Pensioenperikelen

Theo was sinds een half jaar met pensioen. Zijn vrouw Carla had de bui al een tijdje zien hangen. Haar man was een zeeman in hart en nieren. Om de drie maanden kwam hij thuis van de vaart. Als hij thuis was voelde hun huwelijk weer als nieuw. Kort daarna vertrok hij weer naar zee.

‘Eenmaal een zeeman, altijd een zeeman!’ had haar moeder eens tegen haar gezegd. Ze had haar raad in de wind geslagen. Ze hield nu eenmaal van hem, maar ook van haar vrijheid had ze gemerkt, toen ze met hem was getrouwd.

Nu was hij voorgoed thuis. Dat was even wennen. Elke dag haar man om haar heen. Het was voor beiden een nieuwe uitdaging. Ze hadden zo hun eigen leven gehad. Een leven met bepaalde vrijheden. Ze had het grootste gedeelte van haar leven hun kinderen opgevoed. Ze kon gaan en staan waar ze wilde. Dat gold ook voor hem. De kinderen waren allang getrouwd.

Sinds kort ontstonden er onderlinge irritaties. Ze begonnen teveel op elkaar te letten. Het stofzuigen begon hem te irriteren. Zijn pantoffels stonden haar in de weg.

‘Moet je nou alweer de deur uit?’ had hij op een ochtend tegen haar gezegd.

‘Ik ben al een paar jaar lid van een bridgeclub’, had ze geantwoord.

‘Waarom zoek jezelf geen hobby?’ Theo.’

Hij had haar geen antwoord gegeven. Hij wist niet wat hij moest doen. Hij kon zijn draai niet vinden. De enige reden om het huis even te verlaten was een wandeling richting het stadscentrum. Dat deed hij niet iedere dag. Het stadscentrum had nooit zijn interesse gehad, zelfs niet als hij met verlof was. Winkelen was voor de vrouwen vond hij. Zolang hij op de vaart zat kocht zijn vrouw zijn kleding. Ondanks alles hield hij van haar. Maar de zee bleef voor hem zijn grote liefde. Zij wist dat ook. Omdat ze elkaar voor zijn pensioen om de drie maanden zagen, hadden ze bijna geen woordenwisselingen.

Op een dag gaf een groot dagblad de oplossing. Hij las een advertentie. Er werd voor een Maritiem Museum een vrijwilliger gevraagd. Liefst iemand die met pensioen was. Door zijn ervaring werd hij aangenomen. Een aantal dagdelen per week vertelde hij de museumbezoekers over de geschiedenis en het wel en wee van de scheepvaart. Hij had weer een doel in zijn leven. Ook was zijn vrouw tevreden met de hele situatie. Ze kon deels haar oude leven weer opvatten. Zo  zaten ze 24 uur niet meer op elkaars lip

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s