorlopig kan hij niet meer komen’ zei ze tegen mij. Hij heeft namelijk een zware hersenschudding. Dat had een politieman haar gisteren verteld. Ik wilde dit jullie even laten weten.’

‘Wens hem maar beterschap namens ons’ zei ik tegen haar.

Nog diezelfde dag liet ik een boeket sturen naar hem en ging ik een paar keer bij hem op bezoek. Marc nam dan de zaak waar. Zo leerde ik ook zijn vrouw Alie persoonlijk kennen, die ik regelmatig aan de telefoon had. Ik merkte dat ze inderdaad een overbezorgde vrouw was. Bijna was ook haar man verongelukt, net als hun enige dochter die een paar jaar geleden door een verkeersongeluk om het leven was gekomen, vertelde ze mij tijdens de koffie.

Ze hadden er veel verdriet om gehad. Vooral Aart, kon het verlies niet verwerken.  

Toen begreep ik de reden waarom deze lieve man aan de drank was geraakt. Je had nu eenmaal gezelligheidsdrinkers, maar ook probleemdrinkers, wist ik.

Een paar maanden later kwam Ome Aart onverwachts weer in het café. Hij was nu samen met zijn vrouw Alie. Vanaf dat moment kwam hij sporadisch nog maar alleen.

Als ze samen kwamen dronken ze eerst koffie. Daarna dronk Aart steevast twee borrels en zij een advocaatje zonder slagroom. Daarmee was de kous af volgens Alie. Samen gingen ze dan weer naar huis. Aart vertelde mij, dat de politie hun had verteld dat hij bijna in het water was gevallen. Hij was erg geschrokken van het bericht. Het voorval deed hem aan zijn overleden dochter denken. Bijna was Alie mij ook kwijt geraakt. Hij had er niet aan moeten denken.

Op een zeker moment, had ik samen met Alie afgesproken dat ik haar man voortaan met mijn auto naar huis zou brengen als hij alleen het café zou bezoeken. Voor hem maakte ik toen een uitzondering. Ome Aart en zijn vrouw Alie waren mensen waarmee ik ooit een speciale band had. Ik zal ze nooit vergeten.   

 

 

 

Een reactie op “Ome Aart

  1. we hebben soms zo snel een oordeel over mensen met een neiging tot nemen van teveel borrels. De reden waarom zij zulk gedrag vertonen kan een tragische zijn. Je hebt het mooi beschreven Gemma. De moraal van je verhaal geef je aan het eind duidelijk aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s