Gedumpt

Ooit woonde ik in een maisonnette. Beneden mijn woning woonde tante Leny, althans zo mocht ik haar noemen. Ze was al op leeftijd vertelde ze mij tijdens een gesprek in haar woonkamer.

´Ik ben al jaren weduwe. Mijn man was muzikant. Ik heb een zoon die in het Noorden van het land woont. Kort na Arnout zijn geboorte is mijn man door een tragisch ongeval om het leven gekomen. ´

Ik luisterde aandachtig naar haar verhaal.

´Omdat mijn man geen pensioen heeft opgebouwd, leef ik van een kleine AOW. Soms krijg ik wat geld van mijn zoon toegestopt. Hij en zijn vrouw hebben het financieel goed´ vertelde ze.

Tijdens de thee keek ik eens om mij heen. Er stonden mooie mahoniehouten meubels. Ik wees naar een schattig theekastje dat op hoge poten stond. Rondom zat er facet geslepen glas in. Bovenop lag een verzonken dienblad met koperen handvatten. Ze zag blijkbaar dat ik het kastje bewonderde, waarop ze zei: ´Van mijn man gekregen, kort na ons huwelijk. Het is een aandenken aan hem. ´

Bij het naar huis gaan viel mij op dat de eetkamertafel bezaaid lag met paperassen.

´U heeft nog een hoop administratie te doen zie ik. ´

´Eerlijk gezegd groeit mijn administratie mij boven het hoofd. Mijn zoon woon te ver weg en werkt regelmatig in het buitenland. ´

´Ik wil er weleens naar kijken met uw toestemming. Op kantoor doe ik ook administratief werk. ´

Zo gebeurde het dat ik een keer per maand belangeloos haar administratie deed. Als wederdienst zorgde ze voor mijn kat als ik eens een paar dagen weg was.

Op een keer ontmoette ik haar zoon Arnout. Hij kwam bij ons aan de eetkamertafel zitten en zag dat ik met zijn moeder Leny bezig was om wat paperassen door te nemen.

´Ze heeft mij over u verteld en dat u zo´n goede hulp voor haar bent. Mijn vrouw en ikzelf zouden graag willen dat ze bij ons in de buurt komt wonen. ´

´Je weet hoe ik daarover denk Arnout, viel ze hem in de rede. In dit huis woonde ik met je vader en jou. Ik wil hier niet weg!´

Ik hoorde het relaas eens aan. Leny had hier haar herinneringen liggen, dat begreep ik uit haar antwoord.

Na de onverwachte kennismaking vertrok hij weer. De tijd verstreek en Leny en ik hadden leuke contacten met elkaar. Op een dag toen ik thuis kwam van een lang weekend vakantie, lag er een rouwkaart op de deurmat. Het bleek van Leny te zijn. Op haar begrafenis ontmoette ik Arnout weer, maar nu met zijn vrouw Else. In de aula tijdens de koffie vertelde ik hun  dat ik haar zou missen. Hij knikte en ‘zij jou ook’ antwoordde hij.

In dezelfde week na de begrafenis was ik eerder thuisgekomen van mijn werk. Bij het naar binnen komen hoorde ik wat lawaai. Ik liep naar het raam. Beneden op de stoep stonden de meubels van Leny. Er stond een auto van de gemeentereiniging voor haar deur. Met afgrijzen zag ik dat een aantal meubelstukken in de auto werden gegooid en vermalen. Verbijsterd keek ik toe dat ook het mooie mahoniehouten theekastje erin verdween. Een aandenken van een sinds kort  overleden vrouw werd in één handeling versplinterd. Ik hoorde het glas breken. Ik moest even slikken. Leny haar huisraad en herinneringen werden die middag voorgoed gedumpt.

4 reacties op ‘Gedumpt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s