Overval

 

 

Op een regen- en stormachtige dag in 2015 vertrok Liesbeth op vrijdagmiddag van huis om op bezoek te gaan naar haar jongste zus die in een andere wijk van de stad woonde. Ze stapte in de Randstadrail en ging er twee haltes verder uit. Haar zus Marijke en zij waren sinds jaren weduwe. Elke week zochten ze elkaars gezelschap op en bleven ze een lang weekend bij elkaar overnachten. Ook in dat komende weekend. Maandag zou ze weer naar huis gaan. Door het slechte weer was er geen mens op straat te bekennen.

Beneden naast het treinstation was een klein winkelcentrum. Ze kocht bij een supermarkt wat etenswaren. In plaats dat ze haar bankpas in haar schoudertas deed stopte ze deze in haar jaszak. Ze had haast. Bij het naar buiten gaan kroop ze dieper in haar kraag van haar zwarte regenjas. Tegenover het winkelcentrum was een doorgaande weg die vrij lang was. In een van de zijstraten woonde Marijke.

Met haar boodschappentas in haar hand stak ze de weg over en deed haar schoudertas onder haar arm. Zo vervolgde ze haar weg. De regen kwam met bakken uit de hemel en de hevige wind striemde in haar gezicht. Ze zette er de vaart in. Nog een paar straten en ze was gearriveerd.

Plotseling voelde ze een hevige ruk aan haar schoudertas en kreeg ze een harde duw in haar rug. Direct viel ze languit op de zijkant van haar gezicht. In een vlaag zag ze de zijkant van het gezicht van een allochtoon die wegrende met haar kapotte schoudertas, waarvan de riem ernaast bungelde. Ze schreeuwde om hulp en probeerde om op te staan. Het stormde zo hard dat haar stem oploste in de wind. Er reed geen auto door de straat viel haar op. Hoe was dat mogelijk? Een aantal boodschappen waren uit de boodschappentas gerold en lagen verspreid op de stoep. Gelukkig waren de meeste producten verpakt.

Ze had even het gevoel dat ze alleen op de wereld was. Het kwam natuurlijk door het slechte weer dat er niemand op weg was. Ook kwam er niemand uit hun woning, terwijl ze praktisch voor iemands deur lag.

Ondanks ze pijn in haar rechterpols had, sprokkelde ze met haar andere hand de boodschappen bij elkaar en deed ze weer in de boodschappentas. Haar pols en gezicht deden zeer. Strompelend liep ze naar het huis van Marijke, die hevig schrok bij het zien van haar oudste zus.

‘Wat is er met jou gebeurd? vroeg ze aan haar toen ze haar had geholpen bij het uitdoen van haar doorweekte regenjas. Ze vertelde haar wat er zojuist halverwege de straat was gebeurd.

‘Mijn schoudertas met inhoud heeft die knul meegenomen, jammerde ze met een door pijn vertrokken gezicht. Opeens moest ze denken aan haar bankpas. Waar had ze die ook al weer gelaten? Ondanks ze pijn had, liep ze terug naar de kapstok in de hal. Ze voelde in een van haar jaszakken.

‘Wat een geluk dat ik mijn bankpas in mijn jaszak heb gedaan. Als ik geen boodschappen had gedaan was ik nu ook mijn bankpas kwijt.

Marijke keek haar zus eens aan. Naast haar pijnlijke pols was Liesbeth haar gezicht geschaafd en haar brilmontuur ontwricht.

‘Heb je voor de rest nog pijn?’

‘Een beetje draaierig’ antwoordde ze.

‘Voordat ik de huisarts ga bellen, neem ik eerst contact op met de politie. Wie weet woont hij in de buurt of kunnen ze hem misschien nog vinden in de wijk.’

Na een kwartier kwamen er twee agenten aan de deur. Liesbeth vertelde aan hun haar verhaal. ‘Ik heb geluk gehad dat ik niet ernstig gewond ben, vertelde ze. Er was niemand in de buurt die mij heeft geholpen. Er reden zelfs geen auto’s door de straat. Onbegrijpelijk! Ik had daar wel een tijdje kunnen liggen met dit slechte weer.’

Een agent noteerde alles wat ze had gezegd. Ook gaf ze een signalement door van de dader. Helaas heb ik alleen de zijkant van zijn gezicht gezien, zijn kleding en zijn halflange gekroesde haar. Ze beschreef ook haar tas en de inhoud ervan. Een groot geluk is dat ik mijn bankpas in mijn jaszak had gedaan, wat ik normaal nooit doe. De rest van mijn spullen zal ik opnieuw moeten aanschaffen.

Toen de agenten op het punt stonden om weer weg te gaan, vertelde Marijke hun dat ze niet in het bezit was van een auto. Mijn zus moet toch even langs de huisartsenpost. Wij doen alles met het openbaar vervoer. Omdat het weer erg slecht was, bood een van de agenten aan om hun weg te brengen.

‘Terug moet u dan wel met het openbaar vervoer gaan of een taxi nemen?’

Nadat ze bij de huisartsenpost waren gearriveerd, bedankte ze de beide agenten. Op een paar schaafwonden na bleek Liesbeth een gekneusde pols te hebben. Met de taxi gingen ze weer naar Marijke haar huis die haar met een en ander hielp. Het weekend werd voor Liesbeth een week. Na die week ging ze weer terug naar haar eigen woning.  

Twee weken later belde een van de agenten Liesbeth op en vertelde dat er een paar maanden voor haar overval ook een vrouw in dezelfde straat was overvallen. Ook bij die vrouw is haar tas losgerukt en is ze op de grond geduwd. Bij die vrouw was haar geld en pas wel ontvreemd en nog wat andere zaken. Volgens uw en haar signalement betreft het dezelfde persoon. Ondanks enig onderzoek hebben wij de dader nog niet te pakken.

Intussen is het 2016. Liesbeth haar pols is zo goed als genezen, alsook haar schaafwonden. De schoudertas met haar Gsm, paspoort en huissleutel zijn nooit teruggevonden. Ze moest een nieuw slot in haar voordeur laten maken, een nieuwe sleutel,  paspoort en een nieuwe Gsm. Via de verzekering is alles uiteindelijk opgelost.

De angst blijft, zegt ze op een middag tegen mij als ze bij mij op visite is. Regelmatig kijk ik nu om mij heen op straat. Maar ook in het openbaar vervoer waar ik van afhankelijk van ben. Tot heden is de dader nog steeds niet opgepakt. De overval moet slijten zegt ze weer. Het is een heftig verhaal dat ik voor de zoveelste keer van haar hoor. Het praten is voor haar een therapie. Naast haar jongste zus Marijke ben ik ook voor haar een luisterend oor. Ik hoop voor haar dat de angst verdwijnt. Want dit drama gun je niemand.

 

I.v.m. de privacy heb ik de namen veranderd.

2 gedachtes over “Overval

    1. Het is gebeurd in een wijk waar je dit niet zou verwachten. Helaas komt dit overal in het land voor. Ik hoop dat ze er weer bovenop komt. Groetjes en een fijne dag gewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s